Κράτα επαφή

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Θαύματα γίνονται κι εγώ έχω ένα στην αγκαλιά μου! - Η ιστορία της Μαρίας

Η δικιά μας ιστορία για αρκετές προωρομαμάδες είναι συνηθισμένη. 30 εβδομάδων άρχισαν συσπάσεις. Οι παλμοί του μωρού ανεβοκατέβαιναν σαν τρελοί και ο γιατρός μου είπε: «Θα το πάρουμε γιατί με ανησυχεί πολύ αυτό, ενώ ο υπέρηχος ήταν καλός» ( με πολύ μικρή κινητικότητα του εμβρύου βέβαια) ,δεν περίμενε να δράσει καν η κορτιζόνη που μου έκανε για να ανοίξουν τα πνευμονάκια του.
Με καθυστέρησαν 40 λεπτά για να καταφέρουν να μου κάνουν επισκληρίδιο (με τρύπησαν 8 φόρες 2 διαφορετικοί γιατροί) επειδή έχω στένωση. Να κλαίω και να παρακαλάω να φωνάξουν το γιατρό να δώσει εντολή για ολική νάρκωση και να μου λένε κάνε υπομονή. Μέσα σε αυτά τα 40 λεπτά το μωράκι μου πιέστηκε πολύ.
Θυμάμαι το γιατρό να τρέχει κυριολεκτικά και μόλις με ανοίγει να φωνάζει: «Ωπα! Ωπα! Κεντρική αποκόλληση». Μετά, τίποτα. Μόνο τους ήχους από τα μηχανήματα. Ρώτησα την μαία «Ζει;» «Ναι» μου είπε, «Απλά θέλει βοήθεια.»
Μου έκαναν μετάγγιση. Ο αιματοκρίτης 20, θυμάμαι μόνο να κρυώνω και τον γιατρό να μου λέει πως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και θα πει στον άντρα μου να πάει να δει το μωρό μας, γιατί μπορεί να μην ξαναμπορέσει.
Όταν έφτασα στο δωμάτιο, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ζητήσω θήλαστρο για να κατέβει το γάλα. «Θα το χρειαστεί το μωράκι μου αργότερα». Ζήτησα να τον δω, μου είπαν: «Μα καλά 1 η ώρα βγήκες από το χειρουργείο, πως θα πας στις 7 στη μονάδα;» Ρωτούσα τον άντρα μου πως ήταν το αγοράκι μας. Αν ήταν μελαχρινό ή ξανθό ,αν είχε μαλλιά κι εκείνος απαντούσε με ένα: "Εε!!!" 
Ανυπομονούσα να έρθει η επόμενη μέρα να τον δω και στις 12 ήμουν εκεί. Όρθια, έξω από την πόρτα και περίμενα. Και τότε είδα το πιο όμορφο μουτράκι στον κόσμο, 1480γρ. με μαύρα μαλλάκια και με ένα σωρό σωληνάκια, να κουνάει τα χεράκια και τα ποδαράκια του και είπα:

 «Θα τα καταφέρει»

