Κράτα επαφή

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

"Τι είχα κάνει για να το αξίζω αυτό;" - Η ιστορία της μαμάς Κωνσταντίας

Ονομάζομαι Κωνσταντία και αυτή τη στιγμή κάθομαι με το γιο μου και αναλύουμε τι θα κάνουμε αύριο που θα πάμε πάλι στην τάξη των προνηπίων. Θα μου πείτε: "Σιγά το περίεργο", αλλά πριν από τέσσερα χρόνια αυτή η σκηνή δεν περνούσε καν από το μυαλό μου. 

Ναι, είμαι μαμά ενός πρόωρου αγοριού, για την ακρίβεια 2 αγοριών αλλά δυστυχώς η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως επιθυμούμε. 

Η εγκυμοσύνη μου ξεκίνησε ωραία. Για έξι ολόκληρες εβδομάδες πήγαινα στη δουλειά μου, πρόσεχα τι θα φάω, πως θα προφυλαχθώ από τις ιώσεις (δουλεύω σε φροντιστήριο με πολλά παιδάκια) και ακολουθούσα τις συμβουλές του γιατρού, όχι βάρη και όχι κούραση. Ήδη από νωρίς ήξερα τους κινδύνους της δίδυμης κύησης και προσπαθούσα να αποφύγω τις κακοτοπιές. Πριν κλείσω την έκτη εβδομάδα είχα αιμορραγία σε σημείο που το ένα μωρό φαινόταν ότι είχε ήδη χαθεί. Οι πιθανότητες να συνεχιστεί η εγκυμοσύνη ήταν 30 τοις εκατό. Πήρα τα χάπια που μου έδωσε ο γιατρός και έκλαιγα συνέχεια. Ενοχές και τίποτα άλλο. Μα τι είχα κάνει για να το αξίζω αυτό; Λίγες μέρες μετά ο γιατρός διαπιστώνει ότι ζουν και τα δυο μωρά. Τι ανακούφιση! Βέβαια πρόλαβα να χαρώ μόνο λίγο, γιατί στη 13η εβδομάδα ο ένας σάκος έχασε το 95% του αμνιακού υγρού με αποτέλεσμα το μωρό να είναι σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Μέχρι και την 26η εβδομάδα που τελικά γέννησα, πέρασε άπειρες αιμορραγίες, προβλήματα στα νεφρά και ουρολοιμώξεις. Όταν μπήκα στο νοσοκομείο για να νοσηλευτώ, κανένας δεν ήξερε την κατάληξη. Το μόνο που σκεφτόταν όλοι είναι πως γίνεται το έμβρυο που δεν είχε αμνιακό υγρό να επιζεί και να αναπτύσσεται. Την 26η + 3 ημέρες ξεκίνησε πάλι η αιμορραγία, οι γιατροί μέχρι να με ετοιμάσουν είχα διαστολή και γεννούσα, χωρίς πόνους. 'Έκανα καισαρική και άκουσα 2 μωρά να κλαίνε, τίποτα άλλο δε με ένοιαζε παρά μόνο τα παιδάκια μου. Το πρώτο βράδυ κόντεψα να τα χάσω και τα δύο και μετά ξεκίνησε ο Γολγοθάς. Όσα πέρασα μέχρι τότε δεν συγκρίνονται με το μετά. Τρεις μήνες, εγώ και ο σύζυγος μου μπαινοβγαίναμε στην εντατική, μια χαρούμενοι και μια λυπημένοι. Οι αλλαγές στην κατάσταση των μωρών άλλαζε συνέχεια μέχρι που το ένα μωρό (αυτό που μεγάλωσε χωρίς αμνιακό υγρό) άρχισε να έχει πολλές επιπλοκές. