Κράτα επαφή

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

"Μαμά γιατί δεν έχω αδερφό;" - Πώς και γιατί μίλησα στο γιο μου για τον αδερφό που δεν έχει πια.

Ο καιρός είχε γίνει επιτέλους ανοιξιάτικος.
Έτσι μετά την προπόνηση ο φίλος του μας ζήτησε να μείνουμε λίγο παραπάνω για να παίξουν μπάλα μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, όσο ο τρίτος τους αδερφός έκανε προπόνηση.
«Μαμά, πόσα αδέρφια έχει ο Τ. τελικά;» , με ρώτησε ο γιος μου γελώντας παραξενεμένος.
«Τρία», του απάντησα και έφυγε βιαστικά να προλάβει το παιχνίδι.

Στο δρόμο για την επιστροφή στο σπίτι και λίγο πριν φτάσουμε φέρνει προς συζήτηση
«Το Θέμα».

«Οι δύσκολες ερωτήσεις έρχονται πάντα τη στιγμή που δεν τις περιμένεις.»


«Μαμά, εγώ γιατί δεν έχω αδερφό;»
Μόλις είχα παρκάρει. Ευτυχώς! Τέτοιες συζητήσεις δεν πρέπει να μένουν ποτέ στη μέση. Τραβάω χειρόφρενο, βγαίνω από το αυτοκίνητο και αμέσως ξαναμπαίνω. Αυτή τη φορά στο πίσω κάθισμα, δίπλα στο καρεκλάκι του. Εκείνος έχει μείνει ακόμα δεμένος στη θέση του και με κοιτάει.
Η στιγμή που θα του μιλούσα για τον αδερφό του είχε περάσει από το μυαλό μου πολλές φορές, από όταν ήταν μωρό.
Αναφέραμε το όνομα του στο σπίτι, λέγαμε την ιστορία του, ο Μάριος ήξερε από πολύ μικρός για την πρόωρη γέννηση του, δεν κρύβαμε τίποτα. Δεν υπήρχε όμως λόγος να μιλήσουμε για κάτι που δεν θα μπορούσε να καταλάβει και να διαχειριστεί ένα μωρό ή ένα τετράχρονο παιδάκι.
Τη λέξη «πέθανε» την άκουσε πρώτη φορά όταν πέθαναν  τα δύο ψαράκια που είχαμε σπίτι, όταν ήταν περίπου 4 χρόνων. Τότε του είχα εξηγήσει ότι το τέλος έρχεται για όλα τα πράγματα: τα παιχνίδια ή τα μηχανήματα που παλιώνουν, τα φρούτα που δεν συντηρούνται σωστά, τα λουλούδια. Όλα έχουν ένα τέλος.
«Έτσι πέθαναν και τα ψαράκια μας. Όπως πεθαίνουν και άλλα ζωάκια, πουλιά κλπ.»
Όσο και να θες να αποφύγεις τις ερωτήσεις ενός παιδιού, δεν θα το καταφέρεις, όσο χρονών και να είναι, οπότε και εγώ έπρεπε να απαντήσω στην ερώτηση:
«Πεθαίνουν και άνθρωποι;»
«Ναι, αγάπη μου πεθαίνουν. Αλλά για τους ανθρώπους είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα καμιά φορά. Ο άνθρωπος είναι δυο πράγματα: σώμα και ψυχή. Όταν λοιπόν πεθάνει το σώμα του ανθρώπου και εκείνος είχε κάποιους να τον αγαπάνε και τον θυμούνται με αγάπη τότε η ψυχή του χαίρεται και μπορεί από εκεί ψηλά να τους προσέχει.»

Τότε αρχίσαμε να διαβάζουμε πάλι τον «Μικρό Πρίγκιπα» και αφού έτσι ένοιωθα και εγώ για τον αδερφό του, άρχισα να φαντάζομαι πως όταν έρθει η ώρα κάπως έτσι θα του τον «συστήσω». Σαν τον δικό μου μικρό Πρίγκιπα.
www.pinterest.com


«Μην κάνεις σχέδια!»

