Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Η πρώτη μας συνάντηση


από: mama_tosodoulikou ©
Τελικά, δεν άντεξα πάνω από πέντε ημέρες. Η αγωνία και η ανησυχία μου για τα μωρά ήταν μεγαλύτερη από τους πόνους της καισαρικής. Ο μπαμπάς τους, τα είχε κιόλας επισκεφτεί. Μου είχε περιγράψει τις κινήσεις τους, το μικρό τους μέγεθος, το περιβάλλον της μονάδας και τη διαδικασία της προετοιμασίας για την είσοδο στη μονάδα εντατικής νοσηλείας.

from jdsmith1021
Το επισκεπτήριο ήταν συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Το σαλόνι της μονάδας ήταν γεμάτο με γονείς πρόωρων μωρών. Περίμεναν με αγωνία το «σήμα» της νοσηλεύτριας για την είσοδο τους στη Μονάδα. Εκείνη τη στιγμή όμως ένοιωθα μόνο τη δική μου αγωνία. Πονούσε η τομή που είχα στην κοιλιά. Τώρα θα μάθαινα γιατί πραγματικά την έχω. Τα χέρια μου ήταν ιδρωμένα και παγωμένα. Η καρδιά μου έτοιμη να βγει από το σώμα μου.

Μόλις βγήκε η νοσηλεύτρια όλοι οι γονείς μπήκαν με φόρα στον προθάλαμο. Εγώ δεν ήξερα ακόμα τη διαδικασία, που ευγενικά μου εξήγησε ένας άλλος μπαμπάς μετά από λίγο. Στο μικρό αυτό προθάλαμο στριμώχνονταν γονείς, αγωνίες, φοβίες, στεναχώριες μα πάνω από όλα αγάπη. Όλα αυτά όμως αρχίζεις να τα καταλαβαίνεις μέρα τη μέρα. Όταν είσαι στον προθάλαμο μιας Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών δε βλέπεις τίποτα άλλο μόνο τον πόνο για το μωρό σου.

Φόρεσα την αποστειρωμένη φόρμα, τη μάσκα, τα ειδικά νάιλον καλτσάκια και αφού έπλυνα πολύ καλά τα χέρια και έβαλα αντισηπτικό μπήκα στον κυρίως θάλαμο (χωρίς καν να πιάσω την πόρτα- αποτελεί φορέα μικροβίων). Σε κάθε επίσκεψη, όλους αυτούς τους μήνες* η ίδια διαδικασία.

Ό,τι περνούσε από το μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες, παρά τις περιγραφές του άντρα μου, δεν είχε σχέση μ’ αυτό που αντίκριζα. Ένας αρκετά μεγάλος χώρος, με μηχανήματα που το κάθε ένα έκανε τον δικό του ήχο. Σωληνάκια και γυάλινα κουτιά που μέσα είχαν… μωρά! Ποτέ δε φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρχει τέτοιο μέρος. Τα μάτια μου είχαν θολώσει από τα δάκρυα.

Έπρεπε να βρω το μωρό μου. Ήμασταν από τους «τυχερούς»  γονείς. Τα μωρά βρισκόντουσαν σε διαφορετικούς θαλάμους, αλλά στο ίδιο νοσοκομείο (αργότερα γνώρισα περιπτώσεις που οι γονείς «σκορπίζονταν» σε διαφορετικά νοσοκομεία για να δουν τα μωράκια τους). 

Ρώτησα την πρώτη νοσηλεύτρια που είδα μπροστά μου: «Το μωρό Π.Α.;»

Μου χαμογελά και μου δείχνει τη θερμοκοιτίδα (το «γυάλινο κουτάκι») που ήταν δίπλα μου. Ήταν το μικρότερο μωρό που είχα δει ποτέ! Δεν φανταζόμουν πως υπάρχει τέτοιο πλάσμα. Ο μπαμπάς τους, μου είχε περιγράψει το μικρό τους μέγεθος, τα λεπτά τους χαρακτηριστικά. Αυτό όμως, όχι. Δεν το χωρούσε η φαντασία μου. Ένα «μικρό νεογέννητο γατάκι». Στο κεφάλι του ένα ελαφρύ χνούδι, σχεδόν διάφανο δέρμα, μικρό στοματάκι, μικρά ματάκια, μικρά αυτάκια, όλα μικρά και τόσο λεπτά.
Η νοσηλεύτρια, θέλοντας να μου δώσει κουράγιο και μια χαρά (σίγουρα είχα γίνει άσπρη σαν χαρτί), με προέτρεψε να αγγίξω το μωρό.

