Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Τα νέα της γης που άφησες

Πέρασαν 6 χρόνια που έφυγες έτσι όπως ακριβώς ήρθες. Ένας άγγελος.

Άγγελος που νιώθω πως μου έδωσε περισσότερα απ’ όσα μπόρεσα εγώ να του δώσω.
Δεν ξέρω αν η αγάπη μου για σένα βοήθησε έστω και λίγο να γλυκάνεις τον πόνο σου. Ένα όμως είναι σίγουρο: Πόσο σε θαύμασα, πόσο σ’ αγάπησα, πόσο…

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε. Λίγα προς το καλύτερο (θέλω να πιστεύω), μα δυστυχώς τα περισσότερα προς το χειρότερο.


Πολλές φορές σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή σου εδώ. Βλέπω «αγγέλους» σαν και εσένα και πόσο άδικοι είναι οι άνθρωποι εδώ μαζί τους. Γονείς παιδιών Α.Μ.Ε.Α. ή παιδιών που παλεύουν με κάποια ασθένεια, οι οποίοι δυσκολεύονται να τα φροντίσουν, να τους προσφέρουν ό,τι καλύτερο επιθυμούν. Το δυσκολότερο όμως είναι ότι πρέπει να παλέψουν με ένα ολόκληρο σύστημα γραφειοκρατίας και διαδικασιών που δεν προσφέρουν τίποτα το ουσιαστικό και με μια κοινωνία που «σαμποτάρει» ακόμα και μια βόλτα με το καροτσάκι (αναπηρικό ή μη). Παλεύουν για όλα μόνοι. Μόνο με την αγάπη τους.

Η προωρότητα μωρό μου συνεχίζεται. Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας υπολειτουργούν ή κλείνουν. Κάποιοι γονείς ακόμα «ονειρευόμαστε» καλύτερες συνθήκες νοσηλείας και φροντίδας. Θέλω να πιστεύω όχι μάταια…

Παιδιά με προβλήματα καρδιάς παλεύουν ακόμα και γονείς αγωνιούν για το μέλλον τους. Πολλές φορές μάλιστα παρακαλούν για να τους δοθεί μια ευκαιρία για ένα «θαύμα» στο εξωτερικό…

Αγωνία για το μέλλον άγγελε μου. Γι’ αυτό αγωνιούν όλοι. Ειδικά αυτές τις μέρες πολλοί γονείς αγωνιούν για τα παιδιά τους και το μέλλον τους και απελπίζονται. Το νιώθω και ξέρω πως η απελπισία είναι το χειρότερο συναίσθημα. Απελπισμένη και απογοητευμένη ένιωθα όσο πάλευες εσύ και εγώ δεν μπορούσα να κάνω κάτι να σε βοηθήσω. Έτσι όμως ένιωσα το μεγαλείο της ψυχής σου μαχητή μου. Έτσι με «δασκάλεψες» να «σηκώνομαι» κάθε φορά που «πέφτω».



Εσύ πάλευες και ζούσες. «Έβγαζες» τη μια μέρα μετά την άλλη και χαμογελούσες πλατιά πριν από το «μεγάλο» εκείνο χειρουργείο. Χαμόγελο τόσο ζωηρό που θα ντραπώ πια να φοβηθώ για οτιδήποτε. Αν και μόνο ένα πράγμα με φόβιζε τρομερά, έχει πια και αυτό χαθεί γιατί ξέρω πια πως εκεί ψηλά έχουμε έναν άγγελο δικό μας να μας φυλά.


Στο tosodouliko που άλλαξε τη ζωή μου και τον τρόπο που βλέπω τα πάντα γύρω μου...


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

2 σχόλια:

  1. Μερσίνη μου τα παιδιά σου ,σε επέλεξαν ...εσένα μόνο για να γίνεις η μαμά τους.Σε διάλεξαν οι μαχητές σου και στέκουν περήφανοι και οι δυο για όσα έγινες μέσα από αυτόν τον αγώνα.Στέλνω την αγάπη μου εκεί ψηλά...Γη και ουρανός θα γίνουν ένα ξανά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γλυκιά μου Μερσίνη... η Ελευθερία με κάλυψε απόλυτα.... Γη και ουρανός θα γίνουν ένα ξανά... Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και τα δυο σου παιδιά δεν θα μπορούσαν να είχαν επιλέξει καλύτερη μανούλα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017