Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

"Τι του είπες;" (Η μέθοδος καγκουρό)


Από την πρώτη στιγμή που έμαθα ότι μπορείς να πάρεις το παιδί σου αγκαλιά μέσα στην μονάδα με την μέθοδο καγκουρό περίμενα την στιγμή που και για μας θα ήταν εφικτό.
Μετά από 10 μέρες στο πρωινό επισκεπτήριο  ενώ βρισκόμουν μπροστά στην θερμοκοιτίδα του μικρού μου με πλησίασε η προισταμένη και μου ανακοίνωσε το μεγάλο νέο . Την επόμενη μέρα μετά το επισκεπτήριο θα κάναμε καγκουρό με τον μικρό μου .



Το καγκουρό δεν είναι απλά να κρατήσεις το παιδάκι σου αγκαλιά.

Η μητέρα φοράει μια ποδιά από το νοσοκομείο , μένει χωρίς ρούχα από την μέση και πάνω και της δίνουν το μωράκι της μόνο με την πάνα , και έτσι γίνεται η επαφή σώμα και σώμα.

Ο άνδρας μου βρισκόταν στην θερμοκοιτίδα της μικρής , και βλέποντας την προισταμένη να απομακρύνεται ήρθε δίπλα μου με ανησυχία να μάθει αν μου είπε κάτι για το μικρό.
Εγώ ήδη βρισκόμουν αλλού, σε άλλη διάσταση , στην επόμενη μέρα .
Βγαίνοντας από την μονάδα με ρώτησε : Τι θα του πεις;



Είχα ποσα πολλά που θα ήθελα να του πω , δεν μπορούσα να διαλέξω ...



Η ψυχολογία μου είχε ανέβει στα ουράνια !

Μέχρι το απογευματινό επισκεπτήριο είχα κάνει τόσα σχέδια , και μέχρι την άλλη μέρα το πρωί που θα ήταν η μεγάλη μέρα δεν μπορούσα να καταλήξω στο τι θα του έλεγα πρώτο .



Τελείωσε το επισκεπτήριο βγήκαν έξω οι γονείς και πήρα την ρόμπιτσα μου να ετοιμαστώ .



Τα χέρια μου έτρεμαν από την χαρά μου .

Κάθισα στην καρέκλα και η νοσοκόμα μου τον έδωσε αγκαλιά.

Γύρισε το πρόσωπο του προς το πρόσωπό μου .
Τα μάτια του στα μάτια μου .
χάθηκαν από το μυαλό μου όλες οι λέξεις . ...
Άκουγα την φωνή του με κάθε κύτταρο μου .
Ε π ι τ έ λ ο υ ς   ή ρ θ ε ς !!!!!!!!! μου ψιθύρισε .
Τα μάτια μου πήγαν να θολώσουν από της χαράς τα δάκρυα , τα πάγωσα για να μην τον αγγίξει το δάκρυ .
Ένα πλασματάκι 1480 γρ , τόσο ελαφρύ , αισθανόμουνα πως είχε τόνους ειδικό βάρος !
Δερματάκι τόσο απαλό σαν βελούδο ακουμπούσε πάνω μου .
Μυρωδιά απερίγραπτη.
Ένα μουτράκι γνωστό και ταυτόχρονα τόσο άγνωστο .
Ένας καινούργιος άνθρωπος και ταυτόχρονα όλες οι γενεές πριν απο αυτόν πάνω του.
Ένας άνθρωπος που δεν μου ανήκε , αλλά του ανήκα ολοκληρωτικά .
Μια καρδούλα που χτυπούσε ρυθμικά μέσα στα χέρια μου , και η δική μου έκανε ησυχία για να την ακούσει!.
Η ψυχή μου βγήκε από το σώμα και έμεινε απέξω για να τον κοιτά μαζί με μένα.



Ο χώρος εξαφανίστηκε , ο χρόνος σταμάτησε !

Ένα πουπουλένιο σύννεφο κάλυψε τα πάντα και ήμουνα μόνο εγώ και εκείνος , τα μάτια του στα μάτια του .

Δεν υπήρχε πόνος , άγχος , η δύσκολη εγκυμοσύνη , η προωρότητα , οι μέρες αγωνίας. Τίποτα .
Άρχισα να χάνω την ισορροπία μου αν και καθόμουνα σε καρέκλα .
Σήκωσα τα μάτια και κοίταξα το ρολόι απέναντι .
Είτε το πιστέυεις , είτε όχι , είχε περάσει μόνο ένα λεπτό.
Μόνο ένα λεπτό !!!



