Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Ταξίδι στο Μισισιπή

Καθώς η μέρα της μεγάλης παράστασης πλησίαζε, οι ερωτήσεις των φίλων και συγγενών όλο και αυξάνονταν.

«Ώστε θα είσαι ναυτάκι;» και ο Μάριος με ύφος αυστηρό απαντούσε:
 «Όχι, δεν θα είμαι ναυτάκι. Ναύτης θα είμαι!»

Σαν μεγάλος ηθοποιός έκανε πρόβες στο σχολείο αλλά και μόνος του στο σπίτι, παρουσιάζοντας στα αγαπημένα του παιχνίδια τον ρόλο του. Κάποιες φορές μου μιλούσε τάχα θυμωμένος και άγριος και όταν εγώ παραπονιόμουν εκείνος με πλησίαζε γλυκά και μου έλεγε:

«Μη φοβάσαι βρε μαμά. Στα ψέματα το κάνω, γιατί στην παράσταση θα είμαι θυμωμένος.»

Ήρθε η πολυπόθητη μέρα και όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα ήμασταν εκεί. Πώς να λείπαμε άλλωστε αφού μας είχε καλέσει ο ίδιος επισήμως; J
Όλα τα παιδάκια απ’ όλες  τις τάξεις ήταν εξαιρετικά για άλλη μια φορά. Βλέποντάς τα, έκανα μια ανασκόπηση στην «καριέρα» του Μάριου ως ηθοποιού. Από τον πρώτο του ρόλο στο παραμύθι του Αισώπου «Ο ψεύτης βοσκός» μέχρι και το «Ένα ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστέρι» στη γιορτή του σχολείου τα περασμένα Χριστούγεννα.

Ήμουν σίγουρη πως μέχρι να έρθει η δική του σειρά να ανέβει στη σκηνή τον «έτρωγαν» τα ρούχα του. Ο ορισμός του ανυπόμονου. Η πλάκα είναι ότι το παραδέχεται και ο ίδιος και κάπως έτσι έμαθε και την ιστορία του.
«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα ανυπόμονο μωρό. Τόσο ανυπόμονο που δεν έβλεπε την ώρα να βγει από την κοιλιά της μαμάς του» και έτσι γελάμε J

Επιστρέφω στο θέμα μας. Στη σκηνή βρίσκεται κιόλας ένα πλοίο. Πρώτα βγαίνει ο καπετάνιος και ακολουθούν με βηματισμό οι ναύτες που με τον χαρακτηριστικό χαιρετισμό παρουσιάζονται. Εκείνος προσέχει κάθε του κίνηση παρατηρώντας και ελέγχοντας και τις κινήσεις των συμμαθητών του. Άλλωστε δεν αφήνει ποτέ να πέσει κάτω τίποτα!
Μέχρι να έρθει η στιγμή της δικής του ατάκας τον παρατηρώ. Ανοιγοκλείνει το στόμα του λέγοντας τα λόγια των άλλων παιδιών και τότε:

«Παίρνει ο καπετάνιος ένα κόκκινο χωνί και φωνάζει με αυστηρή φωνή»

Από πού βγήκε αυτή η φωνή; Ούτε να κλάψει δεν μπορούσε κάποτε!

Σκέφτομαι πολλές φορές πως αυτό του το πείσμα και η ανυπομονησία τον έχουν φέρει μέχρι εδώ. Θέλω τόσο μα τόσο να τον βλέπω να ανυπομονεί και να ονειρεύεται τα καλύτερα. Έχω κάνει πολλές σκέψεις γι’ αυτόν αλλά πάντα τα δικά του όνειρα θα είναι εκείνα που θα πρέπει να ακολουθήσει. Σαν να είναι ο καπετάνιος στο πλοίο της δικής του ζωής. Με διαβήτες και χάρακες θα σχεδιάζει στον χάρτη του δρομολόγια για τόπους μακρινούς, ξεχωριστούς. Να έχει μόνο πλήρωμα καλό, με φίλους και ανθρώπους που θα τον αγαπούν πραγματικά γι’ αυτό που είναι.

Εγώ θα χαίρομαι, θα συγκινούμαι και θα καμαρώνω για εκείνον κάθε φορά που θα μου στέλνει, ο γιος μου ο ταξιδευτής, μια όμορφη κάρτα από τόπους που έχει πατήσει και διαβεί. Θα προσεύχομαι για ήρεμες και γαλήνιες θάλασσες χωρίς εμπόδια και φουρτούνες και θα σου στέλνω την αγάπη μου και τα φιλιά μου με τους γλάρους, να σε βρίσκουν πάντα…

Πάντα καλοτάξιδος στις θάλασσες της ζωής σου



Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

2 σχόλια:

  1. Αχ πρωί πρωί με πήραν τα δάκρυά βρε κορίτσι!! Να το καμάρωνεις το ναυτακι σου (συγγνώμη, ναύτη ήθελα να πω!! ) και σου εύχομαι τα ανυπόμονα όνειρά του, να τα δείτε πραγματικότητά! Σήμερα έχουμε κι εμείς γιορτή - την πρώτη επίσημη γιορτή! Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή επιτυχία και καλή διασκέδαση και στη δική σας παράσταση! Και αν συγκινηθείς και εσύ για το καμάρι σου, μην το κρύψεις. Απόλαυσε το :)
      Φιλιά και από εμένα <3

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017