Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Αναμνήσεις προωρότητας - Η ιστορία της Μίνας


Συνήθως λέω την ιστορία μου σαν να την έχω ακούσει από κάποιον άλλο.
Τα μάτια μου τρέχουν και τα συναισθήματα με πλημμυρίζουν όταν διαβάζω ιστορίες ίδιες με την δική μου, μα όχι με την δική μου…
Ίσως γιατί τότε έκλαψα πολύ και σώθηκαν τα δάκρυά μου για μένα, έτσι πρέπει να έγινε, μα δεν θυμάμαι και σίγουρα να σας πω….
Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες μόνο γεγονότα.
Η προωρότητα έχει χαράξει στη μνήμη μου μόνο τα ασήμαντα και έχει κλέψει από αυτήν όλα τα σημαντικά…..
Θυμάμαι πότε μου είπαν  πρώτη φορά ότι έχω εκλαμψία αλλά δεν θυμάμαι την πρώτη φορά που τα παιδιά μου με είπαν μαμά……
Θυμάμαι την όψη που είχαν όταν πάλευαν να αναπνεύσουν, μα δεν θυμάμαι την όψη που είχαν όταν πάλευαν να με κάνουν να τα προσέξω…
Θυμάμαι τις φορές που έβγαλα το γάλα με το θήλαστρο και το άφησα μέσα στο μπουκάλι μέχρι να το χύσει ο άντρας μου ή η μαμά μου, μα δεν θυμάμαι τις φορές που πρωτοτάισα τις μικρές μου με το μπουκάλι στη μονάδα….
Θυμάμαι πώς είναι να μπαίνεις σε ένα άδειο παιδικό δωμάτιο, μα δεν θυμάμαι πως ήταν όταν έμπαινα και ήταν γεμάτο….
Θυμάμαι πώς είναι να τρέχεις με δύο πόρτ-μπεμπέ στα χέρια στους διαδρόμους του νοσοκομείου, μα δεν θυμάμαι πώς έτρεχα με τα παιδιά μου χέρι-χέρι….
Θυμάμαι πώς κάναμε φυσιοθεραπείες τρεις φορές την εβδομάδα για δύο περίπου χρόνια, μα δεν θυμάμαι πού και πότε πήγαμε διακοπές εκείνα τα χρόνια……
Θυμάμαι υπέρηχους, μαγνητικές, εγκεφαλογραφήματα, μα δεν θυμάμαι Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές και Πάσχα….
Θυμάμαι πότε και πώς γέννησα τη Σωτηρία και την Αμαλία μου, στην 28η εβδομάδα της κύησης, 860 γρ. και 1050 γρ. βάρος εισαγωγής στη μονάδα, με όλες τις πιθανότητες επιβίωσης εναντίον τους, μα ……
Μα δεν θυμάμαι πότε και πώς σε ενάμιση μήνα θα γίνουν εννέα χρονών, με όλες τις πιθανότητες επιβίωσης με το μέρος τους….
Αν υπάρχει το θαύμα του Θεού, εμείς το έχουμε σπίτι μας!
Αλλά έχει πάρει κομμάτια της ψυχής μας η άβυσσος για να το κληρωθούμε……

Ασημίνα Κεφαλά
Περήφανη μαμά
πρόωρων διδύμων 


Πριν από ένα χρόνο και ενόψει της 17ης Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου.
Μια ιστορία γραμμένη λίγο διαφορετικά, μια ιστορία που η γραφή της και η ηλεκτρονική της αφήγηση, έμελλε να ρίξει φως στο κομμάτι της ψυχής μου που μαύρισε η προωρότητα.
Στις διάφορες σελίδες blogs και sites που ανέβηκε η ιστορία, υπήρξαν από κάτω σχόλια συμπαράστασης, υποστήριξης, κατανόησης. Κάποια από αυτά ήταν καθοριστικά για να με κάνουν να καταλάβω πως αν και η προωρότητα μου έκλεψε πολλά και σημαντικά δεν κατάφερε να με νικήσει, δεν κατάφερε να μου πάρει το πιο σημαντικό, την υγεία και την αρτιμέλεια και των δυο παιδιών μου!!!!!
Στα πλαίσια της προωρότητας παλεύουμε συχνά με "διάφορα", όμως και μόνο το γεγονός ότι μπορούμε ακόμα να παλεύουμε, αυτό μας κάνει νικήτριες, αυτό τις κάνει τις ηρωίδες μου!!!!!


Στείλε και εσύ τη δική σου ιστορία προωρότητας στο tosodoulika@gmail.com


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017