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει μόνο του, χρειάστηκε εγχείρηση στην καρδιά και τελικά δεν τα κατάφερε. Ποτέ δε θα ξεχάσω το τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και τα λόγια του συζύγου μου προσπαθούσε να μου πει τι συνέβη.  Δε χρειαζόταν, ήμουν σίγουρη ότι τα πράγματα δε θα πήγαιναν καλά. Είχα πιστέψει πως ξεγελάσαμε τη μοίρα, θεωρούσα ότι αφού κατάφερε να ζήσει 6 βδομάδες, θα βγει νικητής. Και μετά πήγαινα στην εντατική και έβλεπα τους γονείς, νοσηλευτές και γιατρούς να με κοιτούν και νόμιζα ότι με λυπόταν ενώ αυτοί απλά προσπαθούσαν να με παρηγορήσουν. Τότε θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να συμβουλευτώ ψυχολόγο για να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου (είχα χάσει τη μητέρα μου 2 βδομάδες πριν γεννήσω οπότε το βάρος τώρα είχε γίνει αφόρητο).  Και ο καιρός περνούσε και το άλλο μου μωρό μεγάλωνε, ανέπνεε μόνο του και κάποια στιγμή μου είπαν ότι θα πάει στο μπροστινό θάλαμο που θα του μάθουμε να τρώει έτσι ώστε να τον πάρουμε σπίτι. 'Άλλος αγώνας αυτός, να μάθει να τρώει με μπιμπερό. Το καλό ήταν ότι έπινε μητρικό γάλα (οι γιατροί μας ενθάρρυναν να έχουμε θήλαστρο για να βγάζουμε γάλα), το πρόβλημα ήταν πως λόγω της δυσανεξίας του στη λακτόζη, έπρεπε να είμαι σε αυστηρή δίαιτα. Μια μέρα μας ανακοίνωσαν ότι μπορούμε την επομένη να τον πάρουμε σπίτι. Πανικοβλήθηκα, τι θα έκανα αν πάθαινε κάτι; Αν, αν, αν... Αλλά δεν είχε πια καμία σημασία, την επομένη πήγαμε για να μας ενημερώσουν για όλα όσα έπρεπε να ξέρουμε και τι θα αντιμετωπίσουμε. Ο μικρός όταν γεννήθηκε είχε εγκεφαλική αιμορραγία, χοριοαμνοιονίτιδα (οδηγεί σε σοβαρά κινητικά προβλήματα), είχε πρόβλημα με τα ματάκια του, το έντερο του μεγάλωσε μετά τη γέννησή του και είχε χαμηλό αιματοκρίτη. Σχεδόν 3 μήνες μείναμε μέσα αλλά ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι και τώρα. Ξεκίνησε φυσιοθεραπεία γιατί είχε υπερτονία κάτω άκρων και δε σήκωσε το κεφάλι του πριν κλείσει τον 6ο μήνα. Μέσα στην ατυχία μας, ήμασταν τυχεροί αφού σχεδόν 9 μηνών άρχισε να μιλάει και 1,5 ετών μιλούσε καθαρά. Δεν μπουσούλησε ποτέ και όταν ήταν σχεδόν 15 μηνών, πιάστηκε, σηκώθηκε και περπάτησε. 'Όλοι φοβήθηκαν ότι θα έπασχε από σπαστική διπληγία αλλά τελικά τα κατάφερε. Φυσικά μέχρι και τώρα δεν μπορεί να ανεβοκατεβεί τις σκάλες μόνος του και να τρέξει ή να χοροπηδήσει αλλά κάνει πλέον ποδήλατο και οι ενδείξεις είναι ενθαρρυντικές. Το επόμενο που έχουμε να κάνουμε είναι η εργοθεραπεία, που θα λύσει πολλά προβλήματα της λεπτής κίνησης έτσι ώστε όταν πάει στο δημοτικό να μην αντιμετωπίσει προβλήματα.

