Κράτα επαφή

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία της Αναστασίας

Σας στέλνω την ιστορία για το πρόωρο αγοράκι μου.

Γέννησα στις 20 Αυγούστου 2015, στις 29+3 εβδομάδες, το δεύτερο παιδάκι μου. Γενικά η δεύτερη εγκυμοσύνη ήταν δύσκολη. Είχα αποκόλληση στους 3 πρώτους μήνες, όμως μετά όλα καλά. Μια εβδομάδα πριν γεννήσω ένιωθα ότι έχω συσπάσεις. Πήγα στο νοσοκομείο, με έβαλαν δύο ώρες στον καρδιοτοκογράφο μα τίποτα. Δεν κατέγραψε καμία σύσπαση, μόνο ένα πολύ, πάρα πολύ υπερκινητικό μωρό, που όντως νόμιζα ότι θα άνοιγε την κοιλιά μου και θα έβγαινε. Μια μέρα πριν γεννήσω, περπάτησα, όχι μεγάλη απόσταση και ένιωσα ένα τράβηγμα χαμηλά στην κοιλιά μου. Δεν έδωσα σημασία, όπως και κάποιες μέρες πριν είχα δει άσπρη βλέννα, αλλά νόμιζα ότι ήταν φυσιολογικό. Ξημερώματα, 20 Αυγούστου περίπου στις 2 το βράδυ άρχισα να έχω πόνους. Θεώρησα ότι είναι από κούραση, έχοντας και ένα 3χρονο παιδί στο σπίτι. Όμως σε μια ώρα οι πόνοι από ακανόνιστοι έγιναν στο 5λεπτο και μέχρι να ετοιμαστώ για το μαιευτήριο έγιναν 3λεπτοι. Πήραμε ότι βρήκαμε μπροστά μας και φύγαμε. Είχαμε πάρει και τον γιατρό μου τηλέφωνο.
Στο μαιευτήριο το μωρό ήταν τόσο ζωηρό που δεν μπορούσαν να τον ακούσουν. Μου έκαναν ένεση για τα πνευμόνια, μου έβαλαν ορό, μήπως καταφέρουν να σταματήσουν τον τοκετό όμως δε σταμάταγε με τίποτα. Είχε ξεκινήσει και η διαστολή. Για κάποιο λόγο ήμουν πολύ ήρεμη. Μόλις τον έβγαλαν τον είδα ένα δευτερόλεπτο και τον πήραν στη μονάδα. Ο γιατρός μόλις άκουσε ότι είναι 1500 γραμμάρια μου είπε να μη φοβάμαι, όλα θα πήγαιναν καλά. Το απόγευμα της ίδιας μέρα σηκώθηκα και πήγα με τον άντρα μου στο επισκεπτήριο με το καρότσι. Μου έκανε τόση εντύπωση που όλοι όσοι περίμεναν να δουν τα μωράκια τους ήταν σαν μια οικογένεια. Μόλις τον είδα μικροσκοπικό με τα καλώδια, με τη μάσκα, γιατί είχε ίκτερο και τον είχαν στη λάμπα, ένιωσα να μου ξεριζώνουν την καρδιά. Την πρώτη εβδομάδα έκλαιγα συνέχεια, στον δρόμο που πηγαίναμε, έξω στην αναμονή, μέσα στο επισκεπτήριο όπου έκλαιγε και ο μικρός και αυτό με πέθαινε. Όμως οι υπόλοιποι γονείς μας έδωσαν θάρρος, δύναμη και κουράγιο. Δε θα ξεχάσω ένα ζευγάρι που ήταν ήδη ένα μήνα μέσα η μικρή τους. Γεννήθηκε 5,5 μηνών, πολύ μικρούλα με πολλά θέματα και όμως δεν έχαναν το χαμόγελο και την ελπίδα τους. Ήταν ο λόγος που "αυτοχαστουκίθηκα". Σήκωσα τα κομμάτια μου και δεν έκλαψα ξανά. Πήγαινα με χαμόγελο να δω το μικρό μου "λουκουμάκι", όπου από όταν σταμάτησα εγώ να κλαίω δεν έκλαψε ούτε εκείνος. Του μίλαγα συνέχεια και του έλεγα πόσο τον αγαπάμε, με πόση λαχτάρα τον περιμένει η αδελφούλα του, ότι θέλω να είναι δυνατός και σύντομα να πάμε σπίτι μας. Ευτυχώς όντως είναι δυνατός. Είχε αναπνευστική δυσχέρεια, είχε διάχυτο οξυγόνο για αρκετό καιρό όμως με θεραπεία το ξεπέρασε. Έκανε δύο φορές μετάγγιση. Αγκαλίτσα τον πήρα περίπου 30 μέρες μετά. Δεν άνοιγα το πορτάκι ούτε να τον ακουμπήσω. Φοβόμουν τα μικρόβια. Την πρώτη φορά που μου τον έδωσαν δεν κουνήθηκα καθόλου. Φοβόμουν μην του κάνω κακό. Σε κάθε επισκεπτήριο μόλις ακούγαμε αυτά τα μπιπ-μπιπ να χτυπάνε πιο γρήγορα η καρδιά μας πάγωνε και ας μην ήταν από το δικό μας μωράκι. Κοιτάγαμε όλα τα μωράκια κάθε φορά. Ποτέ δεν ρωτάγαμε πότε θα έρθει η ώρα να τον πάρουμε σπίτι. Φοβόμασταν να ρωτήσουμε και νομίζω καλύτερα. Την ημέρα που πήγαμε και τον είχαν στο κουνάκι για να τον πάνε στην απλή δεν το πιστεύαμε. Από την επόμενη μέρα που ήταν στην απλή πηγαίναμε από το πρωί και τον τάιζα. Μια μέρα ενώ τον τάιζα με μητρικό γάλα (γιατί έτρωγε εναλλάξ) άρχισαν τα μπιπ μπιπ μπιπ, έπεφτε το οξυγόνο του και εγώ έτοιμη να πέσω κάτω. Τον πείραξε το γάλα μου. Είχε παλινδρόμηση και αλλεργία. Ζήτησα και του σταμάτησαν το μητρικό, είχα στην καταψυξη μου μπόλικο για αργότερα. Την ημέρα που μας τον έδωσαν είχαμε μαζί και την κόρη μας, μας πήραν τηλέφωνο ενώ ήμασταν στον δρόμο, ότι θα τον πάρουμε (ευτυχώς είχαμε μαζί τα πράγματα, το υποψιαζόμασταν και μια βδομάδα τα κουβαλάγαμε). Μόλις βγήκα έξω με τον μπέμπη στο καθισματάκι, η κόρη μας έτρεχε γύρω-γύρω από αυτό. Από τη χαρά της είχε βουρκώσει, στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ. Προσευχήθηκα πάρα πολύ για το μωρό μου και για όλα τα παιδάκια και συνέχεια προσεύχομαι. Η Παναγία, μεγάλη η Χάρη Της, μας άκουσε και εγώ χάρισα το όνομα της στο μικρό μου μπόμπιρα. Εύχομαι όσο το δυνατόν λιγότερα πρόωρα μωράκια και εννοείτε λιγότερα παιδάκια σε νοσοκομεία.



-Αναστασία-






Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017