Κράτα επαφή

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Εννέα χρόνια πριν - Η Δέσποινα θυμάται και μοιράζεται τη δική της ιστορία προωρότητας.

Με την καινούργια χρονιά θα ξεκινήσω από τα δύσκολα. Αυτά που τόσα χρόνια δεν μπορώ να πω, πόσο μάλλον να γράψω. Ανακαλύπτοντας όμως, τελευταία, άλλους ανθρώπους να λένε τις ιστορίες τους, παρόμοιες με τη δική μου, νομίζω ότι απέκτησα δύναμη να τα διηγηθώ και ότι ίσως έχει και νόημα. Γιατί κατάλαβα ότι εκεί έξω υπάρχει κόσμος που έχει ζήσει τα ίδια και χειρότερα και ότι είχε την ίδια ανάγκη για υποστήριξη με εμένα. Και γνωρίζοντας αυτά, δεν πρέπει ν΄ αφήνουμε αυτούς που τα περνούν τώρα ή που θα τα περάσουν στο μέλλον μόνους τους.


https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-wJZkMOvRYvQ%2FUsck70PAWyI%2FAAAAAAAAAd4%2FHRcSEabiMxI%2Fs320%2F005.JPG&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*


Η ιστορία μου ξεκινάει μία μέρα, πριν 9 χρόνια περίπου, που πήγα στον γυναικολόγο μου και μου μέτρησε την πίεση. Η επόμενη κουβέντα ήταν "Αύριο μπαίνεις στο νοσοκομείο μέχρι νεοτέρας". Τον θερμοπαρακάλεσα να με βάλει σε κλινική αλλά ήταν ανένδοτος. Για το καλό μου βέβαια αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν τελικά έτσι. Έτσι, βρέθηκα στον 6ο μήνα εγκυμοσύνης στο νοσοκομείο, με δύο ορούς στα χέρια και φρικτούς πόνους (όχι από την εγκυμοσύνη). Δεν θ΄ αναλύσω την απαράδεκτη κατάσταση στη γυναικολογική "εντατική" του νοσοκομείου και την εγκληματική αδιαφορία. Ίσως η κατάσταση να είναι ακόμη χειρότερη σήμερα...
Ένα τραγικό μήνα αργότερα, η μικρή έχει σταματήσει να μεγαλώνει και μου ανακοινώνουν ότι θα μου την πάρουν. Απλές ξερές ανακοινώσεις, μη φανταστείτε ότι μου είπαν και πολλά. Την άλλη μέρα, το κοριτσάκι μου βγήκε πρόωρα από τη ζεστή του φωλίτσα, αφού αυτή δεν μπορούσε πια να το φροντίσει. Πριν προλάβει να κλείσει 31 εβδομάδες και λιποβαρής, μόλις 860 γρ, η ψυχή μου. Δεν την είδα, γιατί ήμουν με ολική νάρκωση. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, ρώτησα αν έκλαψε. Και ναι είχε κλάψει (είχα κάνει κορτιζόνη)... ανακουφίστηκα προσωρινά. Οι δικοί μου, που περίμεναν απ' έξω, την είδαν για ένα - δύο δευτερόλεπτα, καθώς περνούσαν τρέχοντας οι γιατροί με τη θερμοκοιτίδα από μπροστά τους. Ένα μικρό πλασματάκι με ροζ σκουφάκι. Φώναξαν τον μπαμπά και έτρεξε και αυτός στο ασανσέρ με τους γιατρούς...
Στο δωμάτιο ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Πονούσα πολύ από την καισαρική και νομίζω ότι αυτό με κρατούσε να μην κλαίω με λυγμούς. Κρατούσα την ψυχραιμία μου, όσο μπορούσα και το ίδιο έκαναν και οι άλλοι γύρω μου. Και ήμαστε ήσυχα, πολύ σημαντικό! Ο Γιώργος, όταν ήρθε από το μωρό ήταν αισιόδοξος, ελάφρυνε λίγο την πραγματικότητα και μου άφησε κάποιες ελπίδες... Οι γιατροί μου είπαν να μην σηκωθώ από το κρεββάτι για 24 ώρες. Αντίθετα εγώ, μόλις ξημέρωσε περπατούσα μέσα στο δωμάτιο. Όσες έχουν κάνει καισαρική χωρίς επισκληρίδιο, ξέρουν τι σημαίνει αυτό. "Όσο πιο νωρίς σηκωθείς, τόσο πιο νωρίς θα σου βγάλουν τους ορούς, τόσο πιο νωρίς θα δεις το παιδί!" Έτσι πίστευα και πάλευα με τον πόνο. Μόλις ελευθερώθηκα λοιπόν πήγα και να δω τη μικρή. Έφτασα με το καρότσι και με όση δύναμη μου είχε απομείνει, στάθηκα δίπλα της και την κοιτούσα. Η μικρή ευτυχώς δεν ήταν διασωληνωμένη αλλά ανέπνεε μόνη της και έτσι η εικόνα, ίσως, ήταν λιγότερο σκληρή, παρόλα αυτά, το ίδιο οδυνηρή. Ένα μικρό πλασματάκι που ήρθε στη ζωή, με τόσο βίαιο τρόπο και εσύ δεν έκανες τίποτα για να το προστατέψεις και δεν μπορείς ούτε τώρα να κάνεις κάτι για να το βοηθήσεις. Το βλέπεις να παλεύει, ν΄ αναπνεύσει, να ζήσει... Ήρθε η γιατρός. Διαφορετική σήμερα. Ο Γιώργος είχε ενημερωθεί από άλλο γιατρό. Σκληρή γυναίκα. Με κοιτάει και αρχίζει. "Το μωρό σας έχει ξεπεράσει το αναπνευστικό αλλά περιμένουμε να πάθει εγκεφαλική αιμορραγία ... και αυτό και το άλλο, αυτό..αυτό, αυτό." Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω, πως δεν κατέρρευσα εκείνη την ώρα. Όταν βγήκαμε, αν δεν ήταν ο Γιώργος μαζί μου, νομίζω ότι θα έφευγα από το μπαλκόνι. Το μόνο που είπα, ήταν "το μωρό μας θα τα πάθει όλα αυτά;". Ο Γιώργος που είχε ενημερωθεί από άλλο γιατρό, με καθησύχασε λίγο. Και θέλω να πω και να φωνάξω! ΔΕΝ ενημερώνουν έτσι γονείς, που έρχονται πρώτη φορά να δουν το πρόωρο μωρό τους. Και προσοχή, δεν αμφισβητώ τη δουλειά τους. Είναι αξιέπαινοι γι΄ αυτό που κάνουν, έχουν ν΄ αντιμετωπίσουν πολλά περιστατικά, κάποια από τα οποία μπορεί να μην έχουν καλή κατάληξη και αυτό τους έχει κάνει σκληρούς. Και ίσως έτσι πρέπει να είναι. Μιλάω για την πρώτη ενημέρωση. Για τη μάνα που είναι κομμένη μέχρι μέσα και μετά βίας στέκεται όρθια. Για τους γονείς που δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν ότι το παιδί για να βρίσκεται εκεί μέσα, έχει προβλήματα να ξεπεράσει και ότι μπορεί και να μη τα βγάλει πέρα. Θεωρώ, ότι θα πρέπει να υπάρχει μια διαδικασία, που να παρέχει στήριξη και ενημέρωση συγχρόνως. Θα μου πείτε τι ψάχνεις. Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο. Νοσοκομείο είναι, απασχολεί και ψυχιάτρους και ψυχολόγους ή κοινωνιολόγους. Εγώ πάντως που το έζησα δεν θα ήθελα να το βιώσει καμία άλλη μάνα. 
Η εβδομάδα που ακολούθησε ήταν πολύ δύσκολη. Για το μωρό, πολύ νωρίς ακόμη για να πούμε κάτι, ενώ εγώ καθόμουν στον καναπέ του σπιτιού μου, ζώντας για την πρωινή ενημέρωση από το τηλέφωνο και την απογευματινή επίσκεψη. Το πρωί, δεν άντεχα να πάρω εγώ τηλέφωνο. Έπαιρνε πάντα ο Γιώργος από τη δουλειά. Η ενημέρωση ξεκινούσε στις 11. Αν πήγαινε 11.10 και δεν με είχε πάρει να μου πει τι είπαν, κάθε, μα κάθε φορά, σκεφτόμουν " τελείωσε, το παιδί δεν είναι καλά και δεν ξέρει πως να μου το πει, γι΄αυτό αργεί και δεν παίρνει", "το παιδί τελείωσε...". Καθόμουν με το τηλέφωνο στα χέρια και πραγματικά σας το λέω, ήθελα, στ' αλήθεια, ν΄ ανοίξει ο καναπές, να μπω μέσα και να μη βγω ποτέ ξανά. Κάθε φορά. Ευτυχώς, το τηλεφώνημα ήταν πάντα καλό. Η μικρή πήρε τα πάνω της, λίγο ίκτερο, λίγο σίδηρο, σιγά σιγά γαλατάκι  (όχι δικό μου, δεν κατέβασα ποτέ), λίπος, λίγο βάρος, άρχισε να δείχνει για μωρό. Είκοσι μέρες μετά και ενώ πλενόμαστε για να μπούμε μέσα, τολμάω να πω στο Γιώργο "απ' ότι φαίνεται, μάλλον θα την πάρουμε, τελικά στο σπίτι, μήπως να πηγαίναμε να βλέπαμε κανένα κρεβατάκι;". Δεν το συζητήσαμε παραπάνω και μπαίνοντας μέσα, βλέπουμε τη γιατρό που μας είχε ενημερώσει την πρώτη μέρα. Αυτή τη γιατρό δεν την είχαμε δει ξανά από τότε γιατί είχε φύγει με καλοκαιρινή άδεια. Οπότε, με το που βλέπουμε ότι αυτή θα μας κάνει την ενημέρωση, γυρνάει ο Γιώργος και μου λέει "ήθελες και κρεβατάκι ε;, τώρα να δεις τι έχουμε να ακούσουμε!" Πάγωσα. Λοιπόν, αυτή η γυναίκα ήρθε και προς μεγάλη μας έκπληξη, μας είπε "Εγώ δεν θέλω να λέω καλά λόγια (!) αλλά το παιδάκι σας είναι πολύ καλά, πολύ καλά! Δεν το πίστευα όταν την είδα. Είναι πολύ καλά!..." Δεν ξέρω αν μπορείτε να φανταστείτε, πως βγήκαμε από την εντατική εκείνη την ημέρα. Τι χαρά, τι ανακούφιση. Αφού και αυτή το είπε, ε! τελείωσε, θα το πάρουμε το παιδί, θα είναι καλά! Την άλλη μέρα πήγαμε για κρεβατάκι... Σήμερα που τα συζητάμε...γελάμε με αυτά που συνέβησαν εκείνη την ημέρα.
Έτσι περνάει ο καιρός, όταν το παιδάκι σου είναι στη νεογνολογική. Μικρές, μικρές στιγμές που γίνονται μεγάλες χαρές. Η μέρα που ξαναρχίσαμε τη σίτιση, αφού την είχαμε σταματήσει λόγω προβλήματος με το έντερο. Τι χαρά, δε μας κρατούσε το σπίτι. Βγήκαμε έξω και ξεχάσαμε να πάρουμε και λεφτά, πήγαμε προς τη θάλασσα και δεν είχαμε ούτε για καφέ! Τη μέρα που πήρε μπιμπερό! Δεκαπενταύγουστος. Μετά το επισκεπτήριο φτάσαμε μέχρι τη Χαλκιδική. Φώναζα από μακρυά στην αδελφή μου "πήραμε μπιμπερό, πήραμε μπιμπερό"!! Καφέδες με άλλους γονείς, μετά το επισκεπτήριο, σε μπουγατσατζίδικο απέναντι από το νοσοκομείο, για ν΄ αναλύσουμε τα νέα δεδομένα! Και πόσα άλλα. Η μέρα που την πήρα πρώτη φορά αγκαλιά και μετά πέρασα καμιά ώρα να κλαίω στο παγκάκι έξω από την εντατική, που την τάισα στο νοσοκομείο και φυσικά η μέρα που την πήρα σπίτι, δύο μήνες μετά. Που την ώρα που εμείς την παίρναμε, η αδελφή μου είχε μπει κρυφά στο σπίτι και το γέμισε μπαλόνια, κορδέλες και αφίσες. Οι αγωνίες συνεχίζονται βέβαια. "Είναι καλά;", "Θα κινείται σωστά;" "Θα έχει μαθησιακές δυσκολίες;" Είναι όμως στο σπίτι, και αυτό είναι το πρώτο βήμα. Και ακολούθησαν πολλά μικρά και μεγάλα. Και φτάσαμε σήμερα, 8,5 όμορφα χρόνια μετά, με ένα υγιές, έξυπνο και γλυκό παιδάκι, να τα θυμόμαστε όλα αυτά με συγκίνηση. Κουράγιο φίλοι μου, όσοι τα περνάτε τώρα, υπομονή και πίστη. Πίστη ότι όλα θα πάνε καλά. Και αγκαλιές και χάδια στα προωράκια σας, στους ήρωες σας!! Γιατί δεν αργεί ο καιρός που θ΄ασχολείστε και εσείς με τα πάρτι και τις εκδρομές.   
Δέσποινα
https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-zI1g8_kfmgo%2FUsclBU9_FkI%2FAAAAAAAAAeA%2FEAbGhvKF8qA%2Fs320%2F007.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
                                   Η Ιουλίτα λίγες μέρες αφού την πήραμε από το νοσοκομείο.

