Κράτα επαφή

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Όταν φοβάσαι κοίτα το φως. Το φως ενός ... "φάρου"

Έχουν περάσει 6 και πλέον χρόνια από τότε που έγινα πρόωρα μαμά και έχω μάθει να βλέπω τους ανθρώπους και τη ζωή με άλλα «μάτια». Σχεδόν ποτέ δεν είμαι σίγουρη και απόλυτη για την εικόνα και τον χαρακτήρα των ανθρώπων και αυτό γιατί οι άνθρωποι «μεταμορφώνονται». Όχι απαραίτητα από επιλογή, ούτε από θέμα επιβίωσης δικής τους ή της οικογένειάς τους. Ίσως να έχουν κάποιον άλλο στόχο- σκοπό…


Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, που «μεταμορφώνονται» μου φέρνουν στο μυαλό τις πεταλούδες. Πάντα τόσο όμορφες! Μοιάζουν ξέγνοιαστες και ευτυχισμένες και με τα χρώματα τους σε μαγεύουν. Σε κάνουν να θες να πετάξεις, να τους μοιάσεις…

Πόσα γεγονότα έχουν περάσει για να επέλθει αυτή η «μεταμόρφωση» και από πράσινες, άσχημες κάμπιες να γίνουν ζηλευτές πεταλούδες;

Γονείς να σε εμπνεύσουν.
Από τις πρώτες στιγμές μου στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας θαύμαζα τους γονείς που περίμεναν στη σειρά για τον προθάλαμο. Εκεί που θα φορούσαμε  τις αποστειρωμένες στολές μας, θα πλέναμε τα χέρια μας…
«Πως αντέχουν; Πως μπορούν;»
Μπαμπάδες «αγγελιοφόροι», επισκέπτονταν καθημερινά τα μωρά τους στις μονάδες, τα οποία και συνόδευσαν με το στρατιωτικό αεροσκάφος που τα μετέφερε από κάποιο ακριτικό νησί της χώρας μας. Η μαμά είχε μείνει πίσω στην κλινική και περίμενε με αγωνία να μάθει νέα..

«Τι δύναμη Θεέ μου! Τι αγάπη!»
Άλλες μάνες προσπαθούν να θηλάσουν ή να αφαιρέσουν με θήλαστρο το γάλα τους και τρέχουν στη Μονάδα με αγωνία για το αν θα το δώσουν και τι ποσότητα θα μπορέσει να πάρει τελικά το μωρό τους.
«Τι αγωνία!»
Αν αντέξεις να ρίξεις μόνο μια ματιά έξω από το χειρουργείο θα δεις… Γονείς άυπνοι, μουδιασμένοι, κλαμένοι, φοβισμένοι να αγωνιούν για το αποτέλεσμα της επέμβασης.
Για τους γονείς που τα πέρασαν όλα αυτά και τελικά «έχασαν» το μωρό τους δεν θα αναφερθώ… Μόνο εκείνοι ξέρουν τη δική τους αλήθεια…

Βγαίνοντας μετά από μήνες από τις Μ.Ε.Ν γνωρίσαμε μέσα σε θεραπευτήρια και κέντρα αποκατάστασης γονείς μαζί με τα παιδιά τους. Τα αναγκαία follow-up, φυσικοθεραπείες, εργοθεραπείες κ.λπ. Ακόμα και όταν οι καταστάσεις ήταν πραγματικά δύσκολες (το βλέπεις στα μάτια των γονιών- δεν χρειάζονται λόγια) με ένα χαμόγελο και ένα βλέμμα στο παιδί τους σε έκαναν να θες να τους αγκαλιάσεις, να τους εκφράσεις το θαυμασμό σου για την αγάπη τους στο παιδί τους.
Γιατί σήμερα τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Οι δυσκολίες της ζωής, της καθημερινότητας, όλο και αυξάνονται και οι γονείς «φάροι» (έτσι μου αρέσει να τους αποκαλώ) είναι εδώ όχι μόνο για να διώχνουν τους δικούς μας φόβους αλλά για να μεταδώσουν έστω και λίγο από αυτή τους την ενέργεια και σε μας.





Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017