Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Έχεις σκεφτεί να μιλήσεις στο παιδί σου για την προωρότητα;

Σε κάποιες περιπτώσεις το να είσαι «οργανωτικός τύπος» δεν σε σώζει.
Βλέπε «προωρότητα». Κανείς δεν την περιμένει οπότε τα plan A και plan B δεν πιάνουν τόπο. Φυσικά δεν αναφέρομαι στη φάση που σπάνε τα νερά ή στη φάση που βρίσκεσαι μέσα στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών.

Θα σου πω για το μετά.


Για τη στιγμή που άγνωστο πότε και πως θα έρθει, οπότε θα αναγκαστείς να μιλήσεις στο παιδί σου για την προωρότητα.
Το ερώτημα είναι Μέγα: «Πότε και πώς να μιλήσω στο παιδί μου για την προωρότητα;»
Στο κάτω- κάτω: «Γιατί να του μιλήσω για την προωρότητα;»

Πέρα από το να ρωτήσετε έναν ειδικό (και γιατί όχι) σε θέματα ψυχολογίας, παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του παιδιού, του γονέα, αλλά και το timing.

Μην νομίσεις όμως ότι το χρόνο θα τον διαλέξεις αποκλειστικά και μόνο εσύ :)


photo από: www.atelier.net


My story telling:
Οι πιο σημαντικές ερωτήσεις ενός παιδιού τελικά έρχονται τις πιο «άκυρες» ώρες.
Παίζουμε και ξαφνικά:
«Μαμά, πως ήμουν μωράκι;»
Του λέω τα γνωστά:
«Ήσουν μικρούλης, έκλαιγες λίγο και αυτό όταν πεινούσες, φορούσες πάνα και κοιμόσουν»
«Τι; Μόνο;»
Σιγά που θα τον κάλυπτε αυτή η απάντηση.
«Πες μου πιο πολλά! Πες για όταν ήμουν πολύ πολύ μικρούλης. Στην κοιλιά σου πως ήμουν; Τι έκανα; Σου έλειπα;»

Ο κύβος ερρίφθη! Έπρεπε να τα πω όλα. Άλλωστε όσο και να κρατιόμουν εκείνος θα ένιωθε ότι κάτι δεν του λέω. Ήταν γεγονότα που κάποια στιγμή θα μάθαινε.

Αν και στα μάτια μου ήρθαν αμέσως οι θερμοκοιτίδες, τα μηχανήματα και το κενό που ένοιωθα επειδή μου έλειπαν τα μωρά μου, σε εκείνον δεν ήθελα να μεταφέρω άγχος και άσχημες εικόνες. Ήθελα σαν πρώτη διήγηση να μοιραστώ μαζί του κάτι χαρούμενο και αστείο. Έτσι αποφάσισα να του πω για την ημέρα που τον πήραμε σπίτι και τον αλλάξαμε πάνα για πρώτη φορά. Πραγματικά για γέλια! 

Ο μικρός με κοιτούσε χαμογελαστός και όλο έκανε ερωτήσεις. Ερωτήσεις που δεν περίμενα.
«Μ’αγαπούσες δηλαδή πολύ;»
«Ο μπαμπάς τι έκανε;» «Ήμουν καλό μωρό;» «Πώς έκλαιγα;» «Έκλαιγα πολύ;»
Με πλησίαζε σιγά σιγά, κάνοντας νάζια, γλύκες και γελάκια και μου έκανε μια τεράστια αγκαλιά… Πόσο μας έλειπαν οι αγκαλιές τότε…

Η επόμενη συζήτηση περί προωρότητας ήταν ένα αστείο!
Ένα αστείο με δικό μας κώδικα.
Η ανυπομονησία είναι χαρακτηριστικό όλων των παιδιών αλλά κυρίως της δικής του ηλικίας.  Με τη βοήθεια βιβλίων έχει καταλάβει τα «βασικά» της εγκυμοσύνης (όσα αντιστοιχούν και χωρούν στο μυαλό ενός μικρού παιδιού). Έτσι κατάλαβε ότι γεννήθηκε νωρίτερα και όπως «ανυπομονούσε» να γεννηθεί έτσι παρέμεινε ανυπόμονος.
Κάποια στιγμή που εγώ διαμαρτυρήθηκα για τη βιασύνη του εκείνος με το πονηρό του χαμόγελο μου έδωσε την απάντηση που με τον καιρό εξελίχθηκε σε μεταξύ μας «ανέκδοτο»

«Αφού μαμά ξέρεις! Είμαι ανυπόμονος. Ούτε στην κοιλιά σου δεν μπορούσα να περιμένω!»

(Μη νομίσεις ότι το θέμα εξαντλήθηκε. Έχει και συνέχεια...:))


Στείλε και εσύ τη δική σου ιστορία προωρότητας στο tosodoulika@gmail.com

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017