Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Ιστορικό Α (Μέρος Β’)


από: mama_tosodoulikou
Ο Γιώργος μας συνέχισε να παλεύει, αν και η γενικότερη κατάσταση της υγείας του δεν ήταν ιδανική.

Ο γιατρός που του έκανε το laser στα μάτια, ήταν απαισιόδοξος από την αρχή. Οι γιατροί της μονάδας επέμεναν στις ενημερώσεις : «Σταθερά». Κάποια στιγμή πήγαμε με τον μπαμπά του, αποφασισμένοι να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Έβλεπα τα μάτια του Γιώργου να μην εστιάζουν και να κινούνται ακανόνιστα. Προσπαθούσαμε να πείσουμε τη γιατρό που είχε εφημερία, ότι ήμασταν ψυχολογικά έτοιμοι για την αλήθεια. Πιέστηκε τόσο από την προσπάθεια μας, που έβαλε τα κλάματα. Παρ’ όλα αυτά επέμεινε στο ότι είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη περίπτωση, αλλά «Σταθερά».

Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να μιλήσουμε και με τον άλλο οφθαλμίατρο που εξέταζε τα μικρά της μονάδας. Ο σύζυγος μου πήγε και τον βρήκε. Του εξήγησε πώς έχει η κατάσταση και ο γιατρός είπε τελικά ότι το παιδί δεν βλέπει. Το ένα μάτι είχε χαθεί και το άλλο είχε 5% πιθανότητα βελτίωσης. Αυτό ήταν. Τόσο καιρό προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να μας το πουν; Από τη μια καταλαβαίνω πως κάποιοι γιατροί προσπαθούν να βοηθήσουν την ψυχολογία των γονιών. Να μην τους απελπίσουν κλπ. Υπάρχουν όμως γονείς που θέλουν να ξέρουν, για να δουν αν μπορούν με κάποιο άλλο τρόπο να βοηθήσουν το παιδί.

Αφού λοιπόν μάθαμε την αλήθεια, ήρθε και μια ευχάριστη στιγμή. Μια απρόσμενη χαρά. Ένα γεγονός που δεν περίμενα πια. Μετά από τέσσερις μήνες και είκοσι τρεις ημέρες πήρα στα χέρια μου το Γιώργο. Έκλαιγα από συγκίνηση και χαρά. Σιγά-σιγά άρχισα να το απολαμβάνω. Δεν έπρεπε να χάνω στιγμή χαράς μαζί του. Τον χάιδευα, του τραγουδούσα, του έλεγα για τον αδερφό του, που είχε έρθει πια στο σπίτι. Έτσι κερδίζαμε δύναμη ο ένας από τον άλλο και στιγμές. Αργότερα, του πήγα μια κουδουνίστρα. Δεν είχε σημασία που δεν έβλεπε. Σκέφτηκα πως θα τον βοηθούσε να πάρει τη μυρωδιά του σπιτιού μας, θα άκουγε έναν ευχάριστο για τα μωρά ήχο, θα του κέντριζε το ενδιαφέρον και παίζοντας και οι δυο μαζί θα επικοινωνούσαμε. Αυτό γινόταν σχεδόν κάθε μέρα.  (όπως είπα, ο αδερφός του ήταν πια σπίτι, οπότε έπρεπε να έχω κάποιον να τον προσέχει.)
mom-and-baby-hands.jps

Ήρθε όμως ο καιρός και για νέα επέμβαση. Το μωρό παρουσίαζε αρρυθμίες και γενικότερα η καρδιά υπολειτουργούσε. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Το χειρουργείο έγινε. Μας περίμεναν τρία κρίσιμα 24ωρα. Το πρώτο πέρασε. Στο δεύτερο η κατάσταση επιδεινώθηκε. Οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να τον κρατήσουν, βάζοντας του ένα είδος μικροσκοπικού βηματοδότη. Ο Γιώργος όμως είχε πια κουραστεί.

"Έφυγε", αφού μας είχε διδάξει τη δύναμη της πίστης, τη θέληση για ζωή, την υπομονή, το θάρρος και πολλά άλλα πράγματα. Πράγματα που μόνο τα «μωρά μαχητές» μπορούν να μας διδάξουν.  

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017