Ένα μπιπ , μπιπ γινόταν όλο και πιο έντονο στα αυτιά μου . Χωρίς να πάρω τα μάτια μου από τα μάτια του , τον άλλαξα χέρι , κινήθηκα λιγο προς τα πίσω , άνοιξα το πορτάκι της διπλανής του θερμοκοιτίδας και έπιασα το ποδαράκι της μικρής μου .



Είμασταν οι τρεις μας.



Εγώ και τα δυο πλασματάκια μου .



Δεν περιγράφεται το συναίσθημα , δεν περιγράφεται το μεθύσι .

Πρώτη φορά οι τρείς μας ! έπρεπε να είναι και ο άνδρας μου μαζί ήταν το μοναδικό σημείο που θα έπρεπε να είναι αν και ήξερα πως μόνο το σώμα του ήταν απέξω , η ψυχή του ήταν μαζί μας .



Το μπιπ σταμάτησε .



Αν και ο χρόνος δεν είχε παρέλθει ζήτασα από την νοσοκόμα να πάρει τον μικρό , αφου του φίλησα τα πατουσάκια . Χαϊδεψα τα πατουσάκια της μικρής και έκλεισα το πορτάκι .

 Βγήκα έξω παραπατώντας , ο ανδρας μου πετάχτηκε σαν ελατήριο μόλις με είδε στην πόρτα.

"Τι του είπες;" με ρώτησε ...
Δεν σχηματίζονταν λέξεις για να του απαντήσω , ήμουν σε άλλη διάσταση .



Την άλλη μέρα ήρθε και η είδηση που περίμενα θα έκανα καγκουρό και με την μικρή μου  .


φώτο από: www.peekabooicu.net


Θεωρητικά ήμουν προετοιμασμένη .

Τρίχες.



Όταν μου την έφερε η νοσοκόμα έτρεμα σαν το ψάρι .

Την τοποθέτησε πάνω μου , η μικρή άπλωσε το μικροσκοπικό χεράκι και το ακούμπησε στην καρδιά μου . Με κοίταξε και μου ψιθύρισε :

Ε σ ύ  ε ί σ α ι !
Έκλεισε ματάκια της και κοιμήθηκε τόσο γαλήνια.
Έκλεισα και εγώ να μάτια μου και έκανα το σώμα μου , το τεράστιο σώμα μου για ένα πλασματάκι 1510 γρ , κούνια για να κοιμηθεί γλυκά , και έτσι μας βρήκε η νοσοκόμα όταν ήρθε για να την πάρει.



Το καγκουρό με τα παιδιά , μια μέρα το ένα , την άλλη το άλλο , τις Κυριακές ρεπό ήταν ότι πιο δυνατό ζούσα εκείνες τις μέρες στην ΜΕΝΝ , ότι περίμενα , ότι μου έδινε το δεκανίκι που ζητούσε η ψυχή μου .



Μετά από πολλές μέρες όταν πήγε πρώτος ο μικρός στα κουνάκια ήταν η σειρά του άνδρα μου να το πάρει αγκαλιά .



Ήμουνα και εγώ εκεί , που θα μπορούσα να είμαι άλλωστε .



Του τον έδωσαν .

Μετά από αρκετά λεπτά γύρισε και με κοίταξε . ...

Βγαίνοντας τον ρώτησα " Τι του είπες;"
"Ξέρεις " μου απάντησε όταν βρήκε τη φωνή του.



Η μέθοδος καγκουρό φέρνει για λίγο κοντά την μητέρα και το παιδί . Δεν είναι μια απλή αγκαλιά , είναι κάτι περισσότερο .



Εκεί μέσα σε ένα απρόσωπο περιβάλλον , σε ένα χώρο που μικροσκοπικά ανθρωπάκια δίνουν μια τιτάνια μάχη εσύ βιώνεις την πιο μεγάλη αξία , καταλαβαίνεις .



Νέλλη

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

  1. Γέννησα και εγώ πρόωρα, τι πρωτότυπο ε; :))
    Ένοιωσα και εγώ αυτές τις στιγμές και με συγκίνησε η περιγραφή σου.
    Περιμένω το δεύτερο μου παιδί και μας είπε ο γιατρός ότι υπάρχει η πιθανότητα να έρθει και αυτό νωρίτερα....
    Όσο και αν στεναχωριέμαι όμως, διαβάζοντας αυτές τις ιστορίες, μέσα στα άσχημα, θυμάμαι με αγάπη αυτές τις ανεκτίμητες στιγμές που περιγράφεις...
    Να σου ζήσουν τα παιδάκια σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017