Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Συνέντευξη Κέλλυ Σώκου και 31ebdomades.gr

Με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας θα μιλήσουμε με μια επίσης προωρο-μαμά (εκτός από δημοσιογράφο, blogger και πολλά άλλα J) την Κέλλυ Σώκου. Άλλη μια μητέρα που με αφορμή την περιπέτεια του δικού της παιδιού  έκανε ένα βήμα παραπάνω.
Αποκαλούμε η μια την άλλη «συνάδελφο» καθώς με την Κέλλυ μας «χωρίζουν» 5 εβδομάδες προωρότητας και 4 μήνες blogging, όμως μας ένωσε η τύχη σε μια συνάντηση για bloggers. Πώς αλλιώς να το εξηγήσω, όταν μέσα σε εκατοντάδες ανθρώπους , bloggers παντός είδους (foodbloggers, fashionbloggers κ.λπ) καταφέρνουν να συναντηθούν δύο άνθρωποι που ασχολούνται με κάτι που στην ουσία τότε δεν υπήρχε (τουλάχιστον στο διαδίκτυο).

Αγαπητή Κέλλυ, γνωρίσαμε το 31ebdomades σαν προσωπικό ημερολόγιο μιας μαμάς που βίωσε την προωρότητα και συνεχίζουμε να το διαβάζουμε πιο δυνατό πλέον σε μορφή site. Πως ξεκίνησαν όλα αυτά; Έχεις «συνοδοιπόρους» πλέον σε αυτή την προσπάθεια; Θα ήθελες να μας τους γνωρίσεις;

Όλα ξεκίνησαν από την στιγμή που πήρα την κόρη μου στο σπίτι και βρέθηκα αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα. Δεν ήταν μόνο ότι είχα γίνει για πρώτη φορά μαμά – που από μόνο του είναι δύσκολο – ήταν κυρίως η αγωνία του να μεγαλώνεις ένα πρόωρο μωρό: Φάρμακα, εξετάσεις, follow up, προσοχή να μην αρρωστήσει καθόλου και δίπλα μου κανείς που να έχει περάσει κάτι αντίστοιχο, με άλλα λόγια τεράστια μοναξιά. Όσο το παιδί ήταν στη μονάδα δεν είχα το κουράγιο να μπαίνω στο ίντερνετ, αλλά μετά, στο σπίτι, ήταν η μόνη μου παρέα. Σκέφτηκα τότε να φτιάξω εγώ ένα site με όλες τις πληροφορίες αλλά και τη δυνατότητα γνωριμίας με άλλους πρόωρα γονείς που αναζητούσα. Επεξεργαζόμουν το σενάριο για περίπου 1,5 χρόνο, αλλά η δουλειά μου, ενώ από τη μία με βοηθούσε με την τεχνογνωσία που μου έδινε – είμαι δημοσιογράφος-, από την άλλη δεν μου άφηνε χρονικά περιθώρια για ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα. Αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω με κάτι πιο μικρό και προσωπικό που έλειπε από το ελληνικό διαδίκτυο και που ταυτόχρονα κάλυπτε την προσωπική μου ανάγκη να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Το έβαλα μπρος δύο χρόνια μετά τη γέννηση της κόρης μου, όταν εκείνη κάλυψε την προωρότητα και εγώ αισθάνθηκα πιο ανακουφισμένη.

Η ανταπόκριση ήταν από την αρχή μεγάλη, γονείς μου έστελναν τις ιστορίες τους, συναντήσεις διοργανώθηκαν, καμπάνιες ευαισθητοποίησης στήθηκαν, ο Τύπος ασχολήθηκε με το πρόσωπο της όχι ευτυχισμένης μητρότητας και μετά από τρία χρόνια όλα έδειχναν πως κάτι μεγαλύτερο χρειαζόταν. Πέρασα λοιπόν στο επόμενο βήμα που ήταν η διεύρυνση του μπλογκ σε site, εντάσσοντας πλέον και θέματα σχετικής ειδησεογραφίας, ιατρικά νέα, συνεντεύξεις με ειδικούς, άρθρα ψυχολογίας κ.ά. δίπλα στα πιο προσωπικά κείμενα και τις ιστορίες των αναγνωστών που δεν σταματούν να έρχονται στο μέιλ μου. Αυτό όμως δεν μπορούσα να το υλοποιήσω μόνη μου. Με τη βοήθεια της φίλης και συναδέλφου Στέλλας Κάσδαγλη (Women On Top) έστησα τη νέα πλατφόρμα και στη συνέχεια απευθύνθηκα σε μητέρες πρόωρων που είχα γνωρίσει μέσα από τη διαδικτυακή κοινότητα, μητέρες που μου είχαν στείλει τις ιστορίες τους και που εκτιμούσα τη γραφή τους. Τους ζήτησα να ενώσουμε τις φωνές μας. Έτσι τώρα έχω μαζί μου την Τασούλα Μελισσοπούλου, που αποδείχτηκε το άλλο μου μισό και έδωσε νέα πνοή στο site, την Κωνσταντίνα Χατζάκη, τη Φλώρα Στεφάνου, τη Χριστίνα Αποστολίδη και μόλις πρόσφατα την Κωνσταντίνα Μαλτέζου. Άλλη με δίδυμη εγκυμοσύνη, άλλη με εμπειρία στο IUGR, άλλη με εμπειρία στην προεκλαμψία και άλλη στη δύσκολη πίστα της εγκεφαλικής παράλυσης, αποτελούμε όλες μαζί το νέο 31ebdomades.gr. Παράλληλα, στην ομάδα ανήκει και η γραφίστρια Χριστίνα Παντέλη που δεν γέννησε, αλλά γεννήθηκε η ίδια πρόωρα και επιμελείται όλα τα εικαστικά μας. Τις ευχαριστώ πολύ.