Σε όλα αυτά τα χρόνια γνωρίσαμε γονείς, με τους οποίους κλάψαμε, γελάσαμε και παρηγορήσαμε ο ένας τον άλλον και γιατρούς που προσπαθούσαν να σώσουν προωράκια με όλα τα μέσα που διέθεταν. Βρεθήκαμε πολλές φορές στη μονάδα ξανά για διάφορα προβλήματα, εγχειρήσεις, μαγνητικές, υπερήχους, εξετάσεις, μεταγγίσεις. Τώρα τον βλέπω να πηγαίνει σχολείο (τον έστειλα παιδικό σταθμό επίσης) και να κουβαλάει την τσάντα του η οποία είναι πιο βαριά από τα 810 γραμμάρια που ήταν εκείνος όταν γεννήθηκε. Διέψευσε πολλούς με την πορεία του και συνεχίζει να δίνει μάχες κάθε μέρα. Αλλά θα τα καταφέρει γιατί είναι νικητής. Τώρα είναι ένα σχεδόν κανονικό τετράχρονο αγόρι που έχει τις καλές και κακές μέρες του. Διαφωνεί, μαλώνει, φωνάζει, παίζει και αναπτύσσεται λίγο πιο αργά από τα άλλα παιδιά (είναι μικροκαμωμένος) αλλά όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Όταν είσαι γονιός πρόωρου μωρού και όλα σου πάνε καλά είσαι ευτυχισμένος. Βλέπω τους γονείς που μαλώνουν τα παιδάκια τους επειδή δε ζωγράφισαν καλά στο σχολείο και γελάω γιατί εγώ δε νοιάστηκα ποτέ για κάτι τέτοιο, είχα πολύ σοβαρότερα προβλήματα να αντιμετωπίσω. Χαίρομαι όταν αντί για ζωγραφιά μου φέρνει μια πολύχρωμη μουντζούρα και μου ζητάει όλο καμάρι να την κολλήσω στο ψυγείο. Γελάω όταν τον ακούω να λέει: Κοίτα τι ωραία που ζωγραφίζω!

 Όποτε χρειάζεται να πάω στο νοσοκομείο και είναι μαζί μου ο μικρός, προσπαθώ να δώσω έστω και λίγο κουράγιο στους γονείς. Ξέρω πως δεν είναι πάντα καλή η κατάληξη αλλά τελικά ο αγώνας και η πίστη έχουν μεγάλη σημασία. Φυσικά δεν ξεπέρασα την απώλεια του άλλου μου παιδιού αλλά θέλω να πιστεύω πως για ό,τι συμβαίνει υπάρχει κάποιος λόγος. 

Όταν με ρωτάνε για την εγκυμοσύνη μου, λέω στους ανθρώπους τι πέρασα και όλοι με κοιτάνε με ένα ύφος συμπόνοιας που όμως στην πραγματικότητα είναι απλά λύπη. Στην αρχή θύμωνα όταν άκουγα να μου λένε ότι λυπούνται και πως καταλαβαίνουν γιατί ήξερα πως δε γινόταν να καταλάβουν τι περνάω. Τώρα, απλά το έχω ξεπεράσει και το μόνο που λέω είναι πως δε θα' πρεπε ποτέ και κανένας να χρειαστεί να περάσει έστω και μια μέρα με το παιδί του στην εντατική. Μακάρι να είναι όλα τα παιδιά του κόσμου γερά και πάντα ευτυχισμένα.

Κουράγιο και δύναμη σε όλους τους γονείς που περνάνε όλες τις ατελείωτες ώρες στην εντατική με τα παιδάκια τους. Μη φοβηθείτε να μοιραστείτε τις σκέψεις και τα συναισθήματα σας με τους άλλους γονείς. Πλησιάστε τους και αυτοί φοβούνται το ίδιο με εσάς. Θα κάνετε φιλίες που θα κρατήσουν μια ζωή γιατί μοιραστήκατε ίσως τις πιο δύσκολες στιγμές σας με ξένους που όμως σας καταλαβαίνουν περισσότερο από τους δικούς σας ανθρώπους.


Στείλε και εσύ τη δική σου ιστορία προωρότητας στο tosodoulika@gmail.com 


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

  1. Γλυκιά μου Κωνσταντίνα, πόσο όμορφα τα λες... Λυπάμαι πολύ για το αγγελουδάκι που έχασες και εύχομαι να νιώθεις ότι σε βλέπει από εκεί ψηλά και σε καμαρώνει... Να χαίρεσαι και να σου ζήσει το αγοράκι σου και πάντα να εκτιμάς τις μικρές στιγμές που είναι και οι πιο σημαντικές. Σε νιώθω, από μια μαμά αγγέλου σε μια άλλη. <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017