Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Μη φοβάσαι να πεις τι νιώθεις.

από: mama_tosodoulikou ©
Φέρνοντας ένα μωρό στον κόσμο, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις μας αυξάνονται. Εκτός από τον εαυτό μας, έχουμε να νοιαστούμε και να φροντίσουμε έναν επιπλέον άνθρωπο. Ένα μωράκι, το οποίο εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εμάς. Τους γονείς του.


Δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η μητέρα βρίσκεται με το παιδί στην αγκαλιά χωρίς να γνωρίζει πώς να το φροντίσει ή χωρίς να είναι έτοιμη γι’ αυτό ψυχολογικά. Αυτό μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα μέχρι και την εγκατάλειψη του ίδιου του βρέφους. Η πρόληψη θα ήταν η καλύτερη λύση ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις. Γι’ αυτό το λόγο, θα έπρεπε ίσως η πολιτεία να φροντίζει για την ενημέρωση των νέων γονέων (πόσο μάλλον των γονέων με πρόωρα μωράκια ή μωράκια με προβλήματα υγείας), καθώς και για την ψυχολογική τους στήριξη. Σε κάθε μαιευτήριο θα ήταν χρήσιμο να υπάρχει, εκτός από ένα τμήμα μαθημάτων για τη φροντίδα του νεογνού και ένας ψυχολόγος. Κάθε μητέρα (νέα ή μέλλουσα) βιώνει την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τη μητρότητα με διαφορετικό τρόπο. Κυρίως σε περιπτώσεις, όπου η εγκυμοσύνη δεν ολοκληρώνεται ή ολοκληρώνεται με προβλήματα (προωρότητα κ.λπ), η ψυχολογική υποστήριξη είναι αναγκαία.

Ένα πρόωρα γεννημένο μωράκι ,θα χρειαστεί τουλάχιστον τη διπλάσια φροντίδα και ενέργεια σας. Γίνατε γονείς βιαστικά και απρόσμενα; Γεννήσατε με αγωνία για την υγεία του μωρού και την δική σας; Γυρίσατε σπίτι με άδεια χέρια και πηγαίνατε βιαστικά να δείτε το μωρό σας σε ένα αφιλόξενο, ψυχρό νοσοκομείο; Το μωράκι μπορεί να έμεινε για μήνες σε θερμοκοιτίδα. Βγαίνοντας από εκεί ίσως σας έδωσαν οδηγίες για φυσιοθεραπείες, εργοθεραπείες και γενικότερα πιο εξειδικευμένη παρακολούθηση. Όλα αυτά θέλουν ενέργεια και δύναμη.

Πολλές φορές, τα πράγματα στη ζωή δεν έρχονται όπως ακριβώς τα θέλουμε. Έτσι, αναγκαζόμαστε να προσαρμοστούμε όσο γίνεται στις καταστάσεις. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές δυνατότητες και αντοχές.

Η γέννηση ενός παιδιού δημιουργεί έντονα συναισθήματα. Ευχάριστα κυρίως. Το να αγχώνεστε είναι λογικό. Κανείς δεν ξέρει πώς να μεγαλώσει άριστα ένα παιδί. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία για το γονιό να το εγκαταλείψει ή να κρύβει τα συναισθήματα του. Αν νοιώθετε πώς χρειάζεστε βοήθεια, ζητήστε τη. Πείτε στο/στη σύντροφο σας τι νοιώθετε, μιλήστε με άλλες μαμάδες ή αν παραστεί ανάγκη ζητήστε τη βοήθεια ενός ειδικού (ψυχολόγου, παιδιάτρου).


Το πρώτο βήμα είναι το δύσκολο. Να καταλάβουμε και να παραδεχτούμε αυτά που νοιώθουμε. 



Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.



<a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width:0" src="http://i.creativecommons.org/l/by-sa/2.0/88x31.png" /></a><br />This work is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/">Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.0 Generic License</a>.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017