Καθώς έχει περίπου ένα χρόνο, που μπορώ να μιλήσω για την ιστορία μου χωρίς να κλαίω, πίστευα ότι είμαι έτοιμη να τη γράψω κιόλας χωρίς να βρέξω το πληκτρολόγιο. Surprise!! Θέλω ακόμη δουλειά...  


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

  1. Aγαπημένη μου Δέσποινα, δεν σε ξέρω νιώθω όμως ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω τις λέξεις "αγαπημένη μου" αφού σε ένιωσα τόσο κοντά μου.. Ακριβώς πριν 8.5 χρόνια πέρασα κι εγώ τα ίδια με σένα όταν γέννησα στις 30 εβδομάδες τις διδυμούλες μου. Πέρασα τα ίδια με τα νοσοκομεία, εντατικές, σκληρούς γιατρούς που με έκαναν να κλαίω ασταμάτητα.. το άρθρο σου μου θύμησε ξανά τις δύσκολες εκείνες ημέρες, τα μάτια μου τώρα που σου γράφω τρέχουν ποτάμι και για αυτά που ζήσαμε αλλά κυρίως γιατί σήμερα έχουμε στη αγκαλιά μας τα αγγελούδια μας, τα γλυκά μας τα παιδάκια που είναι 8.5 χρονών και είναι καλά! Να σου ζήσει η Ιουλίτα σου και να είστε πάντα καλά όλη η οικογένεια! :-) Πολλά φιλιά, Αλεξία

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017