Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Ο Μάρτης σου πάει πολύ...

Αυτός ο μήνας (Μάρτης αγαπημένος) και κυρίως το τέλος του ήταν μια γιορτή!
Σύμπτωση ή όχι, από τη στιγμή που ήρθε ο Μάριος στο σπίτι μας η εποχή της Άνοιξης απέκτησε μια άλλη γλύκα. :)

Άνοιξη ήρθε σπίτι. Μεγάλη μέρα!  Μπορεί να ήταν Μεγάλη Δευτέρα αλλά έξω είχε έναν υπέροχο ήλιο και μέσα στο σπίτι πλέον βρισκόταν ο δικός μας «ήλιος». Το δικό μας «Φως». Από τότε κάθε άνοιξη ερχόταν και μια νέα μεγάλη πρόοδος. Ένα χρόνο μετά, (πάλι Μάρτης ήταν) ο Μάριος πιάστηκε από το πάρκο και προσπαθώντας να ισορροπήσει, μας χαμογέλασε και φώναξε «Μαμά» για να τον δω. Καμάρωσε για λίγο και έπεσε πάλι μέσα στο πάρκο γελώντας.


Ο φετινός Μάρτιος ξεκίνησε «θριαμβευτικά» απ’ το σχολείο.  Ο μήνας ήταν αφιερωμένος στην Αρχαία Ελλάδα. Ανασκαφές, αρχαιοελληνικός τρόπος ζωής, μυθολογία, Ολύμπιοι θεοί.
Η χαρά μας ήταν μεγάλη όταν μάθαμε ότι θα λαμβάναμε μέρος και εμείς οι γονείς σε κάποιες δράσεις όπως στους «Οικογενειακούς Αγώνες»

Παίξαμε:
Για Πάντα Δεμένοι: Δέσαμε τα πόδια μας, ένα δικό μου με ένα δικό του, χαμηλά στον αστράγαλο με μια κορδέλα και τρέξαμε με σκοπό να φτάσουμε στον απέναντι τοίχο και να πάρουμε τα 8 μπαλάκια μέσα από το καλάθι τα οποία θα επιστρέφαμε, φυσικά χωρίς να πέσουν στο σημείο εκκίνησης.
Κάτι σαν μπάσκετ: Καθίσαμε αντικρυστά με ένα κουβαδάκι ανάμεσα μας. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να βάλουμε όσα περισσότερα μπαλάκια, από αυτά που είχαμε στη διάθεση μας μέσα στο κουβαδάκι. Βασικός κανόνας ήταν να μην παίρνουμε από κάτω όσα μπαλάκια μας έπεφταν έξω.
Κρουασανοδρομίες: Με το έναυσμα για εκκίνηση και με δεμένα χέρια πίσω πήρα το κρουασάν από το πιάτο με το στόμα, έτρεξα στην απέναντι πλευρά και το έδωσα στο Μάριο. Στόμα με στόμα το κρουασάν έφτασε πάλι πίσω στο πιάτο αλλά δεν έμεινε πολύ μιας και αφού κερδίσαμε τη δεύτερη θέση το γιορτάσαμε (κυρίως ο συμπαίκτης μου)τρώγοντας το J
Σήκω- Κάτσε: Στόχος ήταν να φτάσουμε στον τερματισμό, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Πώς; Καθόμασταν σε καρεκλάκια ο ένας μπροστά από τον άλλον. Ο πίσω έπαιρνε την καρέκλα και καθόταν μπροστά από τον- μέχρι πριν από λίγο- «μπροστινό» του. Μόλις καθόταν ακολουθούσε πάλι η ίδια διαδικασία.
Άκου με!: Τα παιδιά με δεμένα μαντήλια στα μάτια ξεκινούν από τη θέση εκκίνησης και έχοντας ως οδηγό τη φωνή των γονιών τους προσπαθούν να φτάσουν σε αυτούς. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται καθώς οι γονείς δεν βρίσκονται στον ίδιο διάδρομο με τα παιδιά τους αλλά έχουν αλλάξει τις θέσεις τους!



Μόλις φτιάξει ο καιρός πάρτε και εσείς τα πιτσιρίκια σας και παίξτε οικογενειακώς.

Κλαδιά ελιάς για τη συμμετοχή μας στους Αγώνες!
Τις επόμενες  ημέρες οι δράσεις ήταν μόνο για τα παιδιά και μιας και ο Μάριος είναι θεωρώ αρκετά εξοικειωμένος με την Αρχαία Ελλάδα (από μικρό τον παίρναμε μαζί μας σε αρχαιολογικούς χώρους) είχε την άνεση να με ενημερώσει για το τι έμαθε, τι του άρεσε και τι τον εντυπωσίασε.
Μια μέρα ήρθε ξετρελαμένος, φορώντας το πρώτο του «χρυσό» μετάλλιο. Το κέρδισε στην τοξοβολία. «Όλοι όμως πήραμε μαμά, γιατί η προσπάθεια μετράει. Η συμμετοχή.»
Αυτό που είπε όμως παρακάτω με άφησε άφωνη: «Εγώ πέτυχα στο μπλε χρώμα με το βέλος και είναι καλό αυτό. Είδες που κάνω patching και δυνάμωσε το μάτι μου;»
…… Speechless!!!

«Όλοι όμως πήραμε μαμά, γιατί η προσπάθεια μετράει. Η συμμετοχή.»


Μπορεί να χάσαμε, λόγω μονοήμερου πυρετού, την ευκαιρία να φορέσει το χιτώνα και το στεφάνι με «κλαδιά πλάτανου» (από χαρτί βελουτέ) που του έφτιαχνα με χίλια βάσανα η μάνα, ολόκληρο σαββατοκύριακο, αλλά δεν πειράζει. Περάσαμε ένα μήνα θριάμβου!

Αγώνες, αγωνίες, εμπόδια και άθλοι…
Για σένα που κάποια πράγματα θεωρούνται δεδομένα, να ξέρεις πως για κάποιον άλλο είναι άθλος!
Όπως το ότι ο Μάριος τελικά θα πάει δημοτικό σχολείο, όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Συνήθως, τα τόσο πρόωρα παιδάκια ίσως χρειαστεί να επαναλάβουν το νηπιαγωγείο για διάφορους λόγους. Πριν από λίγες ημέρες πέρασε έναν απαραίτητο αναπτυξιακό έλεγχο για την πρόοδο και την εξέλιξη του. Τα κατάφερε! Για εμάς λοιπόν αυτό είναι άθλος.
Η προωρότητα και όχι μόνο είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Μια σειρά από άθλους που φέρουν εις πέρας γονείς και παιδιά. Μικροί και μεγάλοι ήρωες και ηρωίδες της ζωής.

 


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

  1. Πόσο, πόσο, πόσο, μα πόσο πολύ χαίρομαι!!! Μπράβο Μάριε!! Μπράβο μανούλα γλυκιά!! Πάντα τέτοια... Και να ξέρεις τίποτα δεν γίνεται τυχαία..<3

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017