Η 17η Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας . Τι θα ήθελες να μοιραστείς με αφορμή αυτή τη μέρα; Τι θα έλεγες στους γονείς που βιώνουν τώρα την προωρότητα;

Η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας θέλει να υπενθυμίσει ότι 1 στα 10 μωρά γεννιέται πρόωρα, δηλαδή πριν από την 37η εβδομάδα κύησης, παγκοσμίως. Τα περισσότερα από αυτά τα μωρά θα μεγαλώσουν ζώντας μια φυσιολογική ζωή, ορισμένα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν ένα δια βίου πρόβλημα υγείας και ελάχιστα δεν θα καταφέρουν να περάσουν το κατώφλι του σπιτιού τους. Φυσικά στις αναπτυσσόμενες χώρες τα ποσοστά επιβίωσης δεν είναι τόσο υψηλά.
Στους γονείς που βιώνουν έστω και μόνο έναν ολιγοήμερο αποχωρισμό από το παιδί τους, θέλω να πω ότι δεν είναι οι μόνοι, δεν έτυχε μόνο σε αυτούς – δυστυχώς τυχαίνει σε πολύ περισσότερους – αλλά παράλληλα ότι δεν είναι ούτε μόνοι. Θέλω να τους πω να μιλάνε, να μοιράζονται, να κλαίνε, να ξεσπάνε, να αναζητήσουν άλλους γονείς με παρόμοια βιώματα, πληροφορίες και ανθρώπους που θα τους βοηθήσουν, να μην ντραπούν να ζητήσουν βοήθεια. Θα τους πω επίσης να μιλάνε στο μωρό τους όσο αυτό είναι στη μονάδα, να το αγγίζουν και να πιστεύουν σε αυτό, στη θέληση και τη δύναμη που έχει να ζήσει.
Για τη φετινή γιορτή το 31εβδομάδες ετοιμάζει κάτι ιδιαίτερο, ένα πολύ όμορφο δώρο στους μικρούς μαχητές που αγωνίζονται για τη ζωή τους από τα προωράκια που  μεγάλωσαν. Πρόκειται για μικρά πλεκτά χταπόδια που έφτιαξαν για εμάς οι ομάδες πλεκτριών Plexi Plexi βελονάκι crochetholic και ΠΛΕΚΤΟΠΑΡΕΑΚΙ, με τα οποία φωτογραφήθηκαν τα δικά μας παιδιά που κάποτε γεννήθηκαν βιαστικά. Στο site μας μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες λεπτομέρειες για τη δράση μας.

Μια εντελώς προσωπική ερώτηση: Πόσο και πως άλλαξε η ζωή σου μετά την γνωριμία σου με την προωρότητα;

