Κράτα επαφή

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Γιατί και τα Tosodoulika έχουν την ανάγκη το "Χαμόγελο του Παιδιού"...

Σε μια παλαιότερη ανάρτηση είχα αναφερθεί στη γνωριμία μου με ένα παιδί, το οποίο άλλαξε για μένα τον τρόπο που έβλεπα μέχρι τότε πολλά πράγματα και στην επαφή μου με ένα σύλλογο.

Στα τέλη του 2002 επισκέφθηκα ένα από τα σπίτια του "Χαμόγελου του Παιδιού". Βρισκόταν πολύ κοντά στο σπίτι μου αλλά μέχρι τότε, δυστυχώς, δεν το γνώριζα. Κάποια στιγμή αποφάσισα να πάω να το δω από κοντά. 


Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς μπαίνοντας στο σπίτι είναι παιδικά χαμόγελα. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα κάτι τέτοιο στο μυαλό μου. Περίμενα πως το περιβάλλον θα ήταν ψυχρό και τα παιδιά θλιμμένα. Το σπίτι ήταν γεμάτο Χριστουγεννιάτικα στολίδια, μια κυρία (εθελόντρια) έφτιαχνε γλυκό που μοσχομύριζε και τα παιδιά είχαν κάνει "πηγαδάκια" και έπαιζαν. Πότε-πότε ένα πιτσιρικάκι τραβούσε την κυρία από το χέρι και την ρωτούσε ανυπόμονα πότε θα απολαύσουν επιτέλους το γλυκό.

Μια άλλη κοπέλα, στην ηλικία μου τότε, μου έδειξε τους χώρους που κοιμόνταν και διάβαζαν τα παιδιά. Όμορφες κουκέτες, καθαρά και περιποιημένα δωμάτια. Σπίτι σωστό!
Εκεί, γνώρισα τον "Ζ." Ένας φαινομενικά ζόρικος πιτσιρικάς που είχε μέσα του την πιο αγνή μα και την πιο πληγωμένη καρδιά. Αυτός με έκανε να θέλω να πηγαίνω κάθε μέρα να τον βλέπω και να παίζω μαζί του. Η ξεκούραση από μια δύσκολη και πιεστική μέρα ήταν η παρέα μου μαζί του. Όταν λόγω των πολλών ωρών εργασίας δεν κατάφερνα να πάω να τον δω μου κρατούσε "μούτρα" και για να γαληνέψει την επόμενη μέρα έμενα μαζί του για παιχνίδι λίγο παραπάνω. Τον σκεφτόμουν συνέχεια...

Η πρώτη εικόνα λένε "μένει". Από εκείνον μου έμεινε η άρνηση του να γράψει γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Ο Άγιος Βασίλης για τα παιδιά είναι η ελπίδα πως όλα μια μέρα θα αλλάξουν. Φυσικά προς το καλύτερο! Με τον καιρό κατάλαβα πως για εκείνα τα παιδιά, για τα παιδιά του "Χαμόγελου" ο κύριος Γιαννόπουλος ήταν ο δικός τους επίγειος "Άγιος Βασίλης". Τον γνώρισα για λίγο από κοντά και γιορτάσαμε μαζί τα γενέθλια του Ζ. τη χρονιά του 2002. Χόρευε, έπαιζε, διασκέδαζε και "πείραζε" τα παιδιά σαν να ήταν τα δικά του. Ίσως γιατί κατά βάθος ήταν "δικά" του...

Δυστυχώς μετά από καιρό το σπίτι έπρεπε να "μεταφερθεί"...

