Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Σκεψεις και συναισθηματα των πρωτων ημερων.

από: mama_tosodoulikou

Προσπαθούσα να βρω μια ισορροπία.
Από τη μια είχαμε ένα μωρό στο σπίτι, με την καθημερινή του φροντίδα και τις απαραίτητες εξετάσεις του και από την άλλη είχαμε και ένα ακόμα μωρό που είχε μείνει στο νοσοκομείο. Επισκεπτήρια και επεμβάσεις η μια πίσω από την άλλη.

Ο άντρας μου δεν παραπονιόταν για τίποτα. Σκεφτόταν και εκείνος όπως εγώ. Αν και ανησυχούσαμε ο ένας για τον άλλο, αν και ξέραμε πως πονούσαμε και οι δυο, είχαμε απλά αφιερωθεί στα μωρά που μας είχαν ανάγκη.
Όλα αυτά είχαν δημιουργήσει ένα «κουβάρι» υποχρεώσεων , φόβων και ανάμικτων συναισθημάτων με κυριότερο συναίσθημα μια μορφή ενοχής.
«Μήπως φταίω εγώ;»

Δεν υπήρχε μέρα, που να μην πέρασε αυτό το ερώτημα από το μυαλό μου.
Μέχρι τη στιγμή που εξωτερίκευσα αυτή μου την απορία. Είχαμε βγει για φαγητό και πάνω στη συζήτηση, το είπα. Μόνο αυτό αρκούσε. Όπως λέμε: «Μου έφυγε ένα βάρος.»
Όσα πήρα σαν απάντηση από εκείνον ήταν ότι χρειαζόμουν. Όλα ήταν πέρα για πέρα αληθινά αλλά ήθελα να το ακούσω. Ήθελα μια επιβεβαίωση. Κάποιον να διώξει τους φόβους μου, γιατί αληθινά φοβόμουν.
foto από: www.askamum.co.uk

 Μόνο εκείνος ήξερε με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα είχαμε κάνει και όλα όσα μας είχαν συμβεί.
« Δεν έφταιγε κανείς για τίποτα. Απλά έτυχε. Ήταν δίδυμη κύηση, που από μόνο του είναι επίφοβο, αλλά απλά έτυχε. Κάθε εγκυμοσύνη βέβαια είναι διαφορετική. Σημασία έχει τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα.»
Είχε δίκιο.  Όταν έχεις κάποιο πρόβλημα, δεν έχει σημασία πώς δημιουργήθηκε αλλά τι θα κάνεις για να το λύσεις. Και αν δεν λύνεται πρέπει να βρεις τρόπο και δύναμη να προχωρήσεις .

Πρώτα για εσένα κι έπειτα γι’ αυτούς που αγαπάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017