Η πρόωρη γέννηση της κόρης μου άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τη ζωή σε θεμελιώδη ζητήματα. Κατ’ αρχάς απέκτησα προτεραιότητα στις στενοχώριες. Δεν μπορώ να στενοχωριέμαι πλέον επειδή κάποιος μου κρατάει μούτρα στο γραφείο ή επειδή πήρα τρία κιλά, ξέρεις. Νιώθω ευγνώμων για όσα έχω, όχι επειδή κάθισα και το σκέφτηκα, αλλά επειδή έμαθα με τον άσχημο τρόπο πως τίποτε δεν είναι δεδομένο, ούτε η ζωή, ούτε βεβαίως η φυσιολογική ζωή. Έμαθα επίσης πως η θέληση για τη ζωή μπορεί να είναι τόσο τεράστια που να κινήσει γη και ουρανό, ότι θαύματα γίνονται και ότι κρύβουμε μέσα μας πολλή πολλή δύναμη. Από τη μία έχω φτάσει να χαίρομαι που γέννησα πρόωρα και είχα την ευκαιρία να αλλάξω οπτική, να γνωρίσω νέους ανθρώπους, να κάνουμε μαζί πράγματα. Από την άλλη έχω πάντα μέσα μου ένα μικρό αγκάθι: έναν φόβο, μια αγωνία μήπως στην επόμενη στροφή του δρόμου κάτι πάει πολύ άσχημα. Φυσικά αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα, το νιώθω όμως πολύ έντονα επειδή ο πρώτος χρόνος της κόρης μου ήταν γεμάτος τέτοια σκαμπανεβάσματα, τα όμορφα νέα διαδέχονταν άσχημα και ήταν στιγμές που ένιωθες πως ο εφιάλτης δεν θα σταματήσει ποτέ. Νομίζω πως αυτό είναι το μεγάλο τραύμα της προωρότητας για μένα, αλλά δεν θα σταματήσω να το παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις.

Τι είναι το «Δίκτυο για την Προωρότητα»; Τι προσφέρει;

Το Δίκτυο είναι το προσωπικό μου όραμα σχετικά με την οργάνωση των γονέων που έχουμε πρόωρα παιδιά σε όλη την Ελλάδα. Είναι μια ομάδα από εθελοντές που δίνουν και παίρνουν βοήθεια, εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη του ίντερνετ και οργανώνοντας στις τοπικές κοινωνίες ομάδες ικανές να στηρίξουν κάποια νέα μητέρα ή πατέρα που το έχει ανάγκη και – γιατί όχι; - διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες. Είναι ένα όνειρο που ξεκινάει από τη βαθιά μου πεποίθηση πως μόνο όποιος έχει βιώσει μια δύσκολη κατάσταση, έχει την ορμή και τη θέληση να κάνει κάτι για να βελτιωθούν ορισμένα πράγματα (σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι μόνο οι γονείς μπορούν να προσφέρουν βοήθεια, όπως έχει παρερμηνευθεί στο παρελθόν. Εννοώ ότι μόνο εκείνοι μπορούν να παρακινήσουν δυναμικά). Φυσικά κάτι τέτοιο απαιτεί τεράστια οργάνωση και γι’ αυτό βρίσκεται ακόμη σε εμβρυϊκό στάδιο (του πρώτου τριμήνου μάλιστα). Ωστόσο, μία ομάδα έχει οργανωθεί ήδη στην Καβάλα και άλλη μία προσπαθεί να κάνει τα πρώτα της βήματα στα Χανιά, χάρη σε δύο σπουδαίες μαμάδες. Οι επαρχιακές πόλεις είναι τελικά πιο δεκτικές και ευέλικτες.

Πες μας λίγα λόγια για τις συναντήσεις που διοργανώνει το 31ebdomades. Έχουμε να περιμένουμε και άλλες δράσεις;

Από την ανάγκη μας να μοιραστούμε, να γνωριστούμε και να διαχειριστούμε συναισθήματα και εμπειρίες, γεννήθηκαν οι συναντήσεις μας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Που πότε γίνονται ανάμεσα σε γονείς, πότε με την παρουσία και την καθοδήγηση κάποιου ψυχολόγου και πότε ως οργανωμένο γκρουπ θέραπι. Είναι όλες δωρεάν και η προσφορά των ψυχολόγων αφιλοκερδής. Δημιουργήθηκαν για να καλύψουν ένα μεγάλο κενό που υπάρχει στη χώρα μας όσον αφορά την οργανωμένη ψυχολογική στήριξη και την αλληλοϋποστήριξη των γονέων με πρόωρα παιδιά και θέλοντας να παρακινήσουν με το παράδειγμά τους άλλους φορείς να κάνουν κάτι παρόμοιο. Από την εμπειρία μου όμως, θα έλεγα ότι η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη ακόμη να μιμηθεί το παράδειγμα άλλων χωρών του εξωτερικού. Η πόρτα κάποιων μαιευτηρίων που χτύπησα για να φτιάξουμε κάτι οργανωμένο, ήταν κλειστή ή -  για να το θέσω ορθότερα - λειτουργούσε με απαρχαιωμένους και δυσκίνητους μηχανισμούς, ενώ οι γονείς που έχουν πλέον τα παιδιά τους στο σπίτι, δύσκολα μπορούν να είναι συνεπείς ως προς την παρουσία τους. Οι συναντήσεις μας θα σταματήσουν λοιπόν με τη μορφή που είχαν μέχρι τώρα. Η σκέψη μας είναι να οργανωθούν με άλλη μορφή αργότερα.






Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017