Κράτα επαφή

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Συνεντευξη Ελευθεριας Κωστοπουλου- Ροδιτακη και ophilippos.gr

Από τις πρώτες μέρες που βρέθηκαν τα παιδιά μας στις Μ.Ε.Ν άρχισα να διαβάζω διάφορα blogs και sites, κυρίως του εξωτερικού. Δυστυχώς τότε (2009) δεν υπήρχε κανένα blog σχετικό με την προωρότητα. Από τον Ιανουάριο του 2013 που ξεκίνησαν το διαδικτυακό τους ταξίδι τα “tosodoulika” διαβάζω και μαθαίνω όλο και περισσότερες ιστορίες γονέων που μέσα από την περιπέτεια της υγείας του δικού τους παιδιού βρήκαν μια ευκαιρία:
Την ευκαιρία να μιλήσουν για αυτή την περιπέτεια, να ευαισθητοποιήσουν όλους εμάς, να δώσουν πληροφορίες και δύναμη και σε άλλους γονείς που πιθανόν να βρίσκονται στην ίδια θέση.
Σήμερα στο tosodoulika.blogspot.gr φιλοξενούμε την Ελευθερία από το ophilippos.gr («Ο Φίλιππος Μοιράζει τη Δύναμη του. Παρηγοριά στους Πενθούντες Γονείς.»)


Ελευθερία καλώς ήρθες και σ’ ευχαριστώ πολύ που αποδέχθηκες αυτή την πρόσκληση. Από τα πρώτα site που διάβασα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση κυρίως για τη θεματολογία του ήταν το site του Φίλιππου. Θαύμασα το θάρρος σου καθώς το να αναφερθείς στην βρεφική θνησιμότητα είναι κάτι ιδιαίτερο, τουλάχιστον στη χώρα μας. Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για εσένα και πως πήρες την απόφαση να δημιουργήσεις αυτό το site;

Μερσίνη σου εύχομαι καλή επιτυχία στην καινούργια σας θεματολογία στα τοσοδούλικα.
Ζω στην Αθήνα, 34 ετών, ερωτευμένη σύζυγος  τα τελευταία 10 χρόνια με τον Πάνο. Έχω δυο παιδιά, τον Φίλιππο στον ουρανό και τον Μιχαήλ μου στη γη. Εργάζομαι στο σπίτι φροντίζοντας την οικογένεια μου. Γράφω στην ιστοσελίδα του Φίλιππου, αυτή  είναι η θεραπεία μου, η διέξοδος μου, ευελπιστώ μια μέρα να είμαι αρκετά τυχερή ώστε να καταφέρει να θεραπεύσει  αυτή η σελίδα λίγο πολύ και κάποιον άλλον  που το έχει πραγματικά ανάγκη.
Αρχικά  η αφορμή για την δημιουργία αυτής της σελίδας ήταν η ιδέα που είχαμε εμείς και  δυο κορυφαίοι  γιατροί, νεογνολόγοι του τμήματος, της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Νεογνών Νοσοκομείου Παίδων Παναγιώτη & Αγλαϊας Κυριακού Αγγελική Νίκα και  Σουζάνα Τάντρος ,όσο καιρό νοσηλευόταν ο Φίλιππος, να σχεδιάσουμε μια σελίδα ψυχολογικής υποστήριξης για γονείς που έχουν τα μωρά τους στις Μ.Ε.Ν . Όταν  χάσαμε το παιδί, η ανάγκη και η ομάδα των ανθρώπων που θέλαμε να βοηθήσουμε άλλαξε.
Μετά από λίγους μήνες και αφού νοιώθαμε αφόρητη μοναξιά, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε  την ιστοσελίδα του Φίλιππου με σκοπό να στηρίξουμε γονείς  που έχουν χάσει τα παιδιά τους, τιμώντας παράλληλα και την μικρή μα σπουδαία ζωή του αγαπημένου και μέχρι τότε μοναδικού μας γιου, του Φίλιππου. Η σκέψη και μόνο να προσπαθείς να μετατρέψεις τον πόνο σου σε κάτι καλό για τον συνάνθρωπο μα και το πείσμα που είχε ο γιος μου για τόσους μήνες να παλεύει  για να νικήσει αυτή τη φριχτή ασθένεια ώστε να καταφέρει να ζήσει, μου έδωσε το μεγαλύτερο κίνητρο, την έμπνευση στο να καταφέρω να αποτυπώσω  τα συναισθήματα μου, να τα μοιραστώ δημόσια  με μοναδικό στόχο να βοηθήσω με τα λόγια μου έστω και μία μανούλα,  καθώς και να ενημερώσω για το πως θα πρέπει η κοινωνία να αντιμετωπίζει πια το γονεϊκό πένθος.