«Μα… πώς;», αναρωτήθηκα.

from jdsmith1021
Πώς να πιάσεις ένα τέτοιο πλάσμα και από πού; Είχε και εκείνα τα σωληνάκια που το συνέδεαν με τα μηχανήματα! Η χαμογελαστή γυναίκα μου έδειξε πώς να ανοίξω τα δυο πορτάκια (στρογγυλά σαν φιλιστρίνια καραβιού) και απαλά έβαλε το χέρι μου πάνω στο κεφάλι του γιού μου. Ποτέ δε θα ξεχάσω εκείνη τη στιγμή. Όλα όσα έμαθα από αυτό το παιδί. Έπρεπε όμως να φύγω. Το ένα τέταρτο είχε περάσει. Το απογευματινό επισκεπτήριο ήταν μισάωρο και έπρεπε να δω και τον άλλο μου μωρό.

Ξανά η ίδια διαδικασία αποστείρωσης, στον διπλανό θάλαμο. Πιο ψύχραιμη, (προσπαθούσα τουλάχιστον) μπήκα στο θάλαμο Β. Το ίδιο περιβάλλον και εδώ. Μωρά, μηχανήματα, νοσηλευτές, γιατροί. Όταν είδα το άλλο μωράκι μου φάνηκε «θηρίο». Είχε 220 γραμμάρια παραπάνω, κι όμως αν και το ίδιο μικρούλης με τον αδερφό του, ήταν πιο στρογγυλεμένος. Σταμάτησα να κλαίω και άρχισα να τον χαζεύω μέχρι ο χρόνος του επισκεπτηρίου, τελείωσε.


*3 μήνες νοσηλείας για τον «τοσοδούλη» μας και 6 μήνες νοσηλείας για τον «μικρό μας  πρίγκιπα», μέχρι που έφυγε για να επιστρέψει στον αγαπημένο του πλανήτη.

Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.

<a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width:0" src="http://i.creativecommons.org/l/by-sa/2.0/88x31.png" /></a><br />This work is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/">Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.0 Generic License</a>.




4 σχόλια:

  1. Σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να διαβάσω το δημοσίευμά σου! Συγκινήθηκα πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου Μερσίνη μου, μπορώ να σε καταλάβω μέχρι ένα σημείο, διότι κι εγώ στο δεύτερο αντράκι μου (πλέον 11 μηνών) έζησα για 10 μέρες (πολύ λιγότερο από ότι εσύ) το χώρο της Μ.Ε.Ν.Ν (περάσαμε και από τους 3 θαλάμους), και βίωσα ανάμεικτα συναισθήματα! Βάσει της μικρής μου εμπειρίας λοιπόν μπορώ να πω ότι (ευτυχώς), σε νιώθω απόλυτα! Συμμερίζομαι την αγωνία σου, τα δάκρυά σου, τον πόνο σου και φυσικά κατανοώ και λυπάμαι αφάνταστα για την απώλειά σου! Καμιά μανούλα δεν πρέπει να ζει τέτοιο πόνο αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς κάποια πράγματα είναι γραμμένα!
    Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως έχω αναφέρει και άλλη φορά, δεν έχει καμία σημασία πόσο καιρό θα μείνει το μωρό σου στη ΜΕΝ. Ο πόνος του αποχωρισμού και της άδειας αγκαλιάς είναι ίδιος. Χαίρομαι που σιγά σιγά αρχίζουμε να μιλάμε για τα συναισθήματα μας. Τα καλά και τα άσχημα. Τις χαρές και τις λύπες. Σ'ευχαριστώ!
      Καλώς όρισες M Koutsom!

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017