Το 2009 με το πρόωρο ερχομό των μωρών μας στη ζωή, έμαθα για άλλη μια προσφορά του "Χαμόγελου" στα παιδιά όλων μας. Ασθενοφόρα με θερμοκοιτίδες, για την μεταφορά των πρόωρων νεογνών στις Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας. Οι περισσότεροι γονείς που έχετε πρόωρα μωρά ή το μωρό σας για κάποιο λόγω χρειάστηκε να μεταφερθεί σε κάποια Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας τα έχετε δει, γιατί με αυτά τα ασθενοφόρα μεταφέρθηκαν και τα δικά σας μωρά. Πολλές φορές λόγω ελλείψεων σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας στην επαρχία, το "Χαμόγελο του Παιδιού" έχει φροντίσει για τη σωστή και έγκαιρη αεροδιακομιδή των βρεφών σε νοσοκομείο της Αθήνας. Τα κενά και τα προβλήματα που υπάρχουν στα θέματα τις προωρότητας είναι τόσα πολλά άλλωστε που αλίμονο αν προστεθούν ποτέ και τα προβλήματα σωστής μεταφοράς που καλύπτει ως τώρα ο σύλλογος δωρεάν!

Θα μπορούσα να πω και να γράψω πολλά ακόμη για το "Χαμόγελο του Παιδιού". Δεν θα το κάνω όμως γιατί οι περισσότεροι από εσάς γνωρίζετε το έργο του συλλόγου. Όσοι όμως δεν το γνωρίζετε και θεωρείτε ότι είναι μια ακόμη Μ.Κ.Ο ή κάποιος "ψυχρός" οργανισμός (και δεν σας κακολογώ -άλλωστε και η ίδια είχα άλλο πράγμα στο μυαλό μου μέχρι να βρεθώ μέσα σε ένα από αυτά τα σπίτια) μπορείτε να έρθετε σε επαφή με το σύλλογο και με τα παιδιά.

Γιατί ο συγκεκριμένος σύλλογος δεν είναι γραφεία και εθελοντές. Είναι τα παιδιά. Τα παιδιά που κοιμούνται ήσυχα στα κρεβάτια που παρέχει ο σύλλογος, μελετούν με τη βοήθεια των εθελοντών δασκάλων, λύνουν τα προβλήματα τους με τη στήριξη εθελοντών κοινωνικών λειτουργών, έχουν δεσμούς μεταξύ τους. Γιατί το "Χαμόγελο του Παιδιού" είναι οικογένεια. 






"Γιατί όπως είπε ο μικρός μας ιδρυτής Ανδρέας Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε..."


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

2 σχόλια:

  1. Πολύ στενάχωρα τα νέα και εύχομαι να είναι αντιμετωπίσιμο και να μπορέσει να το ξεπεράσει ο άνθρωπος. Χαίρομαι πολύ που είχες μία τόσο ιδιαίτερη εμπειρία στο Χαμόγελο! Κάτι ανάλογο είχα στο Παιδικό Χωριό SOS της Βάρης και μάλιστα με ένα κορίτσι κρατάμε επαφή και σήμερα. Να σε ρωτήσω, ως εθελόντρια πήγες; Γιατί από όσο γνωρίζω είναι πολύ αυστηροί στο Χαμόγελο με το ποιος μπαίνει και έρχεται σε επαφή με τα παιδιά. Εδώ εμείς όταν ήμασταν φοιτήτριες Κοινωνικοί Λειτουργοί και πήγαμε με την σχολή στον Καρέα τότε θυμάμαι ούτε καν μας άφησαν να δούμε τα παιδιά.. Κι αυτό μου είχε μείνει χαρακτηριστικά. Ακόμα και για εθελόντρια δεν μου απάντησαν ποτέ. Ίσως θέλουν από κοντά, τι να πω. Μερσίνη μου ελπίζω να μην αντιμετωπίσει κι άλλα προβλήματα το Χαμόγελο και να το στηρίξει όχι μόνο ο κόσμος αλλά και η κυβέρνηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Κατερίνα. Σαν εθελόντρια ήμουν. Πάντα ήταν αυστηρά τα πράγματα. Ήξεραν όμως τη μαμά μου που πήγαινε πριν από εμένα και γενικά μας ήξεραν και από τη γειτονιά. Όλοι όσοι ξέρουν το έργο του συγκεκριμένου συλλόγου θέλουμε το καλύτερο, πάνω απ'όλα για τα παιδιά!

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017