Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Το επισκεπτήριο


από: mama_tosodoulikou ©
by Martin Cathrae
Κάθε φορά, θυμάμαι που είχα ραντεβού με τη γυναικολόγο μου για υπέρηχο, δεν έβλεπα την ώρα να ακούσω το χτύπο της καρδιάς των μωρών. Το χειρότερο μου, ήταν η αναμονή μέχρι το επόμενο ραντεβού. Πόσο θα είχαν μεγαλώσει τα χεράκια, τα ποδαράκια τους; Πόσο θα έχουν αναπτυχθεί;
Τώρα έβλεπα μπροστά μου την κάθε τους αλλαγή. Για τρεις μήνες ακόμα θα πηγαινοερχόμουν στο νοσοκομείο.

Το επισκεπτήριο σαν λέξη δεν μου άρεσε εκείνο το διάστημα. Προτιμούσα να λέω απλά: «Πάω να δω τα μωρά». Έπρεπε να βρίσκονται σπίτι τους. Σπίτι μας, όχι να πηγαίνουμε σε ένα ψυχρό νοσοκομείο, να τα βλέπουμε για μισή ώρα και μετά να φεύγουμε σαν ξένοι. Πάλι καλά όμως, που βρέθηκε τρόπος και μέρος να ελπίζουμε πώς κάποια μέρα θα ερχόντουσαν σπίτι. Στην αρχή, δεν άφηνα τον εαυτό μου να ελπίζει. Βλέποντας όμως τα μωρά, να παλεύουν, άρχισα να βλέπω την κατάσταση με άλλα μάτια. Ήταν να τά θαυμάζει κανείς.

Μετά την πρώτη επαφή μαζί τους, ένοιωθα να με «καλούν». Δεν μπορούσα να μην πάω. Αν λόγω αδιαθεσίας δεν πήγαινα γινόμουν πολύ χειρότερα. Ήθελα όχι μόνο να μάθω για την υγεία τους, (αυτό ήταν εύκολο καθώς μπορούσα και από το τηλέφωνο), αλλά πιο πολύ ήθελα να δω αν άλλαξε κάτι επάνω τους, να τα χαϊδέψω και να τους μιλήσω.

Η διαδικασία πάντα ίδια:
i)        Τρεις συγκοινωνίες, για να φτάσουμε στο νοσοκομείο (τουλάχιστον εμείς μέναμε Αττική)
ii)      Αναμονή, μέχρι να μας πουν ότι μπορούσαμε να περάσουμε στο θάλαμο, καθώς κάποιες φορές έπρεπε να περιμένουμε να τελειώσουν με εξετάσεις και καθαριότητα.
iii)    Ετοιμασία. Αποστειρωμένα ρούχα, μάσκα και καλό πλύσιμο και αποστείρωση χεριών.
iv)    Επισκεπτήριο.
v)      Ενημέρωση από τους γιατρούς.
vi)    Μετά τα ίδια και στο διπλανό θάλαμο για το μικράκι μας.
vii)  Άλλες τρεις συγκοινωνίες για να επιστρέψουμε σπίτι.

Κάθε μέρα το ίδιο. Όταν για κάποιο λόγω το επισκεπτήριο αργούσε στον έναν θάλαμο, έπρεπε να είμαστε με το ρολόι στο χέρι για να μοιράσουμε το χρόνο και στα δύο μας παιδιά. Πώς να το κάνεις όμως αυτό; Όσο χρόνο και να έχεις ποτέ δε φτάνει. Φυσικά υπάρχει και χειρότερο. Όταν το επισκεπτήριο ματαιωνόταν (εξαιτίας π.χ σοβαρού προβλήματος που μπορεί να είχε κάποιο άλλο μωράκι). Εκεί από τη μια καταλαβαίνεις τη σοβαρότητα της κατάστασης, από την άλλη θες να δεις το δικό σου παιδί.

Όλες αυτές οι καταστάσεις θα σε καταβάλουν. Στην αρχή κυρίως, είναι βασανιστικό. Με τον καιρό όμως, ίσως τα πράγματα να αλλάξουν σε χαρά και ελπίδα.

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

<a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width:0" src="http://i.creativecommons.org/l/by-sa/2.0/88x31.png" /></a><br />This work is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/">Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.0 Generic License</a>.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017