Κράτα επαφή

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Το γυάλινο κουτί

Όταν είσαι έγκυος σε δίδυμα, ο γιατρός σου φροντίζει να σε ενημερώσει για τους κινδύνους μιας πολύδυμης κύησης, τα πιθανά προβλήματα και την μεγάλη πιθανότητα πρόωρου τοκετού. Αυτό για το οποίο δεν σε ενημερώνει κανείς είναι το τι συμβαίνει όταν γεννήσεις πρόωρα. Και πως θα μπορούσε άλλωστε εδώ που τα λέμε. Τα πράγματα είναι τόσο ρευστά όταν μιλάμε για προωρότητα που κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά την έκβαση της ιστορίας.
Τα αγόρια μου γεννήθηκαν στις 33+4 εβδομάδες κύησης, εντελώς απρόσμενα...Για καρδιοτοκογράφο πήγα, στο χειρουργείο βρέθηκα. Δύο γατάκια που το μισό σωματάκι τους ήταν όσο η παλάμη μου, 2090 kg ο ένας και 1640 kg ο άλλος. Τους είδα πρώτη φορά την επόμενη μέρα, μισή ώρα πριν τους μεταφέρουν στην μονάδα του νοσοκομείου Παίδων. Θυμάμαι τον άντρα μου να με σπρώχνει με το καροτσάκι μέσα στην μονάδα...Δεν ήξερα ποια ήταν τα παιδιά μου. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν μια θερμοκοιτίδα με ένα μωράκι όσο η χούφτα μου, τα μηχανήματα να χτυπάνε σαν τρελά και τους γιατρούς από πάνω του να του κάνουν μαλάξεις...Ο άντρας μου απομάκρυνε το καροτσάκι μιας και είχα ήδη ασπρίσει απ τον φόβο μου και με πήγε προς τους γιούς μου. Δεκάδες σωληνάκια και οροί συνδεδεμένα πάνω στα μικρά τους σωματάκια, μέσα σε ένα γυάλινο κουτί...Λύγισα. Οι μέρες στο μαιευτήριο πέρασαν απαίσια...Καμία αίσθηση ότι είχα γεννήσει. Κανένα μητρικό ένστικτο. Μόνο το θήλαστρο που έβαζα κάθε 3 ώρες μου θύμιζε πως είχα μόλις γεννήσει και η εικόνα στο μυαλό μου...Παιδιά πάντως δεν είχα κοντά μου.
Οι μέρες πέρασαν και η μέρα που θα έβλεπα ξανά τους γιούς μου έφτασε. Πήρα το εξιτήριο από το μαιευτήριο και φύγαμε σφαίρα για την μονάδα. Το επισκεπτήριο ήταν μόνο μισή ώρα την ημέρα, αφού προηγουμένως η ομάδα των γιατρών έκανε την απαραίτητη ενημέρωση στους γονείς. Μπήκαμε με τον άντρα μου στο γραφείο των γιατρών, περιμέναμε να ψάξει τα χαρτιά του κι εγώ κρεμόμουν απ τα χείλη του. Τα νέα της προηγούμενης ημέρας ήταν τόσο καλά που ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα μας έλεγε ότι μπορούμε να τους πάρουμε στο σπίτι μας.«Κυρία Χ. ο Β' είναι μια χαρά, έχει φάει 5 ml (!!!) γάλα από το σωληνάκι, για τον Α' δεν ξέρω τι να σας πω, δεν ξέρω αν θα την βγάλει...Έχει κολλήσει μια ενδονοσοκομειακή λοίμωξη, σηψαιμία λέγεται...Αν συμβεί κάτι εκτός επισκεπτηρίου θα σας πάρουμε τηλέφωνο...». Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Ο άντρας μου με κράτησε γιατί ήμουν έτοιμη να σωριαστώ στο πάτωμα. Με τρεμάμενη φωνή προσπάθησα να τον ρωτήσω τι εννοεί αλλά οι λέξεις για κάποιο λόγο δεν έβγαιναν απ' τα χείλη μου. Ο άντρας μου με έβγαλε έξω σχεδόν σηκωτή, οι υπόλοιποι γονείς που περίμεναν αγχωμένοι την σειρά τους για να ενημερωθούν ρωτούσαν τι έπαθα και εγώ...να σκέφτομαι το χειρότερο σενάριο που θα μπορούσε να περάσει ποτέ από το μυαλό μου...Γέννησα 2 παιδιά κι αν είμαι τυχερή θα φύγω με ένα... Πήγα στην μονάδα και τους είδα πάλι με τα ίδια σωληνάκια και τους ίδιους ορούς καρφωμένα στα κορμάκια τους. Τα μηχανήματα χτυπούσαν σαν τρελά κι αυτά κοιμόντουσαν κουλουριασμένα μέσα στο ζεστό γυάλινο κουτί που προσπαθούσε να αντικαταστήσει την ζεστασιά της μήτρας και την τρυφερότητα της αγκαλιάς της μαμάς...
Γυρίσαμε στο άδειο σπίτι...Πόσο περίεργο είναι αλήθεια αυτό το συναίσθημα; Ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ενώ δεν είχα παιδιά πριν φύγω τελευταία φορά από το σπίτι, μπήκα μέσα και ένοιωθα μισή. Ένοιωθα πως είχα αφήσει τον μισό μου

