Κράτα επαφή

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Θα’ χουμε να το λέμε…


«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα ποντικάκι που ήθελε ν’ αγγίξει ένα αστέρι. Ο παππούς του τού εξηγούσε πόσο δύσκολο έως ακατόρθωτο ήταν κάτι τέτοιο. Εκείνο όπως πείσμωνε όλο και περισσότερο. Μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα.
Μέσα στο σαλόνι του σπιτιού που είχαν τη φωλιά τους βρήκε μια μέρα το ποντικάκι ένα στολισμένο δέντρο και στην κορυφή του ένα φωτεινό αστέρι!
Βάλθηκε λοιπόν να το αγγίξει.»
Αυτή είναι μια ιδέα από το αγαπημένο μας παραμύθι, του Ευγένιου Τριβιζά «Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι»


Ο δικός μου πρωταγωνιστής, ο Μάριος μου, ανέβηκε στη σκηνή αμέσως μετά το «ποντικάκι». Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα «στρατιωτάκια» που έλαβαν μέρος στην παράσταση του παιδικού σταθμού.
Μόλις τον είδα να κρατά το ξύλινο σπαθί του, να φορά το ψηλό του καπέλο και το τόσο αποφασιστικό και δυνατό του βήμα, δεν κρατήθηκα. Τα μάτια μου θόλωσαν. Ο αρχικός κόμπος στο λαιμό είχε φέρει δάκρυα στα μάτια μου.

Τον καμάρωνα. Έκανε όλα όσα έπρεπε, τόσο καλά! Ακολούθησε όλες τις οδηγίες της δασκάλας του και με υπερηφάνεια είπε τα λόγια του.

Τον άλλο μήνα γίνεται πέντε χρονών. Τα δύο πρώτα χρόνια ζούσαμε με το φόβο για το πώς θα εξελιχθεί το αιμάτωμα που είχε. Κανείς δεν μπορεί να κάνει τέτοιες προβλέψεις. Ζούσαμε σε «καραντίνα» εξαιτίας του αναπνευστικού. Έπρεπε να διαλέξουμε ανάμεσα στη μέχρι τότε δική μας ζωή και στην υγεία του παιδιού. Φυσικά και επιλέξαμε το δεύτερο. Οι βόλτες του μικρού ήταν τα follow-up, οι ενδιάμεσες εξετάσεις, οι φυσικοθεραπείες και οι εργοθεραπείες. Πάλευε στη θερμοκοιτίδα για τρεις μήνες χωρίς «σπαθί», άνισα για τη ζωή του και εμείς παλεύαμε με «τύψεις» και φόβους. Ο γονιός μόνο βλέπει και περιμένει. Περιμένει να δει τι θα γίνει. Κάποιες φορές δειλιάζεις, φοβάσαι, απογοητεύεσαι. Έχεις δίκιο, μα ποιος μπορεί να καταλάβει αυτές τις «υπερβολές» σου; Μόνο όσοι έχουν βιώσει την προωρότητα.

Σίγουρα κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί μια ιστορία. Πόσο μάλλον μια ιστορία προωρότητας.
Και όσοι έχουμε βιώσει την προωρότητα παρόλα όσα φοβόμασταν ας νιώσουμε στο τέλος σαν τον παππού του γενναίου αυτού ποντικού.

 «Μπράβο, καλό μου εγγονάκι. Είσαι το πρώτο ποντικάκι στην οικογένεια μας που κατάφερε να αγγίξει ένα αστεράκι. Θα ‘χουμε να λέμε…» 
φωτο από: www.blogs.sch.gr
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017