Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Η ιστορία προωρότητας της μαμάς Ελισάβετ.

Ο μικρός μας βγήκε την 34 εβδομάδα αρκετά γερός και ενώ οι προβλέψεις ήταν για περίπου μια εβδομάδα στην θερμοκοιτίδα, έκατσε μόλις 3 μέρες, ενώ τον είχαν πιάσει μόλις οι δύο από τις τέσσερις ενέσεις κορτιζόνης. Την 3η ημέρα μεταφέρθηκε στην μονάδα αυξημένης φροντίδας στο πυρεξάκι.
Στην μονάδα αυτή έμεινε άλλες 16 μέρες. Εδώ μας τα χάλασε λίγο ο μικρούλης, καθώς οι προβλέψεις για εδώ ήταν να καθίσει  το πολύ 2-3 μέρες και να πάμε σπίτι μας. Εκεί όμως που όλα πήγαιναν καλά -του πήγαινα το γάλα μου που έβγαζα με θήλαστρο στο δωμάτιο- προσπάθησα και να τον θηλάσω την 4η μέρα της ζωής του όπου διαπιστώθηκαν δύο θέματα:
1.       από εξετάσεις ίκτερος, απλά πράγματα συνηθισμένα θα έλεγα, μπήκαμε στην λάμπα για 2 μέρες και μας πέρασε.
2.       διαπιστώθηκε αδυναμία στο να ρουφήξει, ή μάλλον ρουφώντας το γάλα είτε από το μπιμπερό είτε από το στήθος έχανε περισσότερες θερμίδες από όσες χρειαζόταν ο οργανισμός του για να μπορέσει να αναπτυχθεί και να μεγαλώνει. Μάλλον ο μικρός το κατάλαβε και σταμάτησε να τρώει. Αρνιόταν. Έχανε μέρα με τη μέρα αρκετά γραμμάρια. Του βάλανε ρινοκαθετήρα τον οποίο κρατήσαμε για περίπου 8 μέρες. Όταν ο μικρός μας ήταν 10 ημερών από το 2280 βάρος γέννησης είχε μετρηθεί πλέον 1310. Έχασε σχεδόν 1 κιλό σε 10 μέρες!
Του έδιναν πλέον από την 7η ημέρα ζωής του ειδικό υπερθερμιδικό γάλα για να βάλει κανένα γραμμάριο, εναλλάξ τα γεύματα με μητρικό.  Μας είπαν ότι αν δεν αρχίσει να παίρνει βάρος σύντομα δεν θα είναι καλά τα πράγματα για την υγεία του. Μας κόπηκαν τα πόδια και εκεί που όλα ήταν καλά και ελπίζαμε να βγούμε το συντομότερο ξαφνικά αυτό!!! Πηγαίναμε στα επισκεπτήρια και όταν βγαίναμε έκλαιγα όλη την ώρα, υπερβολική ναι γιατί εκεί μέσα είδα πολλά και χειρότερα από μια απλή άρνηση λήψης τροφής πλέον νιώθω χαζή για αυτό!
Δεν είχε την δύναμη πια ούτε να ρουφήξει το γάλα από το μπιμπερό, πιπιλούσε την θηλή σιλικόνης αλλά γάλα δεν μπορούσε να τραβήξει. Ο ρινοκαθετήρας κάθε δυο μέρες άλλαζε ρουθούνι και κατά συνέπεια τα αυτοκόλλητα άλλαζαν μάγουλο. Έτσι εμφανίστηκαν κοκκινίλες στο ευαίσθητο δερματάκι του, στα μάγουλα από τα αυτοκόλλητα του ρινοκαθετήρα.

Την 11η μέρα, ήρθε επιτέλους το ευχάριστο νέο. Ήπιε 10ml με το μπιμπερό!!! Δέκα ολόκληρα ml!!! Την 12η μέρα το πρωί ήρθε και το επόμενο ευχάριστο νέο. Πήρε 20 γραμμάρια βάρος!!!
Καινούργιο πρόβλημα πλέον. Έπινε γάλα με το μπιμπερό μόνο από τις μαίες του μαιευτηρίου. Όποτε τον ταΐζαμε ο μπαμπάς του η εγώ δεν έπινε γουλιά. Η αλήθεια είναι ότι ο μπαμπάς του τα κατάφερνε κάπως καλύτερα από εμένα! Μέρα με την μέρα όμως έπινε όλο και περισσότερο και από εμάς, και αφού έγιναν όλες οι απαιτούμενες εξετάσεις ήμασταν έτοιμοι για αποχώρηση. Αμ δε! Δεν ήθελα εγώ να πάω σπίτι και να μην είμαι σίγουρη ότι το μωρό θα πίνει το απαιτούμενο γάλα και από εμένα. «Όχι να τον κρατήσετε εδώ!» να τους λέω, «Αν δε μου πιει εδώ μέσα ένα μπιμπερό γιατί να τον πάρω σπίτι; Για να μην μπορώ να τον ταΐσω και να έρθουμε πάλι πίσω λόγω βάρους; Δεν θέλω φοβάμαι, να τον κρατήσετε». Όλα αυτά έγιναν Σάββατο. Δευτέρα πρωί λίγο πριν ξεκινήσουμε για το επισκεπτήριο χτυπάει το τηλέφωνο, ήταν από την ΜΕΝΝ. «Να έρθετε με καλαθούνα σήμερα παίρνεται εξιτήριο!»
Πανικός. Ανάμεικτα συναισθήματα. Είναι όντος έτοιμος να βγει; Μήπως δεν είναι; Αχ τι χαρά θα είμαστε πλέον οι τρεις μας στο σπίτι μας!!! Τι υπέροχη μέρα τελικά… 12.09.2011 η ημέρα που βγήκαμε από το μαιευτήριο με τον 19 ημερών γιο μας Μιχάλη.
"Είμαστε περήφανοι για τον Μιχάλη μας σήμερα, 2,5 ετών."
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017