Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Ιστορικό (Μέρος Ά)


από: mama_tosodoulikou

Τα μωρά μας γεννήθηκαν πρόωρα.

Ο Γιώργος μπήκε στην Α΄Μονάδα 19/1/2009. Είχε βάρος 650 γραμμάρια. Τόσο γεννήθηκε. Μόλις στην 27η εβδομάδα κύησης. Ήταν πολύ μικρούλης. Μικρά και λεπτά χεράκια, ποδαράκια. Σχεδόν διάφανος. Όταν έκλαιγε δεν άκουγες ήχο. Ήταν τόσο αδύναμος για να το καταφέρει. Με τόσα σωληνάκια στη μύτη και το στόμα, αυτό γινόταν ακόμα πιο δύσκολο. Είχε όμως νεύρο. Τσαγανό.

Εκτός από την προωρότητα του, είχε να αντιμετωπίσει και μια σοβαρή καρδιοπάθεια. Γνωρίζαμε για την ύπαρξη μιας «μικρής τρυπούλας» από την εξέταση Β’ επιπέδου που είχα κάνει, όταν ήμουν έγκυος. Το πρόβλημα όμως επιδεινώθηκε. Το πρώτο χειρουργείο, έγινε μόλις 15 μέρες αφού γεννήθηκε. Απ’ ότι μας είπαν οι γιατροί, τα πνευμόνια του (και φανταστείτε πόσο μικρά ήταν), γέμιζαν με αίμα και καθώς τα φάρμακα δεν βοηθούσαν την κατάσταση, η μόνη λύση ήταν η χειρουργική επέμβαση. Οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι. Όχι πως το έλεγαν. Το έβλεπα στα μάτια τους και το μόνο που τόνιζαν ήταν η έλλειψη βάρους. Αν θα άντεχε άραγε την αναισθησία. Ο μικρός δεν είχε φτάσει ούτε τα 800 γραμμάρια ακόμα.

Η πρώτη μάχη τον έβγαλε νικητή.

www.myhnews.gr
Μια εβδομάδα αργότερα του έκαναν μετάγγιση αίματος και στη συνέχεια του έβαλαν Hickman (ένα είδος καθετήρα). Κατά τη μεταφορά του στο θάλαμο, ο Γιώργος έκανε σπασμούς. Φοβήθηκα. Ο Γιώργος όμως έμεινε κι άλλο μαζί μας.

Το κορμάκι του φούσκωνε και ξεφούσκωνε από τα φάρμακα. Ήταν πολύ δύσκολο να πάρει βάρος, αν και ήταν επείγον. Είχε να αντιμετωπίσει και άλλες επεμβάσεις και όσο βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, οι κίνδυνοι παραμόνευαν.

Εκτός από την καρδιά, σοβαρό πρόβλημα υπήρχε και με τα μάτια. Η πρόωρη γέννηση του διέκοψε την ανάπτυξη των νεύρων του ματιού. Ο ιατρικός όρος αυτού του φαινομένου, είναι «αμφιβληστροειδοπάθεια των πρόωρων». Η ιατρική έχει προχωρήσει ευτυχώς και ο κίνδυνος σε άλλες περιπτώσεις μειώνεται. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση συνδυασμού καρδιάς – ματιών   και προωρότητας, οι πιθανότητες λιγοστεύουν.

Τελικά πρώτα έγινε η επέμβαση, με laser, στα μάτια. Ο γιατρός έδινε λίγες πιθανότητες από την αρχή. Εξακολούθησε και μετά το χειρουργείο.

Το μόνο που με έκανε να πιστεύω σε ένα θαύμα, ήταν το μωρό. Δεν είχα δει ποτέ κανέναν άνθρωπο να φέρεται έτσι. Πάλευε να ζήσει.
«Πόσο “μικροί” είμαστε τελικά εμείς οι μεγάλοι;»
Οι γονείς να φοβούνται και το παιδί να τους δίνει μαθήματα ζωής και θάρρους!

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

1 σχόλιο:

  1. Βουρκωσα. Πραγματικα τα παιδια μας δινουν καθημερινα μαθηματα ζωης.σε εμας

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017