Μετά, μου εξήγησε ο άντρας μου πως όταν είδε το μωρό ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και έπαθε σοκ, γι' αυτό δεν μπορούσε να μου απαντήσει.
Οι γιατροί στη ΜΕΝ ολιγόλογοι ,το πρώτο 24ωρο πνευμονική αιμορραγία, το δεύτερο εγκεφαλική 3ου και 4ου βαθμού, βοτάλιος ανοιχτός. Υπομονή μας έλεγαν ,δεν ξέρουμε τίποτα...ο καιρός θα δείξει. Στην εβδομάδα είχε αποσωληνωθεί και χαρήκαμε !!! 2 μέρες μετά τον ξαναείδα διασωληνομένο ...κουράστηκε μας είπαν....
Μια γιατρός απάντησε στις επίμονες ερωτήσεις του άντρα μου με την εξής φράση: «ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ,ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΟ ΓΙΆΥΤΟΝ»
Συνεχώς υπερήχους στο κεφαλάκι με τον φόβο του υδροκέφαλου. Έτσι κι έγινε. Την 14η μέρα, ειδοποιούν τον άντρα μου να πάει να υπογράψει, να μεταφερθεί στο "Παίδων" για να χειρουργηθεί. Πρώτο χειρουργείο: εξωτερική παροχέτευση, για να καθαρίσει το εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Μια εβδομάδα μετά το 2ο,για να μπει η εσωτερική βαλβίδα. Περιττό να πω πως μετά το δεύτερο χειρουργείο το γάλα μου κόπηκε μαχαίρι.
Καθημερινές επισκέψεις, φόβος για λοιμώξεις ,άγχος για το βάρος, τη βαλβίδα, για όλα.
Θυμάμαι την τρομάρα που πήρα όταν πήγα να τον δω και η θερμοκοιτίδα ήταν άδεια !!! Και τότε μια νοσοκόμα με χάιδεψε στην πλάτη, μου χαμογέλασε και μου είπε «Από δω είστε. Πήρατε προαγωγή!» και με πήγε στο κουνάκι. 
Άντε πάλι άγχος για να μάθει να τρώει για να έρθει σπίτι.
Τον πήραμε σπίτι μετά από 2,5 μήνες με βάρος 2200. Το άγχος φοβερό. Μην ακουμπήσεις τη βαλβίδα, μην γυρίζει στον ύπνο για τουλάχιστον 3 μήνες. Το κεφαλάκι του ήταν χάλια, το προσωπάκι του είχε στραβώσει. «Μα πως θα φτιάξει;», αναρωτιόμουν. Όχι δυνατοί ήχοι, όχι έντονα παιχνίδια, όχι κούνημα, μόνο ηρεμία (με ένα 3χρονο στο σπίτι δύσκολο).
Μετά από μια εβδομάδα στο σπίτι, πάλι στο νοσοκομείο για laser στα ματάκια και 10 μέρες νοσηλεία.
Μαγνητική εγκεφάλου, πρόβλημα (υπερτονία) στα πόδια και στο δεξί χέρι, αδυναμία στον κορμό. Από 3 μηνών διορθωμένη φυσιοθεραπείες δύο φορες την εβδομάδα.
Μικρό κεφάλι, μέχρι και σήμερα (στις 25/11 κλείσαμε χρόνο). Το κεφαλάκι του είναι μικρό, κάτω από τις καμπύλες, όπως και το βάρος του, 8 κιλά. Στο ύψος, είμαστε πιο πάνω και από την πάνω 79 πόντους.
Λόγω άγχους για το κεφάλι δεν περιμένουμε τα follow-up. Κάθε 1,5 μήνα η νεογνολόγος του νοσοκομείου που του κάνει και τα follow-up, έρχεται και τον παρακολουθεί στο σπίτι, για να προλάβουμε νωρίς αν φανεί κάτι.
Μέχρι στιγμής όλοι έχουν μείνει άφωνοι με την εξέλιξη του. Η υπερτονία έχει εξαφανιστεί με τις φυσιοθεραπείες. Εννέα μηνών διορθωμένη, κάθεται μονός του και έχει αρχίσει να προσπαθεί να μπουσουλίσει. Λέμε: «μαμά, μπαμπά, νταντά, άτα και μπι» (τον αδελφό του που τον λένε Μπάμπη). Αυτή τη στιγμή είναι ένα φυσιολογικό 9 μηνών μωρό ,που φαίνεται πολύ έξυπνο. Έχει μια σπιρτάδα στο βλέμμα που ο μεγάλος μου δεν την είχε. Όμως το άγχος είναι εδώ, κάθε μέρα, μήπως κάτι δεν πάει καλά με την βαλβίδα. Γιατί δεν τρώει; Αν κάνει μια κίνηση απότομη, περίεργη που δεν έχουμε ξαναδεί, αμέσως κοιταζόμαστε και αναρωτιόμαστε αν είναι φυσιολογική. Και πάνω απ' όλα είναι το θέμα του μεγέθους του κεφαλιού. Γιατί οι περιπτώσεις είναι δύο: ή είναι γενετικό και έχει μικρό κεφάλι σαν άνθρωπος αλλά ο εγκέφαλος είναι μια χαρά, ή θα έχει νοητικά προβλήματα. Όσο κάνει αυτά που πρέπει για την ηλικία του μας λένε  «Όλα καλά», όμως αυτό μπορεί να σταματήσει ανά πάσα στιγμή.
Όμως έχω πίστη σε εκείνον. Όπως μέχρι τώρα κατάφερε το ελάχιστο μέρος του εγκεφάλου του που δεν καταστράφηκε από την αιμορραγία, να υπερ-λειτουργεί και να τα ξεπεράσει όλα, έτσι θα συνεχίσει και όταν με το καλό περπατήσουμε θα τον πάω μια βόλτα να δει αυτή την νεογνολόγο που είχε πει εκείνη τη φράση που  με έκανε να θέλω να πεθάνω........και θα της πω ,πως εκτός από τους γιατρούς που κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν, μετά υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες. Πρώτα το ίδιο το παιδί αλλά και  ο Θεός που αποφασίζει την πορεία του κάθε παιδιού γιατί…


Θαύματα γίνονται κι εγώ έχω ένα στην αγκαλιά μου!

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

  1. Μπράβο σου για τη δύναμη, μπράβο του για όλα. Είναι δύσκολο αυτό που ζείτε, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρει! Υγεία, τύχη και όλα τα καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017