Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Τα βιαστικά μωρά

17η Νοεμβρίου, Παγκόσμια ημέρα πρόωρων νεογνών ή αλλιώς "τα βιαστικά Μωρά".
Ένα τέτοιο βιαστικό μωρό, που πάλεψε πολύ για τη ζωή του, γέννησα και εγώ ένα χρόνο πριν. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....


Ένα δεύτερο παιδί και η οικογένειά μας θα ολοκληρωνόταν. Πόσο το θέλαμε, πόσο το περιμέναμε! 14 Μαρτίου, λοιπόν, μια ημερομηνία άσχημα χαραγμένη στο μυαλό μου, (μόλις 6 χρόνια πριν είχα κάνει διακοπή κύησης λόγω χρωμοσωμιακών προβλημάτων) και η εξέταση χοριακής δείχνει 193!.
Η επιθυμία μας πραγματοποιήθηκε!. Είμαι έγκυος στο δεύτερο μωρό μας. Οι επαναλαμβανόμενες όμως εξετάσεις χοριακών δεν είχαν την επιθυμητή αύξηση.
"Κάτι δεν πάει καλά", λέει ο γιατρός, "πάμε για παλίνδρομη...." Όχι!!! λέω..., όχι, δεν πρέπει...

Άμεσα επισκέπτομαι άλλο γιατρό, ο οποίος βλέπει ενδομήτριο σάκο, και ακούει καρδιά, ενώ φεύγοντας από το ιατρείο του μου λέει "μη κάνεις καμία μ@λ@κ.... Και ρίξεις το παιδί", όλα θα πάνε καλά!!!!

Φεύγω μουδιασμένη και με συγκρατημένη αισιοδοξία. Έτσι λοιπόν άρχισα να διανύω την περίοδο της εγκυμοσύνης μου, μιας εγκυμοσύνης εξαιρετικά δύσκολης, με τεράστιες αιμορραγίες, πόνους, μια ρήξη υμένων (απώλεια δηλαδή αμνιακού υγρού) στην 17η εβδομάδα και ένα μήνα νοσηλεία σε κλινική.

Το θαυματάκι μου όμως εκεί να παλεύει και να τα καταφέρνει!! Αποφασισμένο να ζήσει! Νέες αιμορραγίες και καινούρια ρήξη υμένων στην 28η εβδομάδα έρχεται να συμπληρώσει την κύηση αυτή τώρα πια με συνεχή νοσηλεία σε κλινική.

Μακριά από την πρωτότοκο κόρη μου, με την αγωνία και το φόβο του κάθε λεπτού. Είναι αδύνατο να πιστέψω ότι θα τα καταφέρουμε όμως το θαυματάκι μου δείχνει τεράστια δύναμη και τα καταφέρνει και πάλι.

Φθάνουμε λοιπόν αισίως στην 31η εβδομάδα, όμως μια ξαφνική αποκόλληση με οδηγεί στο χειρουργείο για τοκετό. Ζητώ ολική νάρκωση, φοβάμαι, δεν ξέρω αν θα γεννηθεί ζωντανό το μωρό μου και κοιμάμαι..... Όταν ξυπνάω, δεν ξέρω τι ώρα, ακούω το γιατρό μου να μου λέει,
"όλα πήγαν καλά", το μωρό "δεν διασωληνώθηκε". Μετά από τόσο αγώνα λοιπόν, τόση αγωνία, φόβο και στεναχώρια η μικρή μας τα κατάφερε!!!!!

Πάλεψε επτά μήνες, μέχρι που αποφάσισε να έρθει στη ζωή. Γεννήθηκε μόλις 1480γραμμ. Εγώ όμως δεν την είδα, πριν ακόμη ξυπνήσω από την νάρκωση, την είχαν μεταφέρει στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας του νοσοκομείου της πόλης μου.

Οι πρώτες τρεις μέρες περνάνε πολύ δύσκολα, δεν την έχω δει, ούτε καν φωτογραφία δεν μου τη δείχνουν για να μη στεναχωρηθώ. Μόνο του το μωρό μου σε άλλο νοσοκομείο, πόσο πονάει αυτό...Πηγαίνει ο μπαμπάς της καθημερινά και τη βλέπει εγώ όμως είμαι στην κλινική με αφόρητους πόνους, δεν συνειδητοποιώ τι έγινε, πονάω μόλις τη σκέφτομαι.

Τέσσερις μέρες μετά έρχεται η στιγμή που τη συναντώ για πρώτη φορά. Μια εικόνα που έχει μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου. Είναι τόσο μικροσκοπική, με τόσα καλώδια, κάτω από τη γυάλα για τον ίκτερο, ευτυχώς όμως χωρίς οξυγόνο. Είχα δει φωτογραφίες άλλων μωρών, ήλπιζα ότι ήμουν προετοιμασμένη, όμως όχι, η εικόνα πονάει. Είναι φοβερό!!!