εαυτό κάπου αλλού και αυτό το ρημάδι το κενό δεν γέμιζε με τίποτα. Σαν κάποιο χέρι να έκοψε ξαφνικά με μια κίνηση την μισή καρδιά μου και έπρεπε να μάθω να ζω για όσο χρειαστεί με την άλλη μισή. Το πρώτο βράδυ στο σπίτι μας, το πέρασα αγκαλιά με το θήλαστρο, τις 2 θαμπές φωτογραφίες τους μέσα στα γυάλινα σπιτάκια τους, κοιτώντας το βραχιολάκι που σου φοράνε στο μαιεύτηριο.

Αυτή ήταν η πρώτη κρυάδα. Την επόμενη μέρα ξύπνησα αποφασισμένη πως αν θέλω να πάρω τα παιδιά μου γερά από την μονάδα, θα πρέπει να είμαι λίγο πιο ψύχραιμη. Οι επόμενες ημέρες μου κινούνταν ανάμεσα σε θήλαστρο, επισκεπτήριο, θήλαστρο, επισκεπτήριο και τούμπαλιν. Τα σωληνάκια τους άλλαζαν κάθε μέρα θέση, τα ποδαράκια τους και τα χεράκια τους μελάνιαζαν από τα συνεχόμενα τρυπήματα κι εγώ έσφιγγα τα δόντια μου και έλεγα ότι όλα θα πάνε καλά. Ξεπεράσαμε την ενδονοσοκομειακή λοίμωξη αφού πέρασαν 10 μέρες άγχους και ακόμα και όταν μια μέρα τους είδα με ξυρισμένα τα κεφαλάκια και τον ορό καρφωμένο, πάλι δεν λύγισα. Κάθε μέρα κοιτούσα εναγωνίως την κατάσταση ασθενούς που ήταν επάνω στις θερμοκοιτίδες κι αν η αύξηση του βάρους ήταν περίπου στα 20 γραμμάρια, κάναμε πάρτυ όλοι μαζί στην μονάδα. Γιατί εκεί μέσα δημιουργήσαμε στενούς δεσμούς με τους υπόλοιπους γονείς, πανηγυρίζαμε όλοι μαζί στα ευχάριστα νέα και παρηγορούσαμε ο ένας τον άλλο στα στενάχωρα. Εάν χτυπούσαν τα μηχανήματα κάποιου μωρού, τρέχαμε όλοι μαζί να δούμε τι συμβαίνει μέχρι να έρθει η νοσηλεύτρια. Είχαμε γίνει μια όμορφη παρέα μέσα από τον πόνο και την αγωνία μας.
φωτο από: www.franpitre.com
Κάποιο πρωί, μπήκα στην μονάδα, είδα τον μικρούλη μου στην θερμοκοιτίδα και ο μεγάλος πουθενά...Πάνω που ήμουν έτοιμη να σωριαστώ ακόμα μια φορά εκεί μέσα, με πρόλαβε η προϊσταμένη... «Τον γιό σου ψάχνεις; Πήρε προαγωγή. Πάρτον αγκαλιά» και μου βάζει με μια γρήγορη κίνηση το μωράκι που κρατούσε στην αγκαλιά... Δεν μπορούσα να το πιστέψω...Κρατούσα για πρώτη φορά αγκαλιά το ένα μου παιδί...Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και τα δάκρυα θόλωναν τα μάτια μου και έπεφταν πάνω στην φατσούλα του... Έπρεπε να περάσουν 25 μέρες για να νοιώσω για λίγο μαμά...25 μέρες για να κρατήσω στην αγκαλιά μου τον γιο μου...
