Κράτα επαφή

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Συνέντευξη από τη Γιάννα Πάνου - otangennithikaxana.blogspot.gr

Με κάποιους ανθρώπους σε δένουν οι χαρές της ζωής, με κάποιους οι δύσκολες στιγμές, λένε ορισμένοι. Τα τελευταία χρόνια, έχω βρει και μια τρίτη κατηγορία «δεσίματος». Με κάποιους μας δένει μια «αόρατη κλωστή».
Με αφορμή τη 15η Οκτωβρίου που είναι η Παγκόσμια Ημέρα ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια και την απώλεια κύησης θα σας συστήσω τη Γιάννα Πάνου από το otangennithikaxana.blogspot.gr και θα μιλήσουμε για αυτή την «αόρατη κλωστή» που δένει όλες της μητέρες που έχουν βιώσει τον πρόωρο χαμό του μωρού τους.




«Όταν γεννήθηκα ξανα…
Γιατί πάντα, μα πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο.»

Διαβάζεις τα κείμενα της Γιάννας και νιώθεις την ευτυχία και την περηφάνια που νιώθει εκείνη για τον γιο της μα και την αγάπη που κουβαλά πάντα για τα αγγελούδια της, που ποτέ δεν ξεχνά. Με αφορμή άλλωστε την αγάπη της για αυτά έκανε μια υπέροχη ομάδα στο facebook με σκοπό να ενώσει όσες μητέρες έχουν βιώσει τη νεογνική απώλεια ή απώλεια κύησης.

Γιάννα, πες μας λίγα λόγια για εσένα και το blog σου. Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το blogging και πως προήλθε το όνομα "otangennithikaxana";

Όλα ξεκίνησαν για μένα όταν το δικό μου ουράνιο τόξο, ο Δημήτρης Γεράσιμος μου, έφτασε έξι μηνών και ένιωθα βαθιά την ανάγκη να καταγράψω κάθε μικρό ή μεγάλο συναίσθημα. Και επειδή λίγους μήνες πριν είχα τολμήσει να μοιραστώ την δική μου ιστορία απώλειας στο μπλογκ της Ολίβιας "Είμαι μαμά" και η αγάπη που πήρα από εκατοντάδες κόσμο ήταν καθηλωτική, ήξερα πως ήταν το σωστό βήμα. Σαν κάτι να με καθοδηγούσε ήδη χωρίς καν να το γνωρίζω... 

Το όνομα είναι μια περίεργη συγκυρία- μιας και όντας ανίδεη όταν ξεκίνησα το blog- έγραψα απλά τον τίτλο "Το ημερολόγιο μιας μαμάς" χωρίς καν να το σκεφτώ. Ενάμιση χρόνο μετά, διαπίστωσα πως υπήρχε ήδη ένα ομώνυμο blog και φυσικά έπρεπε να τον αλλάξω. Και ήταν καρμικό διότι μέχρι εκείνη την στιγμή είχα πλέον βρει την ταυτότητα του μπλογκ μου- που έχει ως κύριο σκοπό πέρα από την καταγραφή της καθημερινότητας μας, την αφύπνιση σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης- και το όνομα πλέον του blog μου- ο μόνος που θα μπορούσε να υπάρχει- γιατί όλα ξεκίνησαν όταν πέθανα και έπρεπε να γεννηθώ ξανά.  

Είσαι όπως λες και η ίδια «περήφανη μαμά δύο αγγέλων». Πώς βίωσες εσύ τη νεογνική απώλεια; Θεωρείς ότι είναι ακόμα θέμα ταμπού;»

Αν το θεωρώ... Ζω καθημερινά το ταμπού που κρύβεται πίσω από αυτήν. Το ακούω καθημερινά από άλλες μανούλες αγγέλων. Το ζω μέχρι και με το πολύ στενό οικογενειακό μου περιβάλλον. Το έζησα ακόμα και εκείνες τις πρώτες- ατελείωτες, μαρτυρικές, βγαλμένες από την κόλαση- μέρες... 

Την νεογνική απώλεια δεν την βίωσα. Την βιώνω ακόμα καθημερινά... Έξι χρόνια μετά την κόρη μου και πέντε μετά τον γιο μου, ακόμα την βιώνω. Την βιώνω στον τρόπο που αντιμετωπίζω πια την ζωή. (με έκανε καλύτερο άνθρωπο). Την βιώνω στον τρόπο που μεγαλώνω τον Δημήτρη Γεράσιμο. (παθιασμένα, απόλυτα, χωρίς να θέλω να χάσω δευτερόλεπτο). Την βιώνω σε κάθε ερώτηση "Πόσα παιδιά έχεις;" Τρία θέλω να φωνάξω, μα τις περισσότερες φορές ψελλίζω ένα για να μην αναγκαστώ να μπω σε περαιτέρω ερωτήσεις και απαντήσεις. Την βιώνω κάθε βράδυ που πέφτω να κοιμηθώ και κάθε μέρα που ξυπνάω γιατί πάντα υπάρχει ένα μεγάλο κενό μέσα μου... 

