Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Με άδεια αγκαλιά

από: mama_tosodoulikou ©
Όταν μπαίνεις μέσα σε ένα μαιευτήριο, βλέπεις λουλούδια, μπαλόνια ροζ ή γαλάζια, ανάλογα το φύλο του μωρού, χαρούμενους συγγενείς, συγκινημένους παππούδες και γιαγιάδες. Οι γονείς χαρούμενοι περιμένουν να έρθει το μωρό στο θάλαμο, να το αγκαλιάσουν και να βγάλουν τις πρώτες φωτογραφίες του νέου μέλους της οικογένειας.

Αυτά έβλεπα και εγώ να συμβαίνουν, αλλά όχι σε μένα. Όχι σε μας. Παρότι έκανα όλα όσα μου είχε συστήσει η γιατρός μου και ενώ ξεκουραζόμουν στο κρεβάτι μου, έσπασαν τα νερά. Ευτυχώς, που μόλις είχε έρθει ο άντρας μου από τη δουλειά. Πήρε τηλέφωνο τη γιατρό και το ΕΚΑΒ. Με δυο αιμορραγίες στο ενεργητικό μου, δεν μπορώ να πω πως ήμουν και πολύ ψύχραιμη. Προσπαθούσα τουλάχιστον, αλλά το σώμα μου αντιδρούσε. Είχα παγώσει και το στόμα μου έτρεμε καθώς προσπαθούσα να μιλήσω.

Σχεδόν αμέσως ήρθε το ασθενοφόρο και σε 15 λεπτά είχαμε φτάσει στην κλινική (πράγμα απίθανο για μια πόλη σαν την Αθήνα, που κανονικά θα μας έπαιρνε πάνω από μια ώρα για την ίδια απόσταση, σε ώρα αιχμής). Η γιατρός μου, είχε κιόλας έρθει. Με ετοίμασαν για το θάλαμο παρακολούθησης.

Είχα συσπάσεις, οπότε μου χορήγησαν ένα είδος ανασταλτικού. Όλο το βράδυ, η γιατρός και η μαία ήταν δίπλα μου. Φυσικά, μόλις άρχισε να σταθεροποιείται η κατάσταση μου, ήρθε και «η δύναμη μου» να με δει. Ο άντρας μου. Συζητούσαμε μέχρι που άρχισε να ξημερώνει. Με άφησαν μόνη, μήπως κοιμηθώ. Κάτι τέτοιο ήταν πολύ δύσκολο να συμβεί. Άκουγα από το διάδρομο άλλες γυναίκες, που ετοιμαζόντουσαν να φέρουν στον κόσμο τα μωρά τους.

 «Εγώ; Είμαι μόλις στην 26η εβδομάδα! Πώς και τι θα γεννήσω;»

Με όλες αυτές τις σκέψεις και με δάκρυα στα μάτια, αποκοιμήθηκα.

Τελικά, δεν γέννησα εκείνο το βράδυ. Άντεξα άλλη μια εβδομάδα. Μόνιμα ξαπλωμένη σε κρεβάτι με σφήνα, για να μην χάνω αμνιακό υγρό, εξετάσεις αίματος τρεις φορές τη μέρα, για να αποφευχθούν θρομβώσεις λόγω της κατάκλισης, ορούς για να αποφευχθούν οι συσπάσεις κ.λπ. Κερδίζαμε χρόνο και τα μωρά περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Μέχρι που ένα βράδυ, μια βδομάδα αφότου μπήκα στο μαιευτήριο, τα μωρά ήρθαν στον κόσμο.

Ναρκωμένη καθώς ήμουν, άκουσα ένα «νιαούρισμα». Ήταν ο μικρός μας γιος (ήταν πιο βαρύς, αλλά βγήκε δεύτερος). Δεν είδα κανένα από τα μωράκια. Το είχα ζητήσει από φόβο μήπως πάθαιναν κάτι και πώς θα το άντεχα; Τα είδε όμως ο μπαμπάς τους. Πόσα πέρασε και αυτός;

Την άλλη μέρα, βρέθηκα σε ένα δωμάτιο με άλλη μια μανούλα. Ξύπνησα από γέλια και χαρές. Δεν ήταν όμως δικά μου. Συγγενείς ήρθαν να δουν το μωρό, να το φωτογραφίσουν και να ευχηθούν στους γονείς του. Εγώ όμως είχα μια τομή, χαμηλά στην κοιλιά, μια κομματιασμένη καρδιά και μια αγκαλιά άδεια. Είχα γεννήσει δύο παιδιά και δεν ήξερα αν θα κατάφερνα ποτέ έστω να τα δω. Γύρισα προς το παράθυρο και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Ο άντρας μου, πάλι έδρασε σωτήρια για την ψυχολογία μου. Ζήτησε να με αλλάξουν άμεσα δωμάτιο. Σε ένα δωμάτιο άδειο ή με μια «περίπτωση» σαν τη δική μου.

Εκεί γνώρισα τη Δ. Παρόμοια ιστορία με τη δική μας. Το πρώτο βράδυ, κάναμε παρέα. Λέγαμε κάποιες από τις σκέψεις μας και πώς βιώσαμε την εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Δύο βράδια περάσαμε μαζί και μετά έμεινα μόνη. Άλλα δυο βράδια, με τις σκέψεις και τις φοβίες μου. Την ημέρα, είχα τους δικούς μου ανθρώπους να συζητάμε, άσχετα πράγματα και ξεχνιόμουν. Το βράδυ όμως, δεν περνούσε και μόλις πήγαινε να με πάρει ο ύπνος, ξυπνούσα από κλάματα μωρών. Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν στ’ αλήθεια μωρά από το μαιευτήριο ή ήταν η ιδέα μου. Αυτό όμως με τάραζε. Έκλαιγα, μέχρι που αποκοιμόμουν.

Γύρισα σπίτι. Πόσο μου είχε λείψει!

Στο μεταξύ, ο σύζυγος μου είχε κιόλας επισκεφτεί τα μωρά στο νοσοκομείο…

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.


<a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by/2.0/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width:0" src="http://i.creativecommons.org/l/by/2.0/88x31.png" /></a><br />This work is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by/2.0/">Creative Commons Attribution 2.0 Generic License</a>.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017