Σε 5 μέρες από εκείνη την μέρα που τον κράτησα πρώτη φορά αγκαλιά, τον πήραμε στο σπίτι, αφήνοντας πίσω τον μικρούλη μας...Η καρδιά μου ράγισε όταν έφευγα από την μονάδα αφήνοντας το ένα μου παιδί πίσω. Λίγες μέρες αργότερα πήρα και τον μικρούλη μου πρώτη φορά αγκαλιά για να τον μάθω να τρώει με μπιμπερό για να μπορέσει να έρθει κι αυτός στο σπίτι μας. Έτρωγε σαν λύκος λες και αισθανόταν ότι έπρεπε να μας αποδείξει ότι είναι έτοιμος να έρθει μαζί μας...Λες και ένοιωθε παρατημένος ο τελευταίος των Μοϊκανών (έτσι τον φώναζαν στην μονάδα μιας και ήταν ο μόνος από την «σειρά» του που είχε μείνει ακόμη εκεί). Σε 20 μέρες από την πρώτη παραλαβή, πήραμε και το δεύτερο μωρό μας στο σπίτι και είπαμε πως όλα όσα περάσαμε τις 50 αυτές μέρες, θα μείνουν ως μια κακή ανάμνηση στην μνήμη μας.
Τώρα, 5 χρόνια μετά, συνειδητοποιώ πως εκείνες οι 50 μέρες στην μονάδα, δεν έφυγαν και δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου. Όχι γιατί μου αρέσει να κλαίω την μοίρα μου όταν θυμάμαι αυτά που τράβηξαν τα παιδιά μου και μετά εγώ. Όχι γιατί ακόμα θυμάμαι τις αμέτρητες ώρες που καθόμουν στο παγκάκι που κοιτούσε στο παράθυρο της ΜΕΝΝ στον 5ο όροφο του «Παίδων Αγία Σοφία» όταν τελείωνε το επισκεπτήριο γιατί νόμιζα ότι τα αγόρια μου το νοιώθουν πως είμαι κάπου εκεί τριγύρω και δεν αισθάνονται μόνα. Όχι γιατί εκεί μέσα βίωσα από τις πιο άσχημες στιγμές της ζωής μου. Αυτές οι μέρες δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου γιατί ήταν οι πρώτες μέρες της ζωής των παιδιών μου, όσο άσχημες κι αν ήταν. Θα θυμάμαι πάντα, πως τα δικά μου όπως και όλα τα υπόλοιπα προωράκια, μάχονται με δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μας για να μείνουν στην ζωή και να μεγαλώσουν χωρίς το χάδι και την αγκαλιά της μαμάς αλλά μέσα στο γυάλινο κουτί τους.
Κλείνοντας την περιγραφή της δικής μου εμπειρίας ως προωρομαμά, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό της ΜΕΝΝ της Πανεπιστημιακής Κλινικής του νοσοκομείου Παίδων-Αγία Σοφία, για τον αγώνα που κάνουν όλη μέρα κι όλη νύχτα για τα δικά μου και τα δικά σας παιδιά. Μέσα από υπερβολικά αντίξοες συνθήκες, με ελάχιστο προσωπικό και διπλές βάρδιες, καταφέρνουν να στηρίξουν τα παιδιά μας και να μας τα παραδώσουν υγιή και γερά. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
 πηγή: http://www.ivfforums.gr

Στείλε και εσύ τη δική σου ιστορία προωρότητας στο tosodoulika@gmail.com 
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017