Στο facebook έχεις δημιουργήσει μια ομάδα με το όνομα: «Μανούλες Αγγέλων». Ποιος είναι ο σκοπός της ομάδας;

Όταν ξεκίνησα να γράφω ανοιχτά για την νεογνική απώλεια, άρχισα να λαβαίνω πολλά email από τόσες πονεμένες μανούλες αγγέλων, τόσο απελπισμένες για βοήθεια από  έναν άνθρωπο που θα τις καταλάβει. Η νεογνική απώλεια σχεδόν δεν θεωρείται απώλεια- για την απώλεια κύησης δεν το συζητώ δεν θεωρούν καν ότι έχασες ένα παιδί- στερώντας από αυτές τις μητέρες το δικαίωμα να θρηνήσουν, το δικαίωμα να μιλάνε για το παιδί τους, το δικαίωμα να μοιράζονται κάποιες πιθανές φωτογραφίες του. Ήθελα λοιπόν να φτιάξω μια ομάδα- κλειστή σαν οικογένεια- όπου οι μανούλες θα νιώσουν άνετα να μοιραστούν κάθε ανησυχία τους, κάθε ψήγμα ή μετεωρίτη πόνου, να μπορούν να μοιραστούν χωρίς να νιώθουν ενοχές πως "βαραίνουν" τους υπόλοιπους με την ανάμνηση των αγγέλων τους... Μαζί με αυτές, ανακουφίστηκα και εγώ. Γιατί παρόλο που φωνάζω να ακουστώ, και θα φωνάζω μέχρι την τελευταία μου πνοή, χρειάζομαι και εγώ αυτό ακριβώς. Μια φίλη- γιατί φίλες είναι- να μπορώ να μιλήσω χωρίς φόβο- ακόμα και σε καθημερινή βάση- για τα παιδιά που έχασα, για τα παιδιά που ποτέ δεν θα δω να μεγαλώνουν... 

«Γιατί πάντα, μα πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο…» Πως και πότε ένιωσες εσύ αυτή την εμφάνιση του «ουράνιου τόξου»;

Θεέ μου... Όταν ακούμπησαν τον Δημήτρη Γεράσιμο στο στήθος μου για πρώτη φορά... Τον κοίταξα, τυφλώθηκα από την λάμψη, και έκτοτε δεν έχω πάρει τα μάτια μου από πάνω του... Η κυριολεκτική έννοια όμως της τόσο αγαπημένης μου φράσης κρύβεται αλλού... Στην ικανότητα να είσαι αισιόδοξος με πίστη, δύναμη και τσαγανό. Να μην είσαι μίζερος. Να εκτιμάς την κάθε μικρή και μεγάλη ευλογία καθημερινά στην ζωή σου. 

Το «μαϊμουδάκι» σου, ο γιος σου πόσο άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή;

Ολοκληρωτικά και αμετάκλητα. Αν είσαι διατεθειμένος να προσέξεις πραγματικά ένα παιδί- και αυτό που εννοώ είναι να συντονιστείς με τις συναισθηματικές ανάγκες του, τις πνευματικές επιθυμίες του, τον τρόπο που βλέπει τα πάντα γύρω του- θα εκπλαγείς με το πόσα έχει να σε διδάξει. Το μαϊμούδι μου με έχει πιάσει από το χέρι και με καθοδηγεί αυτός στα δικά μου πρώτα βήματα στην ζωή ως μητέρα. Και όντας φρέσκος ακόμα από τον Θεό, όντας αμόλυντος από κάθε αρνητικό και τοξικό συναίσθημα που αποκτά σταδιακά ένας άνθρωπος μεγαλώνοντας, μου έχει δείξει την ουσία. Που είναι απλή.... Να ζεις την κάθε στιγμή απόλυτα και με πάθος. Να σηκώνεσαι αμέσως μόλις πέφτεις έστω και κλαίγοντας. Να ζητάς βοήθεια όταν την χρειάζεσαι. Να αγαπάς ολοκληρωτικά. Να το λες. Και πως πάντα μια αγκαλιά μπορεί να γιατρέψει τα πάντα... 

Σε ποια κοινωνικά δίκτυα θα μπορούσε κανείς να σε βρει;




Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

6 σχόλια:

  1. Υπέροχη συνέντευξη Μερσινη μου! Συγχαρητήρια! Κ ή Γιαννα όπως πάντα μας συγκινεί! Συνεχίστε να δίνετε δύναμη, κουράγιο κ ελπίδα σε όλες τις Μανουλες που βιώνουν τον απόλυτο, αγιατρευτο πόνο... σας φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε πολύ Eirini μου!
      Φιλιά πολλά και σ' εσένα!!!

      Διαγραφή
  2. Μανούλες μοναδικές Μερσίνη και Γιάννα προσφέρετε τόσα πολλά... Ο Θεός πάντα μαζί σας!!!
    Σας στέλνω την αγάπη μου...
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μερσινη μου, έστω και με καθυστέρηση λόγω ασθένειας, θέλω να σε ευχαριστήσω για την τιμή που μου έκανες να με φιλοξενησεις σε αυτόν τον πολύτιμο για σένα χώρο. Είσαι από τις πρώτες μανούλα αγγέλων που γνώρισα διαδικτυακά και χαίρομαι πολύ για αυτό γιατί μόνο αγάπη μου έχεις δώσει. Σε φιλώ γλυκά γλυκά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμοιβαία τα αισθήματα Γιάννα μου!
      Και εγώ σ'ευχαριστώ για την ωραία αυτή φιλία.
      Φιλιά!

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017