Κράτα επαφή

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Γιαγια και προ-γιαγια με προωρακι...

Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι την φετινή οργάνωση της δράσης είχα κάποιους ενδοιασμούς.
Το σκεφτόμουν πολύ. Ο χρόνος λίγος, τα οικονομικά των ανθρώπων δύσκολα και ένα οικογενειακό, ξαφνικό και δυσάρεστο για όλους μας γεγονός ήταν οι λόγοι που δεν σκόπευα να προχωρήσω στη φετινή δράση.

Τα σχέδια μου όμως άλλαξε μια ξαφνική δήλωση συμμετοχής!
Η συμμετοχή μιας «γιαγιάς με προωράκι».


Για να πάρω τα πράγματα με τη σειρά, πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη μας γιαγιά. Εκείνη που μας έκανε όλα τα χατίρια, ακόμα και τα πιο τρελά! Δεν μας μάλωνε ποτέ, είχε την πόρτα της πάντα ανοιχτή για να της παραπονεθούμε όταν μας μάλωνε η μαμά ή ο μπαμπάς (ο σπουδαιότερος λόγος για τον οποίο χαίρονται τα παιδιά που έχουν παππού και γιαγιά), έφτιαχνε παιχνίδια που κανείς άλλος δεν είχε. Παιχνίδια μιας άλλης εποχής, σαν τη δική της. Μια εποχή με πολλές κακουχίες, φτώχεια μα πολύ αγάπη και όρεξη για παιχνίδι. Σαν εκείνο τον σκαντζόχοιρο που μας έμαθε να φτιάχνουμε τρυπώντας ένα λεμόνι με οδοντογλυφίδες και με ξυλάκια γαρύφαλλου για μάτια.

Είχαμε πολλούς λόγους να αγαπάμε αυτή τη γιαγιά. Όχι μόνο σαν μικρά παιδιά. Για μένα οι σπουδαιότεροι λόγοι ήρθαν όταν έφερα τα μωρά μου στον κόσμο.

Ο πρώτος λόγος ήταν οι ιστορίες και τα σοφά της λόγια.  Μέσα από τις ιστορίες και τις περιπέτειες της ζωής της γιαγιάς μου ήξερα τι έπρεπε να αποφύγω στο πένθος του μωρού που χάσαμε. Έτσι κατάφερα να «σηκωθώ» και να συνεχίσω σχετικά σύντομα και δυναμικά.

Ο δεύτερος λόγος που την αγάπησα ακόμα περισσότερο ήταν μια εικόνα της  και μια φράση που είπε όταν φέραμε τον Μάριο πρώτη φορά σπίτι. Είχα ενημερώσει παππούδες και γιαγιάδες για την κατάσταση του μωρού και ότι ειδικά τον πρώτο καιρό το μωρό θα ήταν σε «καραντίνα». Το σεβάστηκαν όλοι. Θυμάμαι τότε τη γιαγιά, με τον παππού μου να βγαίνουν ίσα- ίσα από την πόρτα τους να δουν το μωρό από μακριά.
Δακρύζουν και οι δυο. Η γιαγιά μου με το χέρι της το σταυρώνει και του δίνει την ευχή της:
« Ο Άγιος Στυλιανός (προστάτης των μωρών) να το στυλώσει!»

Μετά από μεγάλο δρόμο, η ευχή της έγινε πραγματικότητα…

Ο τρίτος και τελευταίος λόγος που νιώθω τόσο τυχερή που είχα αυτή τη γιαγιά είναι η παρακαταθήκη που άφησε πίσω της...
Η προ-γιαγιά του γιου μου, άφησε πίσω της μια εξίσου υπέροχη γιαγιά. Τη νύφη της…
Τη μαμά μου.
Μια «γιαγιά με προωράκι» ή αλλιώς τη δική του αγαπημένη γιαγιά Μαίρη.


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017