Κράτα επαφή

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Γιατί "γιορτάζουμε" την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας;

Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας

Για εμάς τους γονείς με πρόωρα μωρά αυτή η μέρα είναι μέρα συγκίνησης.
Είναι η μέρα που μας θυμίζει όλα όσα περάσαμε μέσα στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών.
Όχι πως τα ξεχνάμε ποτέ!
Θυμόμαστε όμως τους γονείς που βρέθηκαν στη διπλανή από εμάς θερμοκοιτίδα να αγωνιούν για το δικό τους παιδί.
Θυμόμαστε τις αγωνίες που μοιραζόμασταν μαζί τους στο σαλονάκι, λίγο πριν το επισκεπτήριο.
Θυμόμαστε τη συγκίνηση από το πρώτο χάδι που χαρίσαμε με τρεμάμενο χέρι στο μωρό μας.
Θυμόμαστε τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που έδειξαν ενδιαφέρον και συγκινήθηκαν μαζί μας με την πρόοδο του μωρού μας.
Θυμόμαστε και τιμάμε τα σχεδόν 15 εκατομμύρια μωρά που γεννιούνται κάθε χρόνο πρόωρα παγκοσμίως και 500.000 περίπου στην Ευρώπη (1 στα 10).
Θυμόμαστε τα μωρά μας που "έφυγαν" νωρίς, καθώς η προωρότητα αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη αιτία θνησιμότητας.


Κάθε ένας από εμάς, τους γονείς με πρόωρο μωρό, κουβαλάει στην καρδιά και στη σκέψη του την προωρότητα με διαφορετική μορφή και εικόνα.
Προσωπικά η προωρότητα είχε δυο διαφορετικές μορφές. Η μια μορφή ήταν της ζωής και της ελπίδας για το μωρό που κατάφερε να επιβιώσει και να έχει την λεγόμενη "καλή έκβαση" της προωρότητας. Η άλλη μορφή ήταν του μεγάλου αγώνα αλλά της τελικής απώλειας αφού το μωρό δεν τα κατάφερε αν και πάλεψε γενναία για 6 περίπου μήνες.

Η προωρότητα παραμένει η πρώτη αιτία εκ γενετής αναπηρίας παγκοσμίως και αυτή παραμένει η τρίτη εικόνα της προωρότητας. Μια εικόνα που συνεχίζει να δυσκολεύει τόσο τους γονείς όσο και τα παιδιά τους. 
Τη σημερινή λοιπόν μέρα θα ήθελα να την αφιερώσω σε αυτούς τους γονείς και σε αυτά τα παιδιά. Στα παιδιά με εκ γενετής αναπηρία λόγω προωρότητας και στους γονείς τους.



          Η επιμονή σου

Αν είναι κάτι που με κέρδισε σε σένα
κάτι που ήξερε πώς να με ξεπερνάει
είναι αγάπη μου αυτή η επιμονή σου
μια αγάπη που έμαθε να μην τα παρατάει

Αν είναι κάτι που μού είπε να διαλέξω
ούτε τα λόγια σου είναι, ούτε η ομορφιά
Αυτή η υπέροχη, τρελή επιμονή σου
πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά

Αχ να `ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου
Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου
Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου
Αχ να `ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου

Αν είναι κάτι που με κράτησε απ’ τα ξένα
αυτό το φως που δεν υπάρχει σ’ άλλη γη
κι αυτή αγάπη μου η ίδια επιμονή σου
να μοιραστούμε αυτά τα σύννεφα μαζί
να μοιραστούμε αυτή τη θάλασσα μαζί

Αυτή η ατέλειωτη η γλύκα σου πως με τραβάει να `ξερες
Να περπατήσω δίπλα σου με θάρρος στην ζωή
Αυτή η ατέλειωτη η δίψα σου για της ζωής το άγνωστο
Τι μού `χεις δώσει να `ξερες και πού να φανταστείς
Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς

Στίχοι: Κώστας Λειβαδάς
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς

Κώστας Λειβαδάς & Ελεωνόρα Ζουγανέλη
  





Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

  1. Πόσο όμορφα τα λες,... Με συγκίνησες πάλι... "όχι ότι ξεχνάμε ποτέ.." εκεί θα μείνω... Φιλιά πολλά πολλά <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017