Κράτα επαφή

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Η μεγάλη μέρα

από: mama_tosodoulikou
Σαν σήμερα πριν από τέσσερα χρόνια, ήρθε το αστέρι μας, επιτέλους σπίτι.

Αν και έχει περάσει τόσος καιρός, είναι σαν χθες…

Δυο μέρες πριν μας τον δώσουν, μας ανακοίνωσαν πως είχε έρθει και η δική μας σειρά να φύγουμε. Δεν το πίστευα. Περάσαμε τρεις μήνες εκεί μέσα, με καθημερινές επισκέψεις, εξετάσεις, αγωνίες, επεμβάσεις και τώρα φεύγουμε; Έτσι απλά; Χρειαζόμουν χρόνο σίγουρα. Ίσως πάλι έφταιγε το γεγονός ότι ο Γιώργος (ο άλλος μας μπέμπης) θα έμενε πίσω.

Ήταν Μεγάλη Δευτέρα θυμάμαι. Από το πρωί ένοιωθα περίεργα. Το ίδιο και ο Α. Σε όλη τη διαδρομή για το νοσοκομείο κοιταζόμασταν και χαμογελούσαμε διστακτικά. Μέσα στο μυαλό μου κυκλοφορούσε μόνο μια ερώτηση: «Είναι αλήθεια;»

Φτάσαμε και ανεβήκαμε στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας λίγο μαγκωμένοι. Μας ενημέρωσαν για τις διαδικασίες που θα ακολουθούσαν. Τα γραφειοκρατικά μας πήραν όλη μέρα. Χαρτιά, χαρτιά και πάλι χαρτιά.  Επιπλέον μας ενημέρωσαν  για τις εξετάσεις που θα έπρεπε να του κάνουμε από δω και πέρα, τη διατροφή του, τα φάρμακα κλπ. Όλες αυτές οι πληροφορίες ήταν απλά θεωρητικές. Θα μου πεις «Όλες οι μαμάδες έτσι μαθαίνουν. Στο δια ταύτα». Ναι, μα δεν ήταν το ίδιο. Στην ουσία παίρναμε μαζί μας ένα παιδί που χρειαζόταν μεγαλύτερη προσοχή και ιδιαίτερη φροντίδα.

Είχε γεννηθεί 870 γραμμάρια και μετά από τρεις μήνες νοσηλείας ζύγιζε μόλις 2200. Είχε αδύναμα πνευμόνια και ένα αιμάτωμα στο κεφάλι. Είχαμε πολλές απορίες, φόβους και αγωνίες. Θα έπρεπε να παρακολουθείται συχνά από γιατρούς και να αποφεύγουμε τον πολύ κόσμο και τις εξόδους (κυρίως στην αρχή).

Αργά το μεσημέρι μας έδωσαν τα χαρτιά και μέσα στο καλαθάκι που είχαμε δώσει νωρίτερα στις νοσηλεύτριες, ήταν ο μικρούλης μας. Ντυμένος και σκεπασμένος. Πόσο διαφορετικός μου φαινόταν πια; Το μωρό μας. Ήταν ήσυχος και με κοιτούσε με τα μεγάλα εκφραστικά του μάτια, λες και ένοιωθε πως θα έφτανε πια στο σωστό μέρος. Στη ζεστασιά και τη θαλπωρή του σπιτιού μας. Το δωμάτιο που του περιέγραφα όταν το ετοιμάζαμε, ήταν εκεί και τον περίμενε. Στολισμένο με χρώματα και κουκλάκια. Έλειπε όμως εκείνος. Το πιο όμορφο στολίδι του κόσμου.

από: www.perezhilton.com
Στη διαδρομή για το σπίτι, χάζευα τα μικρά του χεράκια, τα λεπτά του χαρακτηριστικά. Τον χάιδευα, του μιλούσα και μοιραζόμουν τα νέα σχέδια που έκανα για εμάς.
Ήμασταν πλέον γονείς.

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017