Κράτα επαφή

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Κάτι σαν δεύτερα γενέθλια.

Ήταν 13 Απριλίου, Μεγάλη Δευτέρα. Ξεκινούσε η εβδομάδα των Παθών.

Εκείνη τη μεγάλη μέρα άρχισα να νιώθω μαμά. Είχα πια ένα παιδί να φροντίζω. Όχι όμως και τα δυο. Τα δικά μας «πάθη» θα συνεχίζονταν για μερικούς μήνες ακόμα…

Εκείνη τη μέρα βάλαμε το μωρό στο σπίτι μας. Κάπως έτσι θα γινόταν αν θα γεννούσα κανονικά. Το σπίτι θα ήταν στολισμένο, το παιδικό δωμάτιο έτοιμο. Δυο καλάθια, δύο κούνιες, δύο μωρά.

Έτσι ΘΑ ήταν.



Περάσαμε τρεις μήνες περιμένοντας μια ευχάριστη δική μας στιγμή. Κάπως έτσι ήρθε. Πρώτη φορά αλλάξαμε το μωρό μας . Πρώτη φορά το κάναμε μπάνιο, πρώτη φορά το κοιμίσαμε και  το ταΐσαμε σπίτι μας. Πρώτες μέρες στο σπίτι.  Σπίτι του!

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε αλλά αυτή η μέρα είναι τα «δικά μας γενέθλια». Είναι η μέρα που γιορτάζουμε οι τρεις μας, μόνο. Σαν να γεννήθηκε τη μέρα που ήρθε σπίτι, με τρεις μήνες καθυστέρηση.

Τότε, ήταν και το πρώτο Πάσχα που μας βρήκε να μοιράζουμε τις ώρες και τη ζωή μας ανάμεσα στις ευτυχισμένες στιγμές του σπιτιού και τις δύσκολες ώρες στο νοσοκομείο. Ανάμεσα στις τρυφερές αγκαλιές και τα χάδια και το φόβο του θανάτου και της απώλειας…

Τέτοιες μέρες το μυαλό ταξιδεύει…

Στις Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών, στα πρόωρα μωρά, στους γονείς που το παιδί τους βρίσκεται στο νοσοκομείο για οποιονδήποτε λόγο ή στους γονείς που έχουν γίνει οι ίδιοι «γιατροί» προκειμένου να φροντίσουν το παιδί τους. Γονείς που παλεύουν να προσφέρουν με όποιον τρόπο μπορούν στα παιδιά τους: φροντίδα, αγάπη, σεβασμό.  Παιδιά με κινητικά ή άλλα προβλήματα και μια λίστα με ονόματα παιδιών που περιμένουν ειδοποίηση για το πολυπόθητο μόσχευμα καρδιάς…

Με τη σκέψη σ’ αυτά τα παιδιά και σ’ αυτούς τους γονείς
 τα Tosodoulika σας εύχονται 

Καλό Πάσχα 
και Καλή Ανάσταση σε όλους!


φωτο από: irinulayouchoose.blogspot.gr
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

4 σχόλια:

  1. Να ξερες πόσο σε νιώθω . Αν και εμένα εμεινε μονο 18 μέρες δεν θα ξεχάσω την μυρωδιά του σαπουνιου που πλέναμε τα χερια, την πιο μεγαλη ζηλια που εζησα οταν για μια μονο φορα τον εβγαλαν εξω για λιγα δευτερόλεπτα και μας ειπαν μονο ενας θα τον κρατησει. Και ψελισσα να τον κρατησει ο μπαμπας του γιατι εγω τον ειχα 9 μηνες μαζί μου αλλα το μετάνιωσα την ιδια στιγμή. Δεν θα ξεχάσω πως μου κόπηκαν τα πόδια οταν ο γιατρος μας ειπε οτι αν δεν καλυτερευε θα χρειαζόταν εγχειρηση. Δεν θα ξεχάσω ποσο θυμωσα οταν καταλαυα οτι μας κοροιδευαν για να κερδίσουν 6000. Δεν θα ξεχάσω φυσικά και τη μερα που 15 ανθρωποι δικοι μας τον καμάρωναν μέσα από το γυαλί. Και φυσικά την μέρα που ηρθε σπίτι και τον περιμέναμε ολοι με μπαλόνια και τουρτα. Γιατί τοτε γιορτάσαμε εμεις. Πρωτη φορά τα γραφω αυτα και σε ευχαριστω.Σε ολους αυτους τους γονεις τις ευχές μου και εγω και καλό κουράγιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμα και ένα λεπτό χωρίς το μωρό σου πονάει (τουλάχιστον).
      Να είστε περήφανοι γι' αυτό και όσα περάσατε να σας ενώνουν, πάντα!
      Εγώ σ' ευχαριστώ για το μήνυμα <3
      Να χαίρεστε το παιδάκι σας και Καλή Ανάσταση!

      Διαγραφή
  2. Γλυκειά μου Μερσίνη... πόσο με συγκίνησες, κι ας μην έχω ιδέα πώς είναι να ζεις με ένα πρόωρο μωράκι... πόσο λυπήθηκα για το μωράκι που έφυγε δεν μπορώ να στο περιγράψω, πόσο μ' εντυπωσίασε ο τρόπος που μιλούσες δεν μπορώ να στο δείξω... η δύναμή σου έφτανε ως εμένα και μ' ακουμπόυσε.

    Σε φιλώ Μερσίνη μου, κι εσένα και το μικρούλι σου! Καλό Πάσχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Μαρία μου...
      Καλό Πάσχα και σε σας!
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017