Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Η Μπουλίτσα μου και η πρόωρη γέννα μας

Προωρομανούλες καλησπέρα και από εμένα!!!!! 

Είμαι 26 χρονών και έχω 2 παιδάκια, τον γιο μου 5 χρονών και την κορούλα μου 12 μηνών! Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη όλα πήγαν θαυμάσια. Είχα μια εξαιρετική εγκυμοσύνη και γέννησα φυσιολογικά ένα παίδαρο 3450 γραμμάρια και 53 πόντους.

Στην δεύτερη εγκυμοσύνη τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Από την αρχή είχα πολλούς εμετούς μέχρι το τέλος θα έλεγα, αποκολλήσεις, αιμορραγίες, πολύ ξάπλα και μια αμνιοκέντηση στον 5ο μήνα !!!! Είχα φτάσει 34 εβδομάδες και 5 ημέρες όταν ξαφνικά άρχισα να πονάω πολύ και να νιώθω σιγά-σιγά να φεύγουν κάποια νεράκια από κάτω! Παίρνω τον γιατρό μου και μου λέει: «Ηρέμησε και τα λέμε την άλλη μέρα το πρωί στο μαιευτήριο». Πάμε όλοι μαζί το πρωί στο νοσοκομείο, με εξετάζουν και μου λέει μια μαία: 

«Γιατί είσαι εδώ; Ούτε συσπάσεις έχεις ούτε τίποτα.» 
«Μα τι λες; Εγώ όλο το βράδυ πονάω και έχω και υγρά».

Με εξετάζει από κάτω με ένα σαν τεστ που βλέπεις εάν έχουν σπάσει τα νερά, το κάνει και γυρνάει και μου λέει: 
«Ούτε τα νερά έχουν σπάσει. Θα περιμένουμε τον γιατρό σου και βλέπουμε».

Έρχεται ο γιατρός μου, του εξηγώ πως έχει η κατάσταση και πως νιώθω εγώ  και μου λέει:
«Ανεβαίνουμε επάνω να κάνουμε έναν υπέρηχο να δούμε τι ακριβώς γίνεται».

Πάμε λοιπόν επάνω, μπαίνουμε για υπέρηχο και η γιατρός λέει ότι προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε γιατί το μωρό έχει λιγότερο από το ελάχιστο αμνιακό υγρό που θα μπορούσε να έχει! Είχαν σπάσει τα νερά αλλά ο σάκος είχε τρυπήσει ψηλά και έτσι έσταζαν λίγο-λίγο αλλά δεν ξέρουμε πόσο καιρό μπορεί και να είχαν σπάσει. Εκτιμώμενο βάρος 2.600 έβγαζε ο υπέρηχος.

«Μην ανησυχείς», μου έλεγαν όλοι, «όλα θα πάνε καλά» , άλλωστε 34 εβδομάδες και 5 ημέρες δεν θεωρείται και πολύ πρόωρο και το βάρος του έδειχνε πολύ καλό. Με ξανακατεβάζουν κάτω και πλέον ξεκινάνε οι πόνοι, κάνω επισκληρήδιο και μετά από λίγο αρχίζω να σπρώχνω και ξαφνικά στις 2 και μισή το μεσημέρι ακούω ένα νιαούρισμα.

Αυτό το νιαούρισμα ήταν της ΖΩΗΣ ΜΟΥ !!!!!

Γεννήθηκε η μπουλίτσα μου 2.320 γραμμάρια (να ναι καλά ο υπέρηχος που την έβγαζε 2.600) και 50 πόντους. Μου την έδωσαν στην αγκαλιά μου γυμνούλα, για πολύ λίγο όμως. Ανέπνεε μόνη της (είχαμε κάνει και ενέσεις κορτιζόνης), την είδε ο μπαμπάκας της γιατί ήταν μέσα την ώρα του τοκετού μαζί μου, την έδειξαν και λίγο στους συγγενείς και την πήραν κατευθείαν για την ΜΟΝΑΔΑ! Όσο ήμουν στην ανάνηψη δεν ήξερα τι μου γινόταν, δεν ήξερα που ήταν η πριγκίπισσα μου και πάνω απ’ όλα ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ!!!!!!! Στις 4 και μισή με ανεβάζουν στο δωμάτιο. Χαρές, πανηγύρια από όλους εκτός από εμένα, ένιωθα ένα απίστευτο κενό και τίποτα άλλο. Εγώ ήμουν στο δωμάτιο και το μωράκι μου όχι. Έβλεπα και άκουγα τα άλλα μωράκια και σπάραζε η καρδιά μου! Δεν την είχα φανταστεί έτσι αυτή την στιγμή που την περίμενα τόσο μα τόσο καιρό!!!!! Φυσικά προτεραιότητα είχε η υγεία της κόρης μου και όχι εγώ.

