Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Για εκείνα τα μωρά που έχουν στους ώμους τους φτερά...

Αφού η Άννα περίμενε 156 ημέρες έξω από τη μονάδα, ο Χρήστος πήγε σπίτι του. Γέμισε χαρά, δύναμη, αισιοδοξία, ελπίδα και αγάπη το σπίτι και τις αγκαλιές των δικών του ανθρώπων. Τους έμαθε να πιστεύουν στα θαύματα, στον εαυτό τους, σε κάτι μεγαλύτερο, σπουδαιότερο και δυνατότερο από αυτούς ή κάθε άλλον άνθρωπο.
Είχε παλέψει για τη ζωή και είχε νικήσει. Το σπίτι γέμισε ελπίδα μα ήταν μόλις 7 μηνών και 5 ημερών.
Αλλά...

"Κάποια μωρά γεννιούνται με φτερά"

Κάποια μωρά γεννιούνται με φτερά στους ώμους. Μωρά σαν τον Χρήστο της Άννας, σαν το Φίλιππο της Ελευθερίας, σαν τα μωρά της Γιάννας, σαν τον Γιώργο μου...
Έχουν περάσει σχεδόν 8 χρόνια απ'όταν "έφυγε" ο γιος μας. Ποτέ δεν έπαψα να τον αγαπώ, να τον σκέφτομαι. Το μόνο που θα μου λείπει πάντα είναι οι αγκαλιές που δεν του έδωσα, τα φιλιά, τα χάδια, οι επιπλήξεις στις αταξίες που θα έκανε. Οτιδήποτε λείπει σε κάθε γονιό που δεν έχει πια το μωρό του.

Βρήκα με τον καιρό έναν δικό μου τρόπο να του δώσω όσα θα ήθελα. Τα δίνω όλα διπλά στον αδερφό του. Τον αγαπώ διπλά.

Δεν κλαίω εδώ και καιρό. Συγκινούμαι, αν και δεν νιώθω τον πόνο που ένιωθα στην αρχή. Άλλωστε ξέρω ότι κάθε φορά που λέω στο γιο μου πόσο τον αγαπώ, είναι σαν να το λέω και στους δυο.


Μην ξεχνάς: "Ένας άγγελος ποτέ δεν πεθαίνει."

Για την Άννα και τον άγγελο της.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017