Είναι ένα άλλος κόσμος που αν δεν τον έχεις ζήσει δεν μπορείς να καταλάβεις ΤΙΠΟΤΑ. Εκείνη λοιπόν την πρώτη στιγμή της συνάντησής μας με πιάνουν λυγμοί, δεν μπορώ ούτε μια λέξη να της πω, μόνο της πιάνω το χέρι και αυτή μου το κλείνει μέσα στα δακτυλάκια της. Θέλω να της μιλήσω, θέλω να της πω πόσο θαυμάζω τη δύναμη της, δεν μπορώ όμως, τα λέω στον άντρα μου και της τα λέει. Κοιτάζω τα άλλα μωρά, οι μαμάδες των άλλων μωρών μου δίνουν κουράγιο, Θα το αντέξω;; Πρέπει, μου λένε.

Κάθε μέρα εκεί στο νοσοκομείο, για μισή ώρα το μεσημέρι και μισή ώρα το βράδυ, και μετά επιστροφή στο σπίτι με την αγωνία, την στεναχώρια, το φόβο μη χτυπήσει το τηλέφωνο. Ζεις την κάθε μέρα για αυτήν την λίγη ώρα που θα συναντηθείς με το μωρό σου, για να μπορέσεις να του μιλήσεις, να το χαϊδέψεις, να το τραγουδήσεις. Είκοσι δύο μέρες μετά την παίρνω για πρώτη φορά αγκαλιά.

Η μέρα που την έβγαλαν από την θερμοκοιτίδα για λίγα λεπτά και μου την έδωσαν αγκαλιά ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα, Δάκρυα χαράς έτρεχαν από τα μάτια μου. Όταν πλέον άρχισα να την ταΐζω πήγαινα πέντε φορές στο νοσοκομείο και η χαρά μου που την έβλεπα πιο πολύ ήταν τόσο μεγάλη, έτσι ώστε η κούραση που βίωνα δεν με απασχολούσε καθόλου.

φωτο από: www.nubar.com
Μετά από 36 ημέρες πήραμε επιτέλους το θαυματάκι μας σπίτι. Ήταν μόλις 2120 γραμμ.! Παρά την ανείπωτη χαρά μας όταν την πήραμε σπίτι υπήρχε ένα τρομερό βάρος ευθύνης. Όταν μας ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι θα την πάρουμε σπίτι, μια μέρα που περιμέναμε με λαχτάρα, εγώ πάγωσα, είναι τόσο μικρή έλεγα. .θα τα καταφέρει; Και όμως και εδώ το θαυματάκι μου απέδειξε τη δύναμη της.

Το θαυματάκι μου πάλεψε από το πρώτο λεπτό της δημιουργίας του για τη ζωή του, από το πρώτο λεπτό που ήρθε στη ζωή έμαθε να μάχεται για να αναπνεύσει, να φάει, να αντέξει τον πόνο, μόνο του χωρίς τη ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς και αποδείχτηκε πραγματική "ηρωίδα".

Όλη αυτή την περίοδο, περάσαμε στιγμές που νόμιζα ότι θα καταρρεύσω, στιγμές που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανένα, που ο φόβος είχε φωλιάσει στη ψυχή μου, όμως κάθε φορά που έφευγα από τη μικρή μας έπαιρνα δύναμη. Θεωρώ ότι θέλει υπομονή, πίστη και τεράστια δύναμη για να αντέξεις. Το μωρό μου αυτό, το μικρό μου θαυματάκι δεν το υποδέχτηκα όπως θα ήθελα όταν ήρθε, δεν κατάφερα να βιώσω ήρεμα και γαλήνια τον ερχομό του, δεν άκουσα το πρώτο του κλάμα, δεν άκουσε από εμένα το πρώτο καλώς ήρθες, δεν κατάφερα να είμαι η πρώτη του μυρωδιά, δεν ένιωσε την αγκαλιά μου.

Τώρα πια, ένα χρόνο μετά, όλα αυτά τα έχουμε αφήσει πίσω μας.. Είναι ένα δραστήριο, ακούραστο και χαμογελαστό μωράκι έτοιμο να μας ξετρελάνει. Ζούμε την κάθε στιγμή μαζί της, χαιρόμαστε κάθε τι καινούριο που κάνει, το γέλιο της, το κλάμα της.

Είναι πραγματική ευλογία για εμάς!!

Αφιερωμένο σε όλα αυτά τα βιαστικά μωρά που από την πρώτη στιγμή που έρχονται στον κόσμο παλεύουν για τη ζωή τους. Και τα καταφέρνουν!!!!!

πηγη: http://www.ivfforums.gr/

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017