Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Η προωρομανούλα Ξένια μας εμπιστεύεται τη δική της ιστορία.


  Η πρώτη μου εγκυμοσύνη,παρόλο που είχα δίδυμα ήταν τέλεια,υπέροχη,ένα θαύμα!!!Είχα μόνο λίγες καούρες,τις κλασικές προπαρασκευαστικές συσπάσεις και το μοναδικό μας ίσως πρόβλημα ήταν το γεγονός ότι ο Μιχαήλ μου είχε πιαστεί χαμηλά,στον 4ο μήνα ανακαλύψαμε ότι ο πλακούντας του ήταν παραχείλιος... "Είναι σοβαρό αυτό γιατρέ?" μου χαμογέλασε
"Για να μη γίνει σοβαρό θέλω να σταματήσεις τη δουλειά προληπτικά,να ξεκουράζεσαι λιγάκι παραπάνω,όχι πολλά βάρη,όχι πολύ περπάτημα και να προσέχεις γενικά λίγο παραπάνω!" Τον άκουσα.Στους επόμενους υπερήχους τον βλέπαμε σταθερό ώσπου στον 7ο έγινε το θαύμα και όχι μόνο ανέβηκε αλλά ήταν και πιο ψηλά από του αδερφούλη του!Στις 24/10/2011(ηλικία κύησης 35+5) τα ξημερώματα ξεκίνησαν συσπάσεις γέννας και ύστερα από μία πολύωρη αποτυχημένη προσπάθεια για φυσιολογικό τοκετό καταλήξαμε στο χειρουργείο για επείγουσα καισαρική με τη μήτρα μου να κινδυνεύει να σπάσει και να αιμορραγεί και τα μωρά να έχουν ζοριστεί πολύ με αποτέλεσμα ο Νικόλας να έχει πέσει στους 33 παλμούς και ο Μιχαήλ να έχει σταθερά 200...λίγο ακόμη και θα μας χάνανε και τους 3...το χειρουργείο ήταν δύσκολο και αν και ήμουν ξύπνια και τους άκουσα να κλαίνε δεν μου τους έδειξαν,τους πήραν κατευθείαν στη ΜΕΝΝ!Στο δωμάτιο ανάνηψης τους είδα πρώτη φορά σε φωτογραφία στο κινητό του άντρα μου!Στις 4 με πήγανε στο δωμάτιο μου.Ένιωθα χαμένη,κενή...δεν έδινα σχεδόν καθόλου σημασία στον κόσμο που ερχόταν να μας ευχηθεί αλλά ντρεπόμουν και να τους διώξω...δεν πονούσα κιόλας για να το χρησιμοποιήσω σαν πρόφαση,οπότε έκανα υπομονή...γύρω στις 6 μπήκε στο δωμάτιο μία χαμογελαστή νοσοκόμα και απευθύνθηκε στον άντρα μου "Σας θέλουν στη ΜΕΝΝ για να πάρετε το μωράκι σας!" Αυτό ήταν!Στροφή 180 μοιρών τα συναισθήματα!Τι χαρά ήταν αυτή Θεέ μου!Μόνο όταν μου τον έφερε επιτέλους και τον πήρα στην αγκαλιά μου ένιωσα μισή...το άλλο μας μωράκι?


   Ο Μιχαήλ έπρεπε να μείνει στη ΜΕΝΝ προληπτικά σε πυρεξάκι για παρακολούθηση.Είχε ζοριστεί πολύ στη γέννα και ήταν μόλις 2,410 και έπρεπε μας έλεγαν να ξεπεράσει τα 2,500!Αλλά στην αρχή θα έχανε όπως όλα τα μωράκια...οπότε δεν γνώριζαν πόσο θα έμενε μέσα.Προσπαθούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου λέγοντας ότι δεν πειράζει,σημασία έχει που είναι καλά πάνω από όλα!Τη δεύτερη μέρα σηκώθηκα από το κρεβάτι και το απόγευμα βρισκόμασταν έξω από τη ΜΕΝΝ μαζί με άλλους γονείς για να δούμε τα παιδάκια μας.Το επισκεπτήριο ήταν στις 6.30 και είχε πάει ήδη 7.20 και δεν άνοιγαν την πόρτα.Ξαφνικά,η πόρτα άνοιξε και βγήκε μία νοσοκόμα και μας είπε ότι δεν θα δεχόντουσαν το επισκεπτήριο γιατί είχαν περιστατικό και να πηγαίναμε την επόμενη μέρα το πρωί πάλι.Φύγαμε με βαριά καρδιά και αργότερα μάθαμε ότι δυστυχώς ένα μωράκι "έφυγε" για τους ουρανούς,να πάει να συναντήσει τα υπόλοιπα αγγελάκια...από μικρόβιο της ΜΕΝΝ...πανικοβλήθηκα...είναι δυνατόν να έχουν μικρόβια εκεί μέσα,μου φαινόταν αδιανόητο...βλέπετε εγώ και τα νοσοκομεία δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις μέχρι και την εγκυμοσύνη μου και είχα διαφορετική εικόνα στο μυαλό μου όταν άκουγα εντατική!


