Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

από: mama_tosodoulikou
Τα μωρά βρίσκονταν στο νοσοκομείο περίπου δύο εβδομάδες. Είχαμε αρχίσει να συνηθίζουμε τα καθημερινά δρομολόγια, το ψυχρό περιβάλλον του νοσοκομείου, την αναμονή και τη διαδικασία προετοιμασίας για το επισκεπτήριο.

Καιρός ήταν να αρχίσουμε πάλι τα καρδιοχτύπια. Είχαμε μάθει σχεδόν τα πάντα για τα σωληνάκια και τα μηχανήματα που είχαν τα μωρά. Θα αρχίζαμε πια νέα μαθήματα. Ο πιο μεγάλος μας μπέμπης (ο Β για να μην σας μπερδεύω) είχε παρουσιάσει εγκεφαλική αιμορραγία. Θα έπρεπε λοιπόν να περιμένουμε αρκετό καιρό να δούμε τι θα γίνει. Φυσικά ανησυχούσαμε. Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε; Υπομονή. Πόση όμως;
από: livestrong.com


Στο διπλανό θάλαμο, ο μικρός μας μπεμπούλης (ο Α), είχε να μας διδάξει πολλά για τους επόμενους έξι μήνες της ζωής του. Ξέραμε από την εξέταση Β επιπέδου, ότι είχε μια τρυπίτσα στην καρδιά (σαν φύσημα). Η εμβριοκαρδιολόγος που με είχε εξετάσει τότε, είχε πει πως μέχρι να γεννούσα ίσως να είχε φύγει. Τα αγόρια μας όμως βιαζόντουσαν.

Η κατάσταση δυστυχώς χειροτέρεψε. Η φαινομενικά απλή τρυπούλα, μετατράπηκε σε μια σπάνια καρδιοπάθεια. Τετραλογία Fallot. Οι γιατροί δεν βοηθούσαν ιδιαίτερα (υπήρχαν αν έψαχνες και εξαιρέσεις). Μιλούσαν συνήθως με ιατρικούς όρους ή μας έλεγαν τη φράση που σιχαθήκαμε να ακούμε για μήνες: «Σταθερά».

Λες και δεν καταλαβαίναμε…

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017