Κράτα επαφή

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Ο δικός μου Μικρός Πρίγκιπας

Κάποτε βρέθηκα μέσα σε μια έρημο. Το αεροπλάνο μου είχε χαλάσει και αν δεν αποφάσιζα να το φτιάξω δε θα είχα καμιά ελπίδα. Έτσι κατέβηκα και έπιασα αμέσως δουλειά.
Μέχρι που ξαφνικά…
Ένα μικρό αγοράκι πλησίασε.
Ήταν μόλις  650 γραμμάρια.

«Θα μου ζωγραφίσεις ένα αρνί;»

Έτσι γνώρισα το αγόρι που άλλαξε τη ζωή μου. Μείναμε μαζί σχεδόν έξι μήνες. Του έλεγα ιστορίες και εκείνος μου μιλούσε για τον πλανήτη του. Αν και μελαγχολικός φαινόταν να έχει πολύ θάρρος. Τόσο που δε φοβόταν, μόνος, καθώς ήταν μέσα σε ένα τόσο ξένο και άχαρο περιβάλλον. Αργότερα, μου είπε πως ένοιωθε ασφάλεια όταν του μιλούσα και όταν έβαζα στη χούφτα μου το μικροσκοπικό του χέρι.

Κάπου κάπου μου χαμογελούσε και μου μιλούσε για πράγματα αθώα και απλά. Καμία σχέση με τον τόπο μου. Φρόντιζε λέει στον πλανήτη του, ένα τριαντάφυλλο και τα ηφαίστεια του.  Είχε την έννοια τους.
Μέχρι που κάποια μέρα το αγόρι έφυγε

Γύρισε πίσω. Στον τόπο του. Εκεί που άνηκε. Στον πλανήτη με το τριαντάφυλλο και τα ηφαίστεια. Να βλέπει το φεγγάρι. Εγώ εδώ. Έχω φύγει πια από την έρημο. Γύρισα στον τόπο μου και διηγούμαι στους φίλους μου όλα όσα με έμαθε το μικρό αγόρι.



Έτσι βλέπω εγώ το δικό μας «Μικρός Πρίγκιπα». Το Γιώργο μας. Με έμαθε τόσα πράγματα. Πως να ξεχάσω τον σπουδαιότερο άνθρωπο της ζωής μου; Αυτόν που με έμαθε τι σημαίνει αγάπη, πείσμα, επιμονή για ζωή, χαρά, λύπη, ελπίδα...

Τώρα πια είσαι ο φίλος που γνώρισα και άλλαξε τη ζωή μου. Δεν έχει σημασία το πότε και το γιατί. Η αλήθεια είναι πως μου λείπεις αλλά... σημασία έχει πως γνωριστήκαμε και αυτό δεν αλλάζει.

φωτο από: www.northhollyhood.com
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

5 σχόλια:

  1. Πολυ ομορφο ...ιδιαιτερα συγκινητο ...και βαθια μεσα αισιοδοξο ...συγκινηθηκα πολυ ...Αχ ...μικρα Αγγελουδακια ερχονται να μας μαθουν τοσα πολλα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι όμορφα που αποδίδεις όλα αυτά που νοιώθεις μπράβο σου! Είναι τόσο αληθινά και συγκινητικά , με έχουν αγγίξει τόσο βαθειά. Ενώ έχουμε βρεθεί τόσες φορές ήταν η συγκεκριμένη στιγμή που θα μάθαινα για την υπέροχη δουλειά σου. Όταν μπήκα στο blog την Τρίτη δεν ήμουν προετοιμασμένη για το τι θα διάβαζα. Τίποτα όμως δεν συμβαίνει τυχαία, τελικά όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν ! Την Κυριακή ήταν τα γενέθλια του μικρού μου γιου. Όταν ξύπνησα το πρωί της Κυριακής μου ήρθαν οι εικόνες από το ΜΕΝΝ όπου νοσηλευτήκαμε από τις 10 Νοεμβρίου μέχρι τις 16 Νοεμβρίου. Αμέσως όμως είπα ΟΧΙ δεν θέλω να θυμάμαι θα ασχοληθώ μόνο με τα πρώτα του γενέθλια που του ετοίμαζα. Προσπάθησα! Την Τρίτη όμως διαβάζοντας το «TOSODOULIKA» ….λες και για κάποιο λόγο δεν πρέπει να ξεχάσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ιουλία ξαφνιάστηκα όταν διάβασα το σχόλιο σου γιατί ούτε εγώ είχα ιδέα για την περιπέτεια σας. Και είναι αυτό που θα ήθελα να καταφέρουμε όλες μαζί σε πρώτη φάση. Να μιλάμε και να μοιραζόμαστε. Πολλές μανούλες δεν θέλουν να θυμόνται και είναι δεκτό και σεβαστό, μα όταν βλέπεις το ίδιο σου το παιδί, το θαύμα σου δεν μπορείς να ξεχάσεις. Και γιατί να ξεχάσουμε στην τελική; Αυτές οι περιπέτειες μας έδεσαν πιο πολύ και αυτές μας έκαναν περήφανες μανούλες tosodoulikon ηρώων. <3
      Φιλάκια <3

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017