Πίστευα ότι στο νοσοκομείο πηγαίνεις άρρωστος και γίνεσαι καλά και μετά όλα καλά...που να φανταστώ ότι τις περισσότερες φορές αφήνεις ένα μικρόβιο εκεί και παίρνεις άλλο μαζί σου...είχα και μαμά νοσοκόμα...που ζούσα Θεέ μου?!

  Για να μην σας κουράσω,ο Μιχαήλ μου έμεινε "προληπτικά" στη ΜΕΝΝ για 8 μέρες!Και τον πήραμε στο σπίτι 2,380!Ένα ποντικάκι!Ποτέ δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που τον είδα!Ένας κατάλευκος άγγελος με ξανθά μαλλάκια που κοιμόταν τόσο γαλήνια-εκεί αποφασίσαμε να του δώσουμε και το δεύτερο όνομα..Μιχαήλ Άγγελος λοιπόν!Του χάιδεψα τρυφερά το χεράκι και αμέσως το μηχάνημα που τον είχαν συνδεμένο (για να μετράει παλμούς,πίεση και κορεσμό)άρχισε να χτυπάει σαν τρελό! 167 παλμοί!Τρόμαξα και φώναξα τη νοσοκόμα.Μου χαμογέλασε τρυφερά και μου είπε ότι το μωράκι μου,εκείνο το μικρό ασπρουλιάρικο πλασματάκι χάρηκε που με ένιωσε και ανέβασε παλμούς...ω ναι,από τη χαρά του!Από εκείνη τη μέρα πηγαίναμε κάθε μέρα πρωί απόγευμα όμως τη Δευτέρα,μία βδομάδα ακριβώς μετά τη γέννηση τους δεν προλάβαμε να πάμε γιατί έπρεπε να πάμε τον Νικόλα μας για εξέταση αίματος.Ήμουν μέσα σε ένα φαρμακείο όταν χτύπησε το κινητό μου και είδα επάνω τον αριθμό της ΜΕΝΝ...μου κόπηκαν τα πόδια...το σήκωσα και έτρεμα ολόκληρη "Το μωράκι σας παίρνει εξιτήριο!Μπορείτε να'ρθείτε να το πάρετε!"...Αν δεν πονούσα τόσο λόγω της καισαρικής ακόμη θα χόρευα μέσα στο φαρμακείο!!!