Η ερώτηση του φυσικά με προβλημάτισε.
Γιατί η ερώτηση του αυτή τη φορά είχε να κάνει με «τον αδερφό»;
Δεν ρώτησε, για παράδειγμα, γιατί δεν έχει αδέρφια όπως ο φίλος του.
Θυμόταν συζητήσεις, καταστάσεις, ένοιωθε όσα βιώναμε εμείς;  Ήταν τυχαία η ερώτηση του ή μπορεί να του λείπει το δίδυμό του που δεν γνώρισε ποτέ;
Δεν ήξερα τι μπορεί να συνέβαινε, έπρεπε όμως να απαντήσω και όσες φορές και να είχα «φαντασιωθεί» αυτή τη συζήτηση, ποτέ δεν είχα αυτή τη στιγμή μπροστά μου. Παρόλα αυτά η φωνή μου δεν έτρεμε, δεν κόμπιαζα και όλα όσα είπα με έκαναν να νιώσω ανακούφιση. Μίλαγα στον καλύτερο μου φίλο.
Τον κοίταξα στα μάτια, πήρα μια ανάσα και μια απόφαση της τελευταίας στιγμής:
Όχι παραμύθια και ιστορίες. Δεν του «χρύσωσα» ποτέ το «χάπι». Θα τα πω όλα όπως έγιναν. Άλλωστε ήξερε πως ο δικός του ερχομός στη ζωή ήταν μια μεγάλη περιπέτεια. Τώρα θα μάθαινε πως δεν ήταν μόνος του.
«Αγάπη μου, όταν ήσουν στην κοιλίτσα μου δεν ήσουν μόνος. Ήταν και άλλο ένα μωρό μαζί σου. Ο αδερφός σου.»
Τα μάτια του γυάλισαν.
«Βγήκε και αυτός από την κοιλιά σου; Ήταν και αυτός σε θερμοκοιτίδα; Πού είναι τώρα;»
Του εξήγησα ότι γεννήθηκε και εκείνος. Του εξήγησα ότι είχε πολύ άρρωστη καρδιά και ότι οι γιατροί έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν αλλά τελικά μετά από πολλούς μήνες στο νοσοκομείο πέθανε. Το πρόσωπο του κοκκίνισε και με ρώτησε αυτό που λίγοι έχουν το σθένος να ρωτήσουν έναν γονιό που έχει χάσει μωρό ή παιδί: «Πώς ένιωσες όταν πέθανε;»
Του είπα όλα όσα μπορούσε να καταλάβει. Δεν του μίλησα για γιατρούς, χειρουργεία και όλα όσα με πίκραναν τότε. Περιττές λεπτομέρειες άλλωστε.
Βουρκώσαμε μαζί. Κλάψαμε και λίγο. Δεν πειράζει. Συναισθήματα ζωής. Γι’ αυτά του μίλησα κυρίως. Για τον πόνο, για το πόσο μας έλειπαν και οι δυο, πόσο έμοιαζαν, για την πρώτη αγκαλιά, τα τραγούδια που τους σιγοτραγουδούσα στην θερμοκοιτίδα, για την προωρότητα.
Κάποια κομμάτια δεν χρειάζεται να μπαίνουν αμέσως μέσα στην ιστορία. Βγαίνουν σιγά- σιγά, μέρα με την ημέρα. Όταν μου ζήτησε φωτογραφία, του έδωσα τον 3D υπέρηχο. Είναι η μόνη μου έχω , μιας και δεν μας επέτρεπαν φωτογραφίες τότε στη μονάδα.
Από τότε όλο και με ρωτάει κάτι καινούριο. Μου ζητάει κάποια παραπάνω πληροφορία. Η συζήτηση αυτή απ’ ότι φάνηκε αργότερα τον βοήθησε στο να διαχειριστεί πιο ήπια τις μετέπειτα απώλειες: του προ-παππού και της προ-γιαγιάς που έβλεπε καθημερινά και είχαν μια πολύ ξεχωριστή σχέση.
«Μαμά, όταν αγαπάμε κάποιον πάρα πολύ και τον θυμόμαστε δεν πεθαίνει . Απλά δεν τον βλέπουμε. » Τώρα πια όποτε περνάει από κάποιο εκκλησάκι ανάβει τρία κεράκια…

Η οικογένεια, όπως λέω και στο γιο μου είναι μια ομάδα. Όλες οι ομάδες έχουν μια ιστορία πίσω τους, παρόν και φυσικά μέλλον. Μια ιστορία που τις καθορίζει, οπότε κάθε μέλος της πρέπει να την γνωρίζει…

www.pinterest.com
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

6 σχόλια:

  1. Τρεμω τη στιγμη που και ο δικος μου γιος θα αναρωτηθει το ιδιο. Πως να εξηγησω σε ενα παιδι κατι που και εγω η ιδια δεν καταλαβαινω και που χρονια τωρα πεισματικα αρνουμαι να δεχθω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για καμία μαμά δεν είναι εύκολο να καταλάβει και να δεχθεί κάτι τόσο σκληρό. Όταν όμως τα καταφέρεις θα σε ανακουφίσει και θα σε κάνει ακόμα πιο δυνατή απ'ότι είσαι. Έχε πίστη στον εαυτό σου και σε ότι άλλο πιστεύεις... Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  2. Κλαίω... Αχ Μερσινη... Πόσο πονεσα όταν άρχισε τις ερωτήσεις.... Νομίζω πως το χειριστηκες πολύ σωστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννα μου, η αλήθεια είναι πως όταν αρχίζει τις ερωτήσεις αγχώνομαι λίγο. Νομίζω ότι δίνω εξετάσεις και μάλιστα τις σημαντικότερες του κόσμου! Μεγαλώνουμε παιδιά χωρίς manual (οδηγίες χρήσεις) :) Αν η αγάπη είναι η λύση για όλα θα τα καταφέρουμε! Σε ευχαριστώ για την αφορμή που μου έδωσες να γράψω γι' αυτό.
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  3. Σε ευχαριστούμε Μερσίνη..Τρέμουμε αυτές τις ερωτήσεις μέχρι τη στιγμή που θα απαντηθούν με πολύ αγάπη...σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν τελικά η αγάπη είναι η λύση, θα τα καταφέρουμε Ελευθερία μου!
      Εγώ σ'ευχαριστώ! Πολύ!!!

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017