Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Η Ιστορία της Σοφίας. Έξω από την πόρτα της Μ.Ε.Ν.Ν.

Την προωρότητα τη γνώρισα πριν από 3 1/2 χρόνια. Ήταν 2/8/2013, όταν πήγα στο νοσοκομείο της πόλης μου για να κάνω καρδιοτοκογράφο, πρώτη φορά.
Στις 36+4 είχα συσπάσεις που δεν καταλάβαινα, γιατί την πρώτη φορά γέννησα με καισαρική οπότε δεν γνώριζα πως είναι. Μαζί με τις συσπάσεις "ήρθε" και ο ομφάλιος. Δύο φορές τυλιγμένος στο λαιμό του μωρού. Γέννησα σε δύο ώρες μετά από την επίσκεψη μου στο νοσοκομείο. 
Ζήτησα να δω το μωρό και να το βάλω στο στήθος. Ήθελα πολύ να θηλάσω. Μου έλεγαν ότι δεν έχω γάλα και ότι έπρεπε να περιμένω. Η μαμά μου, που ήταν εκεί, πήγαινε μια στο μωρό και μια σε μένα. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήθελα να δω το μωρό. Μάλωνα με τη νοσοκόμα, ώσπου ήρθε η παιδίατρος να μου πει ότι το μωρό χρειαζόταν οξυγόνο, το οποίο το νοσοκομείο δεν μπορούσε να παρέχει και έπρεπε πλέον το μωρό να πάει στη Θεσσαλονίκη.
Μια -δυο μέρες μου είπαν. Ο άντρας μου με το αμάξι ακολούθησε το ασθενοφόρο για να συνοδεύσει το μωρό. Τις δύο μέρες, ο άντρας μου πήγαινε το πρωί στο μωρό, ενημερωνόταν από τους γιατρούς και το απόγευμα παίρναμε τηλέφωνο. Την τρίτη μέρα πήρα τηλέφωνο το πρωί και εκείνος θα πήγαινε επίσκεψη το βράδυ. Λοιπόν, σηκώνει μια γιατρός το τηλέφωνο και μου λέει:
"Καλά κυρία μου, δεν ντρέπεστε; Το μωρό σας είναι στην εντατική και η ζωή του κρέμεται από μια κλωστή."
Ξέχασα να αναφέρω ότι εκείνες τις μέρες είχα ανεβάσει πυρετό από τη στεναχώρια. Εκείνο το πρωί ζήτησα ηρεμιστικό το οποίο δεν μου έδωσαν αλλά με στήριξαν πολύ ψυχολογικά ο γιατρός και οι νοσοκόμες. Εννοείτε ότι ο άντρας μου έφυγε αμέσως για το νοσοκομείο και εγώ πίσω, να παρακαλώ ότι έχει γίνει λάθος. Τελικά ήταν αλήθεια. Την επόμενη μέρα πήρα εξιτήριο. Ο γιατρός μου είπε ότι κανονικά απαγορεύεται αλλά για να νιώσω λίγο καλύτερα θα μπορούσα να πάω δίπλα στη μεγάλη μου κόρη. Ένιωθα όμως καλύτερα στην τομή και αποφάσισα να πάω να δω το μικρό μου στη Θεσσαλονίκη. Ήταν Δευτέρα. Μετά τον είδα την Παρασκευή λόγω πυρετού, που με εμπόδιζε να επισκέπτομαι τη Μ.Ε.Ν. ο μικρός μου ήρωας όλο και καλυτέρευε και αρχίσαμε και το τάισμα.
Βγήκαμε από το νοσοκομείο μετά από 16 μέρες... Οι χειρότερες της ζωής μου.
Μετά αρχίσαμε μια σειρά εξετάσεων με μόνιμο πρόβλημα το αναπνευστικό.
Αυτή ήταν η δική μας ιστορία εν συντομία έξω από την πόρτα της Μ.Ε.Ν.Ν.



-Σοφία-


Στείλε και εσύ τη δική σου ιστορία, το δικό σου μήνυμα ελπίδα και δύναμης για την προωρότητα.

Η πιο δυνατή σου φράση θα γίνει φωτογραφία και θα γίνει μέρος του επόμενου ηλεκτρονικού ημερολογίου για το 2017.





Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017