  Όταν τα δίδυμα κλείσανε τον πρώτο τους χρόνο,έμεινα έγκυος ξανά!Χριστουγεννιάτικο δωράκι για την οικογένεια μας!Η χαρά μας λιγάκι συγκρατημένη καθώς μόλις είχε χάσει η κουνιάδα μου το δικό της μωράκι,παλλινδρόμησε στην 9η εβδομάδα..φοβόμουν λιγάκι για την εξέλιξη αυτής της εγκυμοσύνης..αν και η πρώτη ήταν τέλεια γι'αυτήν είχα ενδοιασμούς..και δεν είχα άδικο...από την αρχή ξεκίνησαν όλα...αποκόλληση σάκου στις 6+4,αιμορραγία και στο κρεβάτι ένα μήνα με προγεστερόνη..ακολούθησαν κύστη στην ωοθήκη,ένα αιμάτωμα,ένα ινομύωμα που μεγάλωνε και στην β επιπέδου ήρθε και ο επιποματικός πλακούντας!Ο γιατρός μου φαινόταν ανήσυχος.Αυτή τη φορά είχε έρθει εκείνο το σοβαρό πρόβλημα...θυμάστε?εκείνο που προσπαθούσαμε να αποφύγουμε στην πρώτη εγκυμοσύνη?Μου ζήτησε να ξεκινήσει να με παρακολουθεί και ο γιατρός του νοσοκομείου,να κρατήσουν ιστορικό οπότε έκλεισα ραντεβού για μετά το Πάσχα..ε,πήγα πιο νωρίς!Το Μ.Σάββατο κόλλησα για 3η φορά γαστρεντερίτιδα μέσα σε 2 μήνες...και τη Δευτέρα του Πάσχα βρισκόμουν στο νοσοκομείο με αιμορραγία...ο πλακούντας ήταν πια τελείως επιποματικός!Σταματήσαμε την αιμορραγία και πήγα σπίτι.Δεν έπρεπε πια να κάνω απολύτως τίποτα.Μόνο ξάπλα.Και να σηκώνομαι μόνο για τις επισκέψεις στο γιατρό.Στις 30 εβδομάδες με έβαλε στον καρδιοτοκογράφο για να δούμε αν έχω συσπάσεις αλλά ήταν όλα καλά!Μας εξήγησε ότι τα πράγματα ήταν πάρα πολύ σοβαρά λόγω του πλακούντα,υπήρχε περίπτωση μάλιστα να χρειαστώ και ολική υστερεκτομή αν δεν μπορούσαν να σταματήσουν τυχόν αιμορραγίες στο χειρουργείο..η καισαρική ήταν δεδομένη...ΠΗΤ είχα στις 18/9.."Δε θα σε αφήσω μέχρι τον Σεπτέμβριο,είναι μεγάλο ρίσκο και για τους δυο σας!Αυτό που δε θέλουμε είναι να ξεκινήσει ο τοκετός μόνος του και φυσικά να μην γεννήσεις πρόωρα οπότε θέλει τεράστια προσοχή!Και στο επόμενο ραντεβού θα κάνουμε τις ενέσεις κορτιζόνης και μετά τις 15 Αυγούστου θα σε βάλω!"Ωραία,σκέφτηκα θα του πω να με βάλει στις 18 να έχουν γενέθλια και γιορτή μαζί θείος και ανιψιός!Πφφ,καλά...όνειρα θερινής νυχτός...για να παρηγορηθώ ντε!Το ένιωθα ότι δε θα φτάσουμε στον Αύγουστο με τίποτα..και είχα δίκιο...πάλι!Στις 24/7 πάλι αίμα,αυτή τη φορά πονούσα όμως!Τρέξαμε στο νοσοκομείο.Ο γιατρός μου είχε άδεια...αλλά και να μην είχε η τακτική του νοσοκομείου μας πλέον είναι να σε ξεγεννάει ο εφημερεύον γιατρός...οπότε ήρθε κι ένα καινούργιο άγχος να κάνει παρέα στα υπόλοιπα...ποιος θα με βάλει χειρουργείο αν χρειαστεί να γεννήσω τώρα?Μου κάνανε εισαγωγή και μου δίνανε ενδοφλέβια φάρμακα για τις συσπάσεις για να κερδίσουμε χρόνο για την κορτιζόνη...ήμουν μόνο 32 εβδομάδων..το μωρό όμως ήταν μεγάλο,είχε πολλές ελπίδες να τα καταφέρει...

  Στις 26/7 σταμάτησαν να μου χορηγούν φάρμακα για να δούμε τι γίνεται...και εκεί άρχισε το πάρτυ...πόνοι γέννας κανονικότατοι,πάρε και μια νέα αποκόλληση να'χεις!Δεν το γλιτώσαμε το χειρουργείο κι έτσι στις 26/7 και ώρα 1.15 το μεσημέρι,ανήμερα της καλής μου προστάτιδας  Αγ.Παρασκευής που έβαλε το χέρι της και πήγαν όλα μα όλα τέλεια γεννήθηκε ο τρίτος μου μπόμπιρας!Ηλικία κύησης 32+2,είχε προωρότητα μεσαίου εώς μεγάλου βαθμού αλλά τα κιλά του ήταν 2,380 και θα τον βοηθούσε πολύ αυτό μας είπαν!Τον είδα τη δεύτερη μέρα...ένα μωράκι μέσα στη θερμοκοιτίδα όχι και τόσο μικρό,όσο το φανταζόμουν τουλάχιστον αλλά μαυριδερό και ζορισμένο...είχε αναπνευστηράκι στη μυτούλα του και μια κορδέλα στο κεφαλάκι του για να είναι σταθερό...σίτηση του δίνανε ενδοφλέβεια και το είχανε συνδεδεμένο σε ένα μηχάνημα που σφύριζε που και που...ένιωθα μουδιασμένη..και τύψεις,πολλές τύψεις...δεν ήταν δυνατόν να κατάφερα να φτάσω στο μήνα μου σε δίδυμα ενώ η ΜΕΝΝ ήταν γεμάτη από πρόωρα δίδυμα και να μην τα είχα καταφέρει σε ένα μωρό!Ένιωθα ότι η τύχη γελούσε μαζί μου ειρωνικά!...

  Στην εβδομάδα επάνω του ξεκίνησαν σίτηση με καθετηράκι και την επόμενη ημέρα μας περίμενε μια έκπληξη...ήταν πια σε πυρεξάκι,δεν τη χρειαζόταν τη θερμοκοιτίδα...μπορούσα να τον ακουμπήσω,να τον χαιδέψω,να τον πάρω αγκαλιά αλλά όχι,δεν το έκανα και όσο το σκέφτομαι θυμώνω με τον εαυτό μου απίστευτα...φοβόμουν βλέπετε μην τον σπάσω...ήταν τόσο μικρούλης...είχε πέσει πια στα 2,120...βέβαια ήταν πιο μεγάλο από άλλα αλλά και πάλι φοβόμουν!Την επόμενη ημέρα δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ!Ποτέ όμως!Το πρωί είχα ραντεβού με τον γυναικολόγο και έχασα το επισκεπτήριο,ο άντρας μου δούλευε και με τα δίδυμα στο σπίτι ξέχασα να πάρω και τηλέφωνο στη ΜΕΝΝ να ενημερωθώ..κάτι με έτρωγε όμως από το πρωί...αυτό το ένστικτο δε θα βγει αλάνθαστο ποτέ μάλλον...Όταν πήγαμε το απόγευμα και ήρθε η ώρα να μπούμε κοκκάλωσα...το πυρεξάκι δεν ήταν εκεί...κοίταξα δειλά την παλιά μας θερμοκοιτίδα...ήταν γεμάτη ξανά...ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ!!!Ζαλίστηκα όταν τον είδα...γεμάτος ορούς,καλώδια,μηχανήματα και αναπνευστηράκι ξανά!Δε θυμάμαι ποιος από τους δυο μας φώναξε τον γιατρό...λοίμωξη...άπνοιες...παραλίγο θα τον χάνανε...δεν έπαιρνα αναπνοή,όχι...δεν άκουγα...δεν έβλεπα κανέναν άλλον παρά μόνο το παιδί μου...στο μυαλό μου ήρθε εκείνο το παιδάκι που πέθανε στην ίδια ΜΕΝΝ το 2011 από λοίμωξη και άπνοιες...λύγισα...άρχισα να κλαίω με λυγμούς και αγκάλιασα τη θερμοκοιτίδα...το μικρό μου άρχισε να κλαίει κι αυτό...ο πόνος μου έγινε μεγαλύτερος..."μην κλαις ψυχή μου,εσύ μην κλαις,άσε τη μανούλα να κλάψει και για τους δυο μας,εσύ δεν κάνει να κλαις"του έλεγα...δεν άκουγα κανέναν και τίποτα,ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ να ακούω τίποτα...ένιωθα τόσο ηλίθια (ΣΥΓΝΩΜΗ!) που δεν τον πήρα αγκαλιά την προηγούμενη που ήταν έξω,που του το στέρησα,που μας το στέρησα...πονούσα τόσο πολύ...στο σπίτι ζήτησα από τον άντρα μου να κρύψει όλα αυτά που είχαμε αγοράσει για το μωρό,να μην ανοίξουμε σε κανέναν,δεν ήθελα να δω κανέναν και ζήτησα από τους γονείς μου να κρατήσουν τα δίδυμα για 1-2 μέρες στο σπίτι τους...δε μπορούσα να κάνω τον κλόουν άλλο για τα άλλα μου παιδιά...ή τουλάχιστον έπρεπε να μαζέψω λίγο κουράγιο για να συνεχίσω να προσποιούμαι μπροστά τους ότι δεν τρέχει τίποτα,ότι η μαμά είναι καλά...Τελικά ο ήρωας μου τα κατάφερε!Νίκησε!Έμεινε βέβαια άλλες 10 μέρες στη θερμοκοιτίδα αλλά χαλάλι,εν τω μεταξύ κόλλησαν άλλα 3 παιδάκια και τα 2 δυστυχώς καταλήξανε...όταν επιτέλους βγήκε,έπρεπε να του μάθουμε το μπιμπερό...πάνω που είπαμε ότι έμαθε και μετρούσαμε μέρες για το εξιτήριο ξανά πισωγύρισμα,ζορίστηκε και έριξε τον κορεσμό του,στο τσαφ τη γλιτώσαμε τη θερμοκοιτίδα πάλι!Του ξεκίνησαν ξανά ένα φάρμακο για να τον βοηθήσουν να δυναμώσει τα πνευμονάκια του κι άλλο...οπότε άλλες 2 βδομάδες ακόμη τις είχαμε στανταράκι εκεί μέσα...ξεκινάμε να μετράμε πάλι για το εξιτήριο...λίγο πριν το τέλος έπεσε ο αιματοκρίτης του και χρειάστηκε παρακολούθηση με επιπλέον σίδηρο και τελικά και μετάγγιση μία φιάλη γιατί έπεσε στο 18...αφού πέρασαν και οι δυο μέρες της μετάγγισης μας ανακοινώνουν το πολυαναμενόμενο εξιτήριο...κι εδώ γελάμε...γιατί τέτοια ανώμαλη προσγείωση δεν έχουμε ξαναφάει στη ζωή μας,μέχρι τώρα τουλάχιστον...εκεί που περιμέναμε τη σειρά μας μάς φωνάζουν στο γραφείο του διευθυντή...τα μασούσε..."ε,δε θα φύγετε τελικά!πάνω στην εξέταση του βρήκανε κάτι στα νεφρά και πρέπει να γίνει υπέρηχος!"...εκεί λιποθύμησα...ένιωθα ότι είχα φάει τέτοιο "χαστούκι" που δεν το άντεξα...όταν έμαθαν οι υπόλοιποι γονείς τα "νέα" μας έμειναν άφωνοι...είναι δυνατόν να παίζουν έτσι με την ψυχολογία μας,γιατί δεν το είδαν πιο μπροστά,τι έχει το παιδάκι μου,κι αν έπαθε ζημιά από το μικρόβιο τους που κόλλησε τότε...ένα σωρός από αναπάντητα ερωτήματα...κι εγώ να ζω τις υπόλοιπες μέρες μηχανικά...τελικά από τη Δευτέρα του πρώτου εξιτηρίου που πήραμε στα χέρια μας αλλά παιδί δεν πήραμε,ο υπέρηχος έγινε την Παρασκευή κι αυτό ύστερα από επιμονή του άντρα μου γιατί μας είχαν κλείσει ραντεβού...κάθεστε?Ε καθήστε αναπαυτικά τότε! Για 17/9 παρακαλώ...και ήμασταν ήδη 42 μέρες μέσα..δεν ήταν οι μέρες όμως...ήταν το γεγονός ότι όλο μας έταζαν εξιτήρια και όλο μας έκοβαν τα φτερά...

  Τελικά,στις 6/9 και μετά από υπέρηχο κεφαλής και κοιλίας με φυσιολογικά ευρύματα δόξα τον Θεό,ήρθαμε επιτέλους σπιτάκι μας! 3,700 παρακαλώ! Εμ,ακόμη λίγο εκεί μέσα και θα σηκωνόταν να περπατήσει,με βάση τα κιλά του πάντα!Σε δέκα μέρες κλείνει και τον 4ο μήνα το βατραχάκι μου και έχει εδώ και 2 βδομάδες που μας χαμογελάει συνειδητά πια...α,βγάζουμε και δοντάκι...και επίσης,είναι πολύ πεισματάρης,πάρα πολύ...φάνηκε εξάλλου από την αρχή πόσο θα ήταν!Ακόμη τρέμω όταν τον ταΐζω αλλά οι γιατροί μας λένε ότι δεν υπάρχει κίνδυνος πια για τέτοια πισωγυρίσματα αλλά η μαμά είναι μαμά,πως να το κάνουμε?!Τα αδερφάκια του πάλι είναι πια 2 χρονών και στη φάση που μαθαίνουμε προτασούλες "Νινί σ'απάω!!!"

  Ζητώ χίλια συγνώμη αν σας κούρασα!Ήταν μια κατάθεση ψυχής που είχα ανάγκη να κάνω εδώ και καιρό...Τελικό πόρισμα για το γεγονός ότι γέννησα πρόωρα ήταν γιατί έπρεπε να μείνω έγκυος μετά από 3 χρόνια τουλάχιστον κι εγώ έμεινα πάνω στον πρώτο χρόνο...και η προηγηθείσα καισαρική ευθύνεται για τον επιποματικό πλακούντα...συμβαίνει σπάνια,αλλά συμβαίνει!    Μανούλες μου γλυκές και μπαμπάδες βράχοι μας,να θυμάστε ότι τα προωράκια μας είναι απίστευτα δυνατά,είναι οι πιο μεγάλοι ΉΡΩΕΣ της ζωής και με λίγη πίστη βγαίνουν ΝΙΚΗΤΕΣ!!!Να τα χαιρόμαστε τα τοσοδούλικα μας!!!Σας φιλώ και σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!!!

  Με αγάπη,Ξένια,μια προωρομανούλα επί 3

Στείλτε και τη δική σας ιστορία προωρότητας στο tosodoulika@gmail.com γιατί όταν μοιράζεσαι όλα είναι καλύτερα.


Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017