Μου λέει ο άντρας μου: «Όταν νιώσεις καλά πάμε κάτω να την δούμε!!»

Τι όταν νιώσω καλά; Τώρα νιώθω καλά!!!! Πάμε αμέσως κάτω!!!!!!! Ζαλιζόμουν πάρα πολύ, δεν με ενδιέφερε τίποτα όμως! Μπαίνουμε στην μονάδα ντυνόμαστε, πλενόμαστε και είμαστε έτοιμοι να δούμε την πριγκίπισσα μας.

Η πρώτη επαφή ..................ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ!!!!

Ήταν μέσα στην θερμοκοιτίδα,ευτυχώς με όχι πολλά σωληνάκια, είχε στο χεράκι της και ένα μέσα στο στοματάκι της. Μόλις την είδα πάγωσα, μου κόπηκαν τα πόδια, έτρεχαν τα δάκρυα από τα μάτια μου σαν ποτάμι, δεν ήξερα τι κάνω τι να πω, σε ποιόν να μιλήσω, ποιος να μου πει για το παιδί κάποια πράγματα. Ευτυχώς ήταν ο άντρας μου δίπλα μου βράχος, όπως πάντα!!!!! Έρχεται η γιατρός για ενημέρωση, αλλά ήταν πάρα πολύ νωρίς ακόμα. Μας είπε ότι ευτυχώς δεν είναι πολύ πρόωρη και αναπνέει και μόνη της αλλά χρειάζεται παρακολούθηση. Έπαιρνα κάθε πρωί στις 5 η ώρα από το μαιευτήριο για να δω πως πέρασε η νύχτα και ευτυχώς πάντα άκουγα ευχάριστα πράγματα. Έφτασε η μέρα να φύγω από το μαιευτήριο μόνη μου. Απίστευτο κενό, ευτυχώς που είχα τον γιο μου στο σπίτι μας να με περιμένει!!!! Κάθε μεσημέρι και απόγευμα ήμασταν εκεί!!!! Πάμε μία μέρα, Παρασκευή 8 Μαρτίου, βλέπουμε την θερμοκοιτίδα και ήταν άδεια!!! Πήγαμε να λιποθυμήσουμε αλλά μας είπαν ότι πήρε προαγωγή η κοριτσάρα μας. Την είχαν βάλει σε κουνάκι, αλλά στην λαμπίτσα για ίκτερο! Την πήρα στην αγκαλιά μου και ένιωσα την απόλυτη ευτυχία. Ήμασταν πάρα πολύ χαρούμενοι, έτρωγε γαλατάκι, έπαιρνε βάρος αργά αλλά σταθερά και επιτέλους στις 11 Μαρτίου πήρα τηλέφωνο το πρωί και άκουσα τα ωραιότερα λόγια:

«Μπορείτε να έρθετε. Παίρνετε εξιτήριο»

Τρελαθήκαμε με τον μπαμπάκα της, τρέχαμε σαν παλαβοί στο δρόμο, μπήκαμε μέσα, μας ενημέρωσαν για κάποιες εξετάσεις που θα έπρεπε να της κάνουμε μετά από λίγο στο κεφαλάκι της, στα νεφράκια της, στα αυτάκια της και στα ισχία της και όλα καλά. Μας έδωσαν και κάποιες σταγόνες σιδήρου και κάποιες σταγόνες με γενικές βιταμίνες και ελπίζαμε για το καλύτερο με πάρα πολύ άγχος!!!!!!!! Όλες οι εξετάσεις βγήκαν καλές. ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΟ!!!!! 
Και τώρα έχουμε μια κουκλίτσα 12 μηνών που περπατάει εδώ και 1 μήνα, μουρμουράει όλη μέρα και παίζει απίστευτα με τον αδερφούλη της! Που αν δεν ήταν και αυτός εγώ η μάνα θα τα είχα παίξει.

Ένα μεγάλο κουράγιο στις ΠΡΟΩΡΟΜΑΝΟΥΛΕΣ που περνάνε δύσκολα και ένα ακόμα μεγαλύτερο ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΜΑΣ ΜΩΡΑΚΙΑ!!!!




Στείλε και εσύ τη δική σου ιστορία προωρότητας στο tosodoulika@gmail.com 
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017