Η νεογνική απώλεια είναι ταμπού τελικά; Πως το βίωσες στο δικό σου περιβάλλον; Πόσο «εύκολο» είναι για το γονιό να εκφράσει το πένθος του και πόσο «εύκολο» είναι για τους οικείους του;

Είναι ταμπού, κανείς δεν θέλει να μιλάει γι’αυτό, για το θάνατο ενός μωρού, λίγοι το αντέχουν. Ίσως φοβούνται πως είναι μεταδοτικός και πως αν έρθουν σε επαφή μαζί σου και μπουν βαθιά στον πόνο σου, μπορεί να συμβεί και σε εκείνους. Έτσι είναι οι Έλληνες τους κρύβουν τους νεκρούς τους. Τιμούν με παρελάσεις κάθε χρόνο επί δεκαετίες τους ήρωες της επανάστασης, αλλά για τα παιδιά μας δεν θέλουν να γίνεται λόγος. «Πρέπει να ξεχάσεις», «να συνεχίσεις», «να κρύψεις τις φωτογραφίες»! Σου δίνουν χρονικό περιθώριο μέχρι πότε μπορείς να πενθήσεις, μέχρι ως ότου εκείνοι θεωρούν πρέπον, όχι κάποιος σύμβουλος  ή κάποιος ειδικός σε θέματα πένθους, η δικιά τους προσωπική άποψη για ένα θέμα τόσο σκληρό που οι ίδιοι δεν έχουν καμία εμπειρία και προσπαθούν με αγένεια να στην επιβάλλουν, με αποτέλεσμα να σε κάνουν να νιώθεις πως χρήζεις ψυχιατρικής βοήθειας επειδή πονάς για το παιδί σου. Δεν είναι τόσο παράλογο να αποφασίζει η κοινωνία για το πως και για πόσο καιρό θα πρέπει να θρηνήσεις το ίδιο σου παιδί;
Εμείς, πέρα από κάποια πρόσωπα που δεν σεβάστηκαν την απώλεια μας, υπήρξαμε τυχεροί και πήραμε όταν εμείς το επιλέξαμε στήριξη από τους οικείους μας. Ο πόνος που προκύπτει  από την απώλεια ενός παιδιού είναι απερίγραπτος, μακροχρόνιος και  δεν εκφράζεται εύκολα. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου, εγώ νοιώθω σχεδόν 3 χρόνια μετά πως ακόμα αναρρώνω.  Ήταν πάρα πολύ δύσκολο και για το οικείο περιβάλλον μας, πενθούσαν και οι εκείνοι τον χαμό του Φίλιππου και επιπλέον είχαν να στηρίξουν και εμάς που ήμασταν ζωντανοί-νεκροί για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πότε και πως αρχίζεις να «προχωράς». Ζήτησες κάποια βοήθεια από ειδικό; Σε στήριξαν δικοί σου άνθρωποι; Υπάρχει κάποιος οργανισμός που στηρίζει τους γονείς που πενθούν;

Μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο να προχωρήσεις, στην αρχή είσαι σοκαρισμένος, μετά θυμωμένος μετά βαθιά θλιμμένος μετά πάλι θυμωμένος και η ζωή έτσι συνεχίζεται  μέχρι τη στιγμή που αποφασίζεις γιατί ειλικρινά δεν έχεις άλλη επιλογή, πρέπει να βρεις τρόπο να επιβιώσεις, να ζητήσεις επαγγελματική βοήθεια και εκεί η κατάσταση μετά από πολύ επεξεργασία και αφήγηση της τραυματικής εμπειρίας της απώλειας, με τεράστια ψυχική προσπάθεια και δύναμη ξεκινάς να διαχειρίζεσαι πια αυτό που σου συμβαίνει, στην πορεία ανακαλύπτεις μέσα από τον θρήνο νέα αποθέματα με αποτέλεσμα να ενισχύεται και ο ψυχισμός σου ώστε μπορέσεις να σηκώσεις το βάρος της απώλειας του παιδιού.
Σχεδόν ένα μήνα μετά τον θάνατο του Φίλιππου απενθυνθήκαμε στην ΜΕΡΙΜΝΑ(ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ - www.merimna.org.gr) εκεί βρήκαμε την μεγαλύτερη στήριξη . Μας ανέλαβε η εξαιρετική ψυχολόγος Όλγα Μεταλληνού και χάρη στην δικιά της βοήθεια μάθαμε πως πρέπει να διαχειριστούμε την μεγαλύτερη απώλεια της ζωής μας. Μάθαμε να μιλάμε,τα συναισθήματα μας απόκτησαν φωνή. Με την δική τους βοήθεια καταφέραμε  μετά από πολύ καιρό να σταθούμε στα πόδια μας.

Τι θα είχες να πεις σε έναν γονιό που πενθεί;

Δεν υπάρχουν καλούπια στο θρήνο, ούτε χρονοδιαγράμματα. Το πένθος είναι μια υπόθεση προσωπική. Έχω πολλά να πω σε έναν γονιό που πενθεί και γι’αυτό δημιουργήθηκε και η σελίδα ψυχολογικής υποστήριξης του Φίλιππου.
Αρχικά θα του πω να ΜΙΛΗΣΕΙ. Να απευθυνθεί στους ειδικούς ψυχικής υγείας,  στην Μέριμνα που προσφέρει δωρεάν ψυχική υποστήριξη για όσο χρόνο κρίνουν εκείνοι απαραίτητο. Να μιλήσει σε άλλους γονείς που πενθούν, σε ανθρώπους που ξέρουν να ακούν. Να κλάψει και να μην κρύβει τα συναισθήματα του. Να θρηνήσει για όσο καιρό και αν χρειαστεί .. ακόμα και για μια ολόκληρη ζωή.. άλλωστε αυτό ήταν το παιδί του. .Θέλω ακόμα να του πω, να μην  φοβάται ότι θα ξεχάσει το παιδί, θα είναι πάντα μέσα στην καρδιά του.

Τι θα είχες να πεις στους οικείους (γονείς, συγγενείς κλπ)  ενός γονιού που πενθεί; Τι να κάνουν και τι να αποφύγουν;

Στους οικείους θα πρότεινα κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν συνηθίσει μέχρι σήμερα να ακούν. Να επιτρέψουν στο ζευγάρι να θρηνήσει το θάνατο του παιδιού τους  με τον δικό τους τρόπο και για όσο καιρό χρειαστούν οι ίδιοι και όχι όσο καιρό θέλουν αυτοί. Να σεβαστούν τους ρυθμούς τους, να τους δίνουν συχνά την ευκαιρία να αφηγηθούν  τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις τους από το παιδί. Να αποφύγουν  να λένε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να νοιώθουν. Να θυμούνται σημαντικές ημερομηνίες που αφορούν το χαμένο τους παιδί. Να μην συγκρίνουν άλλες περιπτώσεις απώλειας με την δική τους. Να δείχνουν ότι θυμούνται το παιδί και να τους το λένε. Επίσης να αποφύγουν το κλασικό που το έχουμε ακούσει όλοι εμείς που χάσαμε μωρό, «καλύτερα τώρα παρά αργότερα» , ειλικρινά νιώθεις πως όταν στο λένε αυτό πως σου καρφώνουν ένα μαχαίρι στην μεγάλη σου πληγή. Κάθε γονιός που θρηνεί το θάνατο του παιδιού του, θρηνεί ταυτόχρονα όλα τα όνειρα και τις ελπίδες που είχε για το συγκεκριμένο παιδί. Όσο μικρό και αν είναι το παιδί όταν πεθάνει, ο δεσμός του γονιού είναι τόσο βαθύς που δεν παίζει κανένα ρόλο σε ποια ηλικία το χάσεις, η οδύνη είναι πάντα το ίδιο έντονη.
Τραγικό είναι επίσης και το να σου λένε νέα είσαι θα κάνεις άλλο! Που τα βρίσκουν και τα λένε μου λες; Θυμώνω τόσο πολύ όταν εκείνοι που τα έχουν όλα και όταν λέω όλα, εννοώ όλα τα παιδιά τους να αναπνέουν σε αυτή τη γη, να παριστάνουν τους ειδήμονες και να έχουν πάντα μια πρόχειρη και κλισέ  απάντηση για τον θάνατο του δικού σου παιδιού.Είναι προτιμότερο όταν δεν ξέρεις τι να πεις να αναγνωρίσεις απλά το θάνατο του παιδιού και να εκφράσεις μονάχα την λύπη και την αγάπη σου στους γονείς. Ο γονιός που έχει χάσει ένα παιδί δεν περιμένει από εσένα να του δώσεις λύση στο πρόβλημα του, γιατί ούτε λύνεται ούτε ξεπερνιέται ποτέ κάτι τέτοιο. Υποστήριξη χρειάζεται και έναν άνθρωπο να τον ακούσει τις στιγμές που εκείνος θα επιλέξει. Επίσης, να μην τους προτείνουν να πάρουν φάρμακα αντικαθλιπτικά,  ο θρήνος είναι μια απόλυτα φυσιολογική και υγιής διεργασία, δεν σχετίζεται με την κατάθλιψη, ως διεργασία λοιπόν με τον καιρό εξελίσσεται και οι γονείς προοδευτικά αποδέχονται την απώλεια του παιδιού τους. Η βαθιά θλίψη που νοιώθουν μονάχα θα παρατείνεται αν αποφασίσουν αντί να την αντιμετωπίσουν και να συμφιλιωθούν με αυτή, να την κουκουλώσουν προσωρινά με φάρμακα.
Τέλος να τους ενθαρρύνουν να ζητήσουν εξειδικευμένη στήριξη όταν οι αντιδράσεις τους γίνονται ακραίες και υπερβολικές για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Γράψε μας σε ποια κοινωνικά δίκτυα θα μπορούσαν να σε βρουν και να έρθουν σε επαφή μαζί σου:

Η ιστοσελίδα μας ονομάζεται  «Ο Φίλιππος μοιράζει την δύναμη του, Παρηγοριά στους πενθούντες γονείς» (www.ophilippos.gr) και διατηρούμε μια ακόμα σελίδα με το όνομα ο Φίλιππος, στο facebook  https://www.facebook.com/PhilipposPRoditakis.


Σ’ευχαριστώ πάρα πολύ Μερσίνη που μου έδωσες την ευκαιρία να μιλήσω για την απώλεια ενός παιδιού. Συγχαρητήρια για την σημαντική προσπάθεια που κάνεις μέσω της ιστοσελίδας σου για την προωρότητα. Εύχομαι όλα τα παιδιά του κόσμου να γεράσουν ευτυχισμένα. Εύχομαι υγεία και δύναμη στους πενθούντες γονείς. Να έχουν πάντα μέσα τους την ελπίδα της ανάστασης.

φωτο από: www.ophilippos.gr/


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

2 σχόλια:

  1. Ελευθερία μου με κάλυψες απόλυτα.... Απόλυτα όμως. Σε φιλώ γλυκά γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είμαι και'γω μαμά ενός αγγέλου στον ουρανό και ενός αγγέλου στη γη. 'Εχουν ήδη περάσει 5 χρόνια από τότε που ο Χρήστος μας άφησε αλλά εγω νιώθω πως δεν πέρασε ούτε ένα λεπτό. Ποτέ δε θα ξεχάσω το χτύπημα του τηλεφώνου και τη σιγή μετά. Δεν εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο να περάσει κάτι τέτοιο. Είναι ό,τι χειρότερο! Μακάρι όλα τα παιδάκια του κόσμου να είναι